maandag 18 januari 2016

Lichte dagen geven lucht en laten voelen dat mijn vleugels er nog zijn!

Zoals een vogel na misschien even te hebben stil gezeten met zijn vleugels klapt om ze weer te voelen voor hij op kan stijgen.... Zo gaan ook hier de stapjes één voor één, voelen kijken en ervaren om vervolgens weer een nieuwe stap te zetten of juist even niet om het ruimte te geven.

De eerste weken van het jaar vielen zwaar al was het maar omdat je voor jezelf bewust wordt dat je nu echt zelf verder moet gaan en mijn de lief geen onderdeel meer zal zijn van die nieuwe geschiedenis die zich nu vormt.
Althans niet meer op die aardse wijzen zoals het altijd was en ging .......
En als de dagen zich omhullen in duisternis en regen wordt het nog moeilijker om de lichtpuntjes te blijven zien die zin geven aan het bestaan maar toch.....

Dagen zoals deze zijn echt een zegen en geven lucht en ruimte misschien ook omdat ze meteen een verbinding scheppen met de herinneringen aan mijn lief.
Hij had een grote liefde voor dieren en bovenal vogels, deze dagen brengen gelijk de herinnering boven dat ik op mijn vroege ochtend wandelingen waarin we vaak elkaar een smsje of appje stuurde waarin we deelde wat we op dat moment onderweg zagen...


Zo was er een jaar waarin we door de seizoenen heen elkaar op de hoogte hielden van een zwanen familie, geboren zien worden en in elk seizoen de jongen groter zagen worden.

Deze herinneringen laten mijn hart stromen en voelen dat ze verbonden zijn met de geschiedenis  die nu weer wordt gevormd.
Ook al hadden we het veel liever anders gezien zijn deze herinneringen de krachtbron om mijn vleugels weer langzaam te spreiden....
In ieder geval is de blik weer een beetje op buiten, samen met een oudere man, (waar ik voor het ziek zijn van mijn lief mee schilderde )heb ik de afgelopen twee weken een weer een vogeltje op doek gezet.
Ook de oudere man heeft een grote liefde voor vogels, door te delen zijn de ondersteunende rollen nu met elkaar verweven en vormen een stap voor mij om na ruim 6 maandenweer te schilderen.
Hoe helend kan het zijn om op deze wijzen, al delend en elkaar ondersteunend de herinnering van toen(mijn lief) op deze wijzen naar het nu te halen in een nieuwe vorm!

Door de ruimte die er in mij ontstaat varen ook mijn kinderen er wel bij want alleen dan is het mogelijk ook binnen te blijven delen vanuit een lach en een traan en waardoor

ook zei weer nieuwe stapjes zetten!
Daarom probeer ik mij bewust te blijven dat elke dag weer een nieuw begin zal en mag zijn!

Warme groet,

Michaela

zondag 3 januari 2016

2016 een nieuw begin, nu nog.. zonder vleugels!

Een weekje strand met de kinderen, volledig uitgewaaid en overgeleverd aan de stroming van zee oftewel met een lach en een traan en vele herinneringen rijker in het hart.
Herinneringen die in de afgelopen week weer boven kwamen drijven nadat ze door het heftige verdriet van de afgelopen tijd waren versluierd.
In het warme en heftige samen zijn met de kinderen was er dus weer ruimte om deze herinneringen te delen en weer te koesteren.

Nog amper bekomen en ruimte kunnen gegeven aan de beleving van deze bijzondere week, belande we bij mijn schoonfamilie op oudjaar's dag.
Een confronterende dag, wat ondanks dat we allemaal bij elkaar waren waren er toch twee lege plekken oftewel die van mijn lief en mijn schoonvader, maar ook een mooie dag /avond.
Mooi omdat delen en beleven centraal stonden, want zo kreeg ik van mijn schoonzusjes een prachtig foto album met foto's van lief van zijn geboorte jaar tot nu. De moeite die gedaan was om gezamenlijk foto's bij elkaar te leggen en daar één boek van te maken maakte het delen op zich al bijzonder.
Want een lach en een traan dat is het leven ,niet alleen het mooie maar ook dat wat verdriet of pijn doet kleurt ons leven en maakt boven al wie zijn en mogen zijn van ons zelf.




Wanneer herinneringen het hart raken wordt ver weg ineens heel dicht bij en is voelen beleven van dat wat is en mag zijn!





Het boek is voor mij een troostboek en een brug naar het nieuwjaar want het nieuwe jaar ben ik letterlijk begonnen zonder de fysieke aanwezigheid van mijn lief maar met de herinneringen van hem en ons gezin in mijn hart.
Want ondanks dat ik hem vreselijk mis en zoals Jos brink heel mooi verwoord in zijn boekje over rouw, je hoeft er niet over heen te komen want dan zou het voorbij zijn en dat gaat het nooit,maar je kan er wel doorheen gaan en zo weer nieuwe stapjes zetten.......
Het troostboek met al die mooie foto's helpt mij er doorheen want het houdt mij wakker dat al die herinneringen in mijn hart zitten en raakt ze dus even aan oftewel laat ze weer leven want voelen is beleven!

Voor mij en de kinderen dus met het kleine stapjes het nieuwe jaar in, alle drie maar ook samen als gezin weer die eigen plek een vorm gaan geven.
Rouwen is letterlijk uit de rauwheid komen of door maken en de kwetsbaarheid die dat meebrengt weer een plekje geven opdat ik en de kinderen weer met zachtheid en een open hart in het leven kunnen staan.
Oftewel het leven weer kunnen omarmen waarvoor het is bedoeld, maar dat is nog een lange weg en als ik eerlijk ben vindt ik dat ook best eng....
Gelukkig heb ik de afgelopen tijd gemerkt hoef ik dat niet alleen te doen en zijn er veel lieve mensen om mij heen die steeds laten blijken dat ze er zijn, alleen moet ik zelf wel de stapjes maken....

Dus 2016 hier ben ik dan en misschien wordt mijn eerste stap wel om mijn penselen op te gaan zoeken om zo mijn binnen wereld weer vorm te geven naar buiten en langzaam mijn voordeur weer een beetje open te zetten......

Ik wens iedereen een mooi warm en liefdevol 2016 toe en
mijn motto is dit jaar geniet vooral van elkaar en verlies elkaar niet uit het oog want je weet nooti wanneer je elkaar weer tegen komt!

Warme groet,

Michaela