dinsdag 15 maart 2016

Het leven glijd zachtjes voorbij!

De dagen kabbelen voort en zo belanden we bijna aan bij de dag dat jij jarig zou zijn.
Met weemoed bedenk ik mij dat die dag er gewoon weer is maar dat jij dan zal ontbreken of toch misschien niet helemaal.....

Samen met de kinderen is besloten dat we richting zee zullen gaan, op de dag dat jij jarig bent worden wij weer wakker aan zee waar jij zo graag was.
In het huisje waar we de kinderen en de hond, jaar in en uit mee naar toenamen.
S'morgens gauw naar het winkeltje tegen over ons huisje, waar de geur van verse broodjes ons al te gemoed kwam.
Vliegeren op het strand met de kinderen of samen in de zon voor ons strandhuis koffie drinken in het zonnetje waarbij we tegelijkertijd genoten van koters die aan het spelen waren op strand.
Schelpjes zoeken, rennen met de hond op het strand en koffie drinken achter het glas bij een strandtent als de wind nog te guur was.
Bij terug komst in het huisje deden we spelletjes, buiten of binnen afhankelijk van de tijd van het jaar.
En t'ja zo was er in het voor jaar of najaar altijd wel een moment waarop wij aan zee belande in ons favoriete huisje.

Terug denkend aan die herinneringen wordt ik weer warm van binnen,wat een rijkdom hebben wij met elkaar gehad!
Een schat van onbetaalbare waarden waar we nu troost uit kunnen putten wetende dat niemand ons dit meer af kan nemen.
Ook al hadden we jou nu liever in ons midden deze herinneringen brengen jouw weer dicht bij en zijn een zachte troost.
En niet alleen een troost, maar houden ons ook met de beiden benen op de grond want deze herinneringen staan ook voor eenvoud oftewel kunnen genieten van het kleine en daar was jij bovenal goed in!
Jij kon het leven naar je toe laten komen, zoals de zee steeds weer opnieuw naar het strand komt en telkens weer in een veranderde vorm.
Oftewel verwachtingen loslaten en je bovenal laten verwonderen door dat wat aangereikt wordt in het nu moment
Jouw rust daarin temperde vaak mijn teleurstellingen wanneer ik weer eens te veel verwachtingen/plannen had en deze dus moest loslaten.



Vrijdag zijn we weer aan zee en laat ik het strand de zee omarmen zoals deze zich ontvouwd.
Met jouw in mijn hart,verwarmd door de herinneringen aan jou en in omarmingen met mijn kinderen
gaan we het weekend beleven, voelen en ervaren in het nu moment.
Jouw aardse leven is uit het oog/voorbij maar nooit uit ons hart want door de herinneringen zijn we vervlochten met elkaar!


Liefs

Michaela