donderdag 25 februari 2016

De verbondenheid tussen helderheid, verwarring en leegte!

Het is fijn om te voelen als het leven weer een beetje tastbaar is maar voor ik daar vaak over na kan denken of na voelen is het zachte briesje zich weer aan het ontwikkelen als een orkaan....

Zo gaven de dagen mij wat meer overzicht en begon ik langzaam beetje bij beetje wat ordening aan te brengen in ons leven, van mij en de kinderen.
Van binnen naar buiten achterstallige klusjes in halen en het mooiste is dat ik er nu met aandacht kan zijn voor mijn kinderen. Niet altijd maar toch, we delen meer en bovenal de verhalen mogen er weer zijn.
En misschien is dat wel de kunst geweest van mijn eigen verhaal toe te vertrouwen aan het linnen doek.
Afgelopen week heb ik een schilderij gemaakt van de spullen van mijn lief en daarin ons verhaal vertolkt.
Ruimte creëren dus, zowel van binnen naar buiten als terug en zo waait er een zacht briesje wat even voor rust zorgt.
En dan laait het briesje zich op als een krachtige wind,de verjaardag van mijn jongste komt er aan.....
Zijn eerste verjaardag zonder zijn vader, 17 lentes jong en nu al zonder......
De herinneringen trekken voorbij van de mooie tijden die hij had met zijn vader, tot grote kerel waar mijn jongste zich nu in ontpopt!
Een weemoedig windje trekt zich door mij heen...........

Tot ik mijn achterbuurman van 88 jaar oud zie die niet kan horen en geen kinderen heeft, hij laat mij een briefje lezen van het ziekenhuis.....

Zijn vrouw heeft twee hart infarcten gehad en is zo zwak dat de kans klein is dat ze weer thuis komt.
Op dat moment voel ik een orkaan door mij heen trekken en alle herinneringen aan de dood van mijn lief mijn keel weer dicht snoeren.
Ik voel wat er door hem heen woed en hij de buurman  kijkt mij aan en voelt het ook en met betraande ogen zegt hij;
dat van jou man is erger hij was zo jong, had ik daar maar gelegen ik ben zo oud.

Waarop ik antwoord en met mijn hoofd schud , jullie zijn al zo lang samen dat is echt heel verdrietig.
Gelukkig hebben we een saamhorig dorp en wordt hij zeker goed opgevangen maar toch.....
Ik voel zijn angst voor het alleen zijn, hij deelde waarschijnlijk nog meer met haar als ik met mijn lief want zij was letterlijk zijn lijdraad in het leven...
Nu is hij alleen in een wereld van stilte want ook als de wereld om je heen is kan de eenzaamheid zich aardig aan je opdringen.

Het gebeuren met de buurman brengt mij terug naar leven zoals het nu voor mij is, dat er licht puntjes zijn en dat we die mooie momenten van het leven vooral moeten koesteren.
Zuinig en dankbaar moeten zijn voor wat is en daar de kracht uit kunnen halen en bundelen  om de harde wind en de orkaan weer voorbij te laten trekken.
Zoals de boom in het bos die na de storm misschien een aantal takken verloren heeft, maar er zelf nog steeds is en zijn kruin in de nieuwe situatie ook weer richt naar de zon en de maan!



Warme groet,

Michaela







dinsdag 16 februari 2016

Zonnige dagen als vitamine bron op de lange weg naar huis!

Zonnige dagen zoals deze geven energie, een vitamine bron die aanzet tot ondernemen en doen!
Denk nu niet te groot over het woord doen maar toch....... in eens wordt er een licht op situaties en zaken geworpen die al enige tijd in de schaduw hebben gelegen........

Zo ook het groente kasje wat de afgelopen 7 maanden  onaangeroerd in de tuin heeft gestaan,
Het tuinhekje wat al maanden op de grond staat omdat het losgerukt was door de harde wind van de afgelopen tijd en zo kan ik nog wel even door gaan......
Mijn lijf borrelt om daar iets mee te gaan doen oftewel blijkbaar wordt het tijd om buiten langzaam orde te gaan scheppen .
Er daar er nu eenmaal niemand meer binnen de deur is die ik aan zijn jasje kan trekken. wordt het tijd om zelf de handen uit de mouwen te steken...

Ik merk dat orde nu belangrijk is te meer daar er al zoveel chaos om mij heen is.
En daarmee bedoel ik dat langzaam duidelijk wordt dat ik mijn eigen weg binnen die chaos moet gaan vinden.
Alles wat vanzelfsprekend was tussen mij en mijn lief, ligt nu op schop. We deden op alle vlakken veel samen en nu wordt dat een weg van mij alleen en natuurlijk ook een beetje van de kinderen.
Maar in mijn achter hoofd besef ik goed dat ook mijn kinderen van 17 en 20 op een dag het huis uit zullen gaan en ook dan zal ik het zelf allemaal moeten rooien.
Want ik wil geen zeurende moeder worden die steeds bij haar kinderen aan de bel trekt!
Dus wordt het nu al langzaam wennen aan...........


Als jouw pad zich verlicht, is de hemel open en raken jouw voeten de aarden!









