zondag 14 augustus 2016

Stromend met zon,wind en regen de zomer door!

Zo golfde we de zomer in en van alles trok aan onze deur voorbij....verdriet/gemis, maar boven al ook vreugde vormde een dans die mij en mijn kids uit nodigde om het leven aan te gaan.!

Nog nooit ben ik mij zo bewust geweest van het gegeven dat vreugde en verdriet/gemis zo dicht bij elkaar kunnen bestaan.
Dat vreugde het verdriet/gemis niet weg wist maar verzacht wanneer het gewoon mag zijn en wanneer er geen schaamte is voor vreugde.
Natuurlijk weet ik vanuit het denken wel dat het elkaar niet in de weg hoeft te zitten, maar het ook echt mogen voelen is toch wel een heel ander verhaal. En hoe mooi het is dat wanneer je daarvan bewust wordt wat volgens mij niet eerder kan, als wanneer het op jouw tijdspad aankomt.En dat is altijd op het juiste moment want dan ben je bereid om open te staan ......

Zo reed ik afgelopen vrijdag met mijn dochter na een weekje ardennen weer terug naar huis.
Voldaan van een mooie bijzondere reis te meer dat het haar laaste grote vakantie thuis zal zijn.
Ja kleine meisjes worden groot en gaan dan eigen stappen zetten oftewel een eigen wereld creëren!
Op de radio klonk een liedje over dat als je iemand mist, het goed is want je weet dan of wordt er bewust van wat je mist en daarvoor dankbaar mag zijn.
Gelijktijdig keken we elkaar aan waarop we de herkenning in elkaars ogen zagen, waarop ik reageerde en zei;Hoe vreemd het ook is dat dit ook weer heel gewoon voelt, als of we altijd al samen op vakantie gaan.



Het is vreemd want ik zou mij er bijna schuldig over kunnen voelen dat ik dit dacht. Maar niets zo fijn om dan bij mijn jonge dochter te zien dat het eigenlijk ook weer een hele gewone gedachte is.
Haar veerkracht geeft mij vaak positieve energie en haald het kind in mij weer naar boven wat dan stiekum weg toch durft te genieten...
En zo komt er nog veel meer voorbij zoals een baantje, ontmoetingen met nieuwe mensen, en natuurlijk nog de reis in september die ik alleen aan ga en langzaam met open armen tracht te ontvangen en ruimte te geven voor wat is
Mjjn kinderen spiegelen mij in het zettten van nieuwe stappen zoals zij doen op weg naar het creëren van die eigen wereld /leven.
En tegelijker tijd kunnen ze die stappen nemen en ruimte geven omdat ik zie dat zij weer blij zijn
dat ik de dans van het leven weer stap voor stap aan ga!

Zo is dan weer het cirkeltje rond en start er weer een nieuwe beweging, een nieuwe stroming want ook het leven heeft vele dansen die allemaal een eigen verhaal vertellen!

Warme zomer groet,

Michaela