zaterdag 30 april 2016

Vasthouden, loslaten, koesteren en omarmen!

Nu 6 maanden geleden moest ik jou loslaten na een innig samen zijn,maar het voelt als de dag van gisteren....
Het lijkt nog zo dichtbij en zo kort geleden dat je nog hier was en het aardse leven nog met ons deelden.
De talloze momenten waarop herinneringen voorbij schieten wat wij het jaar daarvoor nog samen deden. Niet beseffend wat er nog boven ons hoofd zou komen te hangen...en onbevangen het leven nog te gemoed tredend...

Mooie herinneringen zoals gisteren van onze trouwdag omarmen ik met de kinderen, door samen te delen en de dag op speciale wijzen in het licht te zetten.
Een lach en een traan vullen de ruimte door blijschap om wat is geweest en verdriet omdat jij wordt gemist......
Beiden heffen elkaar op en koesteren dat speciale moment zoals zoveel momenten nu voor glijden.
Want zo'n eerste jaar is een groot schommelschip waarin steeds twee werelden met elkaar worden gemengd.
De wereld waarin wij als gezin nog samen waren en de wereld waarin ik nu alleen verder leef  met ons gezin.
Zoals de zee de ene keer beukt op strand en de andere keer haar weer liefde vol in de armen sluit, zo gaan mijn emoties op en neer.
Vallen en weer opstaan, tranen weg vrijwen en weer lachen, de kleiding glad trekkend en de verse lucht diep inademend weer bewust zijn van een nieuw begin..........

Soms gaat het vanzelf zoals de stroming van de zee, maar op andere momenten lijkt het alsof ik met een ketting om mijn nek een zwaar pakket achter mij aan moet zeulen...
Vaak zijn het jouw woorden , gedachten of gebaren die ik dan voor mij zie of waar anderen mij aan herinneren die mij moed geven.
Goud waard zijn die lieve vrienden en andere mensen die de herinneringen aan jou blijven delen.
Die momentjes zijn echt goud waard en dragen bij om jou levend te mogen houden in ons hart en het leven te leven zoals de seizoenen ons steeds weer laten zien.

Het geeft kracht om de nieuwe stappen in het leven weer te omarmen zoals onze dochter die gaat samenwonen en jou mist in deze nieuw stap in haar leven en ik jou mis om dit mooie moment te delen.
Ondanks dat ik stiekum weet dat je ons vast van boven zult volgen.......
Voor de mensen om ons heen lijkt het gewoon dat het leven weer door gaat, voor ons is dat anders......
We zitten niet meer in de hogesnelheidslijn, maar in de sneltrien die zich dan weer afwisseld met de stop trein,,,,,,
Het is steeds een oude herinnering koesteren en weer verweven met een nieuwe herinnering in omarming met dat wat is in het nu moment.
Dat kost tijd en vraagt om stapjes en net als de zee die steeds weer terug komt bij het strand, blijven er schelpjes achter maar gaan er ook weer schelpen mee terug naar zee...

Geduld,liefde samen delen en beleven zoals jij mijn lief in straalde en er voor ons en andere in was.
Dat zijn de ingrediente om een een thuis zijn te scheppen voor elkaar, waarin vasthouden ,loslaten, koesteren en omarmen de hoofdrolspelen..........dank je wel voor jouw op rechte liefde!



Warme groet,

Michaela




donderdag 21 april 2016

Het leven zoals het is!

Het leven zoals het is was eens de titel van mijn eerste boekje en onwerkelijk zijn de woorden als ik ze nu weer lees.
Eens was het boekje mijn eerste uitlaat klep om mijn gevoelens emoties de ruimte te geven en te laten leven.
Afgelopen jaar toen mijn lief overleed was het precies tien jaar geleden dat mijn boekje werd uitgegeven.
De woorden lijken in eens zoveel meer inhoud te geven/hebben, meer als ik mij toen had voor kunnen stellen.
Op het moment dat je iets uitvindt denk je altijd de macht in pacht te te hebben maar niets is minder waar.
Vaak sta je pas in het voorportaal van alles wat nog moet of zou kunnen ontluiken en tot bloei zou kunnen komen.
En dat is wat ik nu ook ervaar in mijn leven en de dood vooral in jouw eigen gezin, is daarin één van de grootste leer meesters in.

Blijkbaar is het voelen, ervaren, leven en doorleven van de vele kennis die we in ons leven op doen de enige mogelijkheid om onze ziel te begrijpen. Te begrijpen en zo weer te kunnen delen met anderen en uit de vele wegen die naar Rome leiden onze eigen weg te vinden.
We denken als mens ook altijd dat we al genoeg hebben meegemaakt op een bepaald gebied daardoor wel weten hoe we die ander kunnen helpen, maar niets is minder waar.
Alles wat we mee maken is vaak maar een kleine spelde prik op een gloeide plaat en is dus maar een piepklein onderdeel van die weg die voor jou of mij naar Rome leidt.
Misschien is het wel handig als we leren dat er geen doelen of verwachtingen hoeven te zijn, maar dat het delen op zichzelf al meer dan genoeg is en zoals de natuur van zelf zijn werk doet.