De zon schijnt hoog aan de hemel en ondanks de kou geniet ik van het opruimen van mijn kasje want tegelijkertijd borrelen de mooiste herinneringen naar boven, die mij een zacht en weeïg gevoel geven.
Herinneringen toen we hier pas kwamen wonen en we ons zo verwonderde over de tuin, of de eerste woorden die jij in onze tuin uitsprak als; Hier worden wij samen oud en t'ja wat is dan oud? dat jij begon te mopperen dat ik het niet netjes genoeg deed of volgens jouw volgorde wat altijd uitmondde in een hoop humor geklier naar elkaar.Waarop de kids dan riepen hebben we weer een stel kleuters in de tuin!
Ik merk dat het mij rust geeft om zo bezig te zijn en het gelijk mijn tempo een beetje door breekt,
Want ik ben makkelijk altijd geneigd om in de sneltrein te stappen en te vergeten dat het leven echt niet zo'n haast heeft.

Zo blijkt wel dat ordenen van buiten dus ook gelijk orden van binnen is, ruimte en tijd geven en het leven een beetje naar je toe laten komen zorgt voor mooie momenten en rust in mijn lijf.
Momenten en rust die ruimte geven om je te verankeren in de wereld zoals die nu voor mij is.
Langzaam kan ik vanuit mijn hart voelen dat herinneringen niet alleen meer het verdriet en gemis markeren, maar ook de krachtbron en de weg van zijn in het nu.
Het mooiste cadeau hierin is dat ik het terug zie in de spiegel van mijn kinderen!

Warme groet,

Michaela





vrijdag 5 februari 2016

Het leven nemen zoals het is!

Begrip, liefde en machteloosheid niets ligt zo dicht bij elkaar en roept zo gemakkelijk de onmacht op als  warmte en troost!

Steeds meer wordt ik mij bewust dat het leven gewoon door gaat,iedereen gaat naar zijn werk en tracht zijn levens ritme daarom heen weer vorm te geven...
De telefoon rinkelt nu maar af en toe en chronische stroom van berichtjes en appjes is over en
dat maakt mij dan weer bewust en alert om zelf stapjes te gaan ondernemen.
Steeds meer wordt mij ook duidelijk dat hoe belangrijk het is dat ik ruimte geef aan het puzzelen  van mijn verleden oftewel dat wat is geweest er te laten zijn.
Of dit nu gaat over het leven voor het ziek zijn of tijdens of na, alles wordt(zo ervaar ik) opnieuw beleefd en vormt zo een weer een puzzel stukje naar het heden oftewel de toekomst.
En dat heeft tijd nodig en vraagt soms om kleinere stapjes als die ik zelf vaak zet,ach het vogeltje wordt dan vanzelf weer terug gefloten.


Zo kwam ik de afgelopen weken tot de conclusie dat ik graag mensen op wilde zoeken die iets voor mijn lief betekend hadden en waar ik nog graag wat meer over zou willen weten.
Werk is tenslotte een grote invulling van ons leven en ik was nieuwsgierig of dat wat ik gedeeld had met mijn lief(zijn werk) ook een beleving was van zijn baas.
Na een mailtje en een telefoontje belande ik bij de Baas(van mijn lief) en zijn vrouw waarop ik rijker naar huis ging als toen ik naar binnen ging.
Het maakt weer een van de puzzelstukjes compleet en zo mooi om te ervaren dat zelfs mensen die een stukje van je afstaan toch het zelfde kunnen ervaren als jij.
En bovenal trots op mijn lief die blijkbaar overal zich zelf liet zien zoals hij was in dit aardse leven.

Daarnaast werd ik mij tevens bewust dat het niet gemakkelijk is voor anderen om iemand  die aan het rouwen is te benaderen en zeker niet als het ook nog eens wat verder van je af staat.
Rouwen is ook een moeilijk proces omdat het voor iedereen anders is en bovenal ook omdat we in een maatschappij leven waarin we graag handleidingen hebben in het omgaan met en we het moeilijk vinden om te vertrouwen op dat waar we ons zelf goed in en bij voelen.
Het ziekte proces zorgde voor mij dat ik door een berg angst moest, geen controle geen houvast maar misschien was dat ook wel goed want nu durf ik des te meer te varen op mijn kompas.
Beter gezegd net als mijn lief dichter bij mij zelf te blijven en minder te twijfelen over.

Dus lieve mensen ik zet weer een stapje als ik voel dat er weer ruimte is en dat maakt dat mijn ritme voor anderen soms misschien traag aan voelt.
En ook al zou je misschien denken dat ik  mij afsluit, niets is minder want alles heeft zijn eigen tijd en ruimte.
Ik vergeet je zeker niet, kom bij je langs of aan als de tijd daar is en bel anders gewoon nog een keertje .......
En zit de deur dicht dan laat ik waarschijnlijk even mijn batterij op wees niet teleurgesteld en denk niet dat als ik niets vraag of even onbereikbaar ben je niets voor mij betekend.
Niets is zo moeilijk als een rouw proces omdat elke dag anders is en soms wil je bij de hand worden genomen en soms wil je de moeilijkste stappen in je eentje doen.
Maar alle stapjes hebben nu eenmaal te maken met verwerken en omgaan met ........en daar is nu eenmaal handleiding voor.

Houdt de deur open en ben niet bang voor een tijdelijke gesloten deur één handreiking en we vinden elkaar zo weer terug met begrip als sleutel woord!
Dat wat het hart laat voelen is altijd het juiste om te doen en is de enige manier om dicht bij jezelf te blijven net zoals mijn lief.
Dat is mijn krachtbron voor nu en later waar de mooiste schatten in verborgen liggen!