De wijsheid van de uil in verbondenheid met kwetsbaarheid van de maan, zien, horen voelen en beleven in stilte.De nacht die jou van binnen vanuit de stilte raakt en de dag die jou helderheid biedt om te delen!









Laat ik eerlijk zijn ook ik was altijd maar met doelen bezig ook toen ik dit boekje schreef
Maar wat ik toen nog niet besefte was dat elke doel zoals ieder leven zijn eigen tijds pad heeft.
Ik besef dat het goed is om jouw levensdoel te zien, maar dat het even zo belangrijk is om de touwtjes onderweg regelmatig te laten vieren.

Anders zou je het mooiste aan jouw voorbij laten gaan en er gen verwondering meer zijn voor dat wat is.
En besef dat je levensdoel vaak kleiner is als jezelf denkt want wij mensen maken alles graag groot en onbereikbaar wat zijn we toch vreemde wezens.
En misschien moeten soms daarvoor wel in zwaar weer verkeren om ons bewust te blijven van het nu moment zoals de natuur ons dagelijks weer leert!
En dat is wat mijn lief zo goed kon laten zien in het leven hier op aarde waar ik mij wel eens aan kon ergeren maar hij was hier toch maar mooi uiteindelijk meer bewuster van dan ik!


Nu gebruik ik meer dan ooit de natuur als leidraad want zij vergist zich nooit. Ze brengt mij niet alleen dicht bij mijn lief maar zal ook nooit haar schoonheid verloochenen maar zich laten zien en zijn zoals het is! Zonder op haar tijdspad te verdwalen maar zich te voegen naar wat het nu moment van haar vraagt. En zo gaat de cirkel weer opnieuw zoals ook mijn boekje zich weer laat zien, beleven, voelen en ervaren in een nieuw dag licht!

Warme lente groet,

Michaela




maandag 4 april 2016

En dan is het lente en gaat alles langzaam ontkiemen!

Een leven vol verandering want als het lente wordt kleurt de wereld om ons heen!
Zowel letterlijk door de vele bloesem als dat alles van vorm veranderd, zoals de dieren die weer de wei in mogen oftewel het leeft weer buiten.......

Na de stilte van de winter worden we weer langzaam onze tent uit gelokt om in actie te komen.
De stilte van de winter laat ons altijd voelen en zaait wat we in de lente willen laten ontkiemen.
Nou was de winter voor mij een grote emotionele chaos maar tegelijkertijd zorgde dat er ook voor dat ik orden ging scheppen om mij heen.
Door het ziekte proces en overlijden van mijn lief was het huis de eerste plek waar orden moest worden geschept om weer rust te vinden en weer thuis te kunnen zijn in ons eigen huis.
Zo ging ik door de winter heen orden in mijn huis en tegelijkertijd kreeg ik ruimte in mijn hoofd.
Maar ook het schrijven over het ziekte proces en overlijden van mijn lief gaven rust ruimte .
Alle emoties en gevoelens mochten er op die manier zijn en gaven mij de  rust dat ik het verhaal van mijn lief en hun vader nu na kan laten aan hen.En zij dit kunnen lezen op het moment dat ze er behoefte aan hebben.
Het schilderij gemaakt van de kleding van mijn lief droeg daar ook meer dan aan bij want creativiteit en schrijven geven vorm aan het verhaal wat in mij leeft en gezien en gehoord mag worden.

Niet altijd is er meteen rust want ook de kinderen hebben hun verhaal en de balans is er nog lang niet altijd. Maar we weten altijd door het delen met elkaar het hoofd boeven water te houden en de golven te trotseren en dat alleen al geeft meer dan genoeg moed en vertrouwen om steeds weer een nieuwe stap te zetten.
Zo ook nu zich de weg naar buiten langzaam opent...........


De tuin vraagt haar aandacht nadat er bijna 9 maanden weinig aan is gedaan en met de aangeboden hulp merk ik hoe fijn het is om niet geheel alleen bezig te hoeven zijn en wat mis ik dus mijn lief!
Nooit zo beseft hoe fijn het is om te kunnen delen zoals even iets laten zien of vertellen en of een inspirerend woordje van die ander.....

De frisse wind van buiten verplaatst zich ook naar mijn werkruimte want zo is er niet alleen een frisse wind buiten mij ontstaan maar ook binnen in mij...
Daar waar jij zo trots op was, mijn schilderijen en waar je mij zo in stimuleerde om daar meer mee te gaan doen...
Daar ga ik nu handen en voeten aangeven oftewel ik ga doen wat ik het liefst doe en dat is mijn creativiteit laten stromen !
Geen angst meer, niet meer twijfelen want door jou mijn lief ben ik gaan beseffen hoe belangrijk het is om verhalen laten leven !
Verhalen te laten leven is krachtig zijn vanuit kwetsbaarheid oftewel het leven leven waar het voor is bedoeld!

Zaadjes gaan ontkiemen een verhaal creatief uitbeelden, het liefst met kleding of voorwerpen van de persoon zelf is mijn grootste wens,laten doen door mij of meedoen alles is mogelijk.....
Mijn deur gaat weer langzaam open en kijk jij dan mijn lief stiekem om de hoek even mee.....!



Warme lente knuffel

Michaela