woensdag 26 oktober 2016

Vanuit een schijnbaar einde opend zich een nieuw begin!

Al maanden  sliep ik licht en ook deze nacht schoot ik in eens wakker, jouw ademhaling was licht en regelmatig.......
Met jouw lijf dicht tegen mij aan en jouw hand in de mijne voelde ik de laaste energie uit jouw hand stromen,gelijktijdig gleed jouw ademhaling weg tot de stilte mij overviel.
Langzaam besefte ik dat jouw laaste reis was begonnen,intens verdrietig en nog niet instaat om dankbaarheid te voelen voor het leven wat we met elkaar zo intens hadden gedeeld.

Morgen precies een jaar geleden een jaar klinkt lang maar deze week kon ik je weer voelen, ruiken en zien als ik naar ons bed keek .....wat voelt een jaar dan dichtbij!

Vorig jaar was de week vooral getekend door intens verdriet, loslaten van mijn geliefde en de vader van onze kinderen.
Het was allemaal ook zo snel gegaan, dat het voor ons allemaal nauwlijks te bevatten was en dat dag meer leek op de nacht, verduisterd door alleen donkere wolken.
Dromen en verlangens een toekomst die voor ons lag was in eens een gesloten boek met een verhaal zonder einde.


Het gemis blijft en wordt alleen maar groter en intenser op momenten waar jij eigenlijk bij had (moeten)kunnen zijn zoals o.a familie momentjes of de dag dat je dochter binnekort gaat verhuizen, of toen ik weer met nieuwe werkzaamheden begon of gewoon als de man die je voor mij was en samen zijn wat we deelden op velen manieren...

Het verdriet verzacht door momenten waarop de zon in eens door breekt en waarin het lukt om weer nieuwestappen te zetten.
Daar ik weet en voel dat jij op moeilijke momenten bij mij bent en jouw woorden van steun vloeien dan weer door mij heen.
Een enorme krachtbron als de opkomende zon op een mooie herfstdag.....
Ik hield altijd van de herfst en nog ook al was dat het moment dat ik jou lost moest laten ....
De kleuren van herfst weer spiegelen het fijne en intense leven wat wij samen hebben gehad en gedeeld met onze kinderen.


Oftewel door het loslaten van jou mijn lief werd ik mij daarvan bewuster dan ooit en dat maakte  dit jaar langzaam plaats voor een enorme dankbaarheid.

Elk nieuw nieuw stapje zal altijd verbonden blijven met jou want samen hebben we een geschiedenis geschreven waarvan o.a. onze kinderen het bewijs zijn en ik deze in mijn hart en het leven wat ik nu leef met mij mee en uit draag!
Verbonden voor het leven waardoor vanuit een schijnbaar einde een nieuw begin ontluikt!

Vanuit het diepst van mijn hart dank je wel voor alles mijn lief, liever dan lief!


Mich.








donderdag 22 september 2016

Mee deinen met de stroom van het hart!

Na een mooie ontmoeting met en op de Azore glijden we van de zomer /nazomer langzaam richting de herfst.
Na een prachtige week waarop de zomer mij nog op omarmde op de Azoren is het voor mij toch even schakelen....
De zon heeft meer tijd nodig om zich s'morgens te laten zien en de avonden worden steeds korter.
Toch voel ik mij nog steeds omhuld door het warme zomer briesje van de Azoren, zoals o.a. het samen zijn, delen en verbinden doormiddel van de mooie natuur, energie en het rustige levensritme waarop we automatisch mee deinde....

Een way of live wat het hart misschien wel gemakkeljker laat stromen als thuis.... Althans misschien als we dit gevoel vast kunnen houden voor thuis, door alles wat we hier handen en voeten willen geven en op onze eigen wijzen laten stromen blijft het hart vast wel openstaan...
Want is een open mind niets anders als een stromend hart!



Onze eigen gedachten blokeren vaak de weg naar het hart oftewel de weg van ongekende mogelijkheden.
Zoals ik dit jaar ook zelf ook vaak heb gemerkt  willen we vaak vast houden aan het bekende onze eigen comfortzone oftewel veiligheidsnet want dat is nu eenmaal voor ons zelf bekend....
Het niet kunnen zien of overzien van die weg is reden dat we voor de drempel van onze wensen of het nieuwe blijven staan....

Mijn lief had één grote wens op zijn sterf bed en dat was dat ik door zou gaan en niet in mijn cocon zou blijven hangen oftewel mijn eigen comfort zone...
Een grote opgave en uitdaging voor mij om te ervaren dat door gaan ook betekend en het oude weer in het nieuwe te kunnen weven en dat er niets verloren hoeft te gaan.

En deze mooie reis naar de Azoren was een van die mooie uitdagingen want eens hadden we dit samen willen doen...
Een stap uit mijn comfort zone om het oude met het nieuwe te weven, door het onbekende te armen, de Azoren en de ontmoetingen met andere mooie mensen kleurt mijn wereld opnieuw.
Nieuwe energie en stroming die ik mag en kan om armen om zowel o.a. thuis, in mijn gezin en werk weer te laten vormen en kleuren.
Kleine stapjes,aanwezig zijn in het nu en naar je toe laten komen,meer is er niet nodig!

Als het hart zich opend, kunnen we delen met anderen, een stroom van voelen , ervaren en beleven wat zich opend tot een weg van ongekende mogelijkheden.

Ik wens iedereen een hartverwarmende nazomer en een stromend najaar toe!


Harte groet,

Michaela




zondag 14 augustus 2016

Stromend met zon,wind en regen de zomer door!

Zo golfde we de zomer in en van alles trok aan onze deur voorbij....verdriet/gemis, maar boven al ook vreugde vormde een dans die mij en mijn kids uit nodigde om het leven aan te gaan.!

Nog nooit ben ik mij zo bewust geweest van het gegeven dat vreugde en verdriet/gemis zo dicht bij elkaar kunnen bestaan.
Dat vreugde het verdriet/gemis niet weg wist maar verzacht wanneer het gewoon mag zijn en wanneer er geen schaamte is voor vreugde.
Natuurlijk weet ik vanuit het denken wel dat het elkaar niet in de weg hoeft te zitten, maar het ook echt mogen voelen is toch wel een heel ander verhaal. En hoe mooi het is dat wanneer je daarvan bewust wordt wat volgens mij niet eerder kan, als wanneer het op jouw tijdspad aankomt.En dat is altijd op het juiste moment want dan ben je bereid om open te staan ......

Zo reed ik afgelopen vrijdag met mijn dochter na een weekje ardennen weer terug naar huis.
Voldaan van een mooie bijzondere reis te meer dat het haar laaste grote vakantie thuis zal zijn.
Ja kleine meisjes worden groot en gaan dan eigen stappen zetten oftewel een eigen wereld creëren!
Op de radio klonk een liedje over dat als je iemand mist, het goed is want je weet dan of wordt er bewust van wat je mist en daarvoor dankbaar mag zijn.
Gelijktijdig keken we elkaar aan waarop we de herkenning in elkaars ogen zagen, waarop ik reageerde en zei;Hoe vreemd het ook is dat dit ook weer heel gewoon voelt, als of we altijd al samen op vakantie gaan.



Het is vreemd want ik zou mij er bijna schuldig over kunnen voelen dat ik dit dacht. Maar niets zo fijn om dan bij mijn jonge dochter te zien dat het eigenlijk ook weer een hele gewone gedachte is.
Haar veerkracht geeft mij vaak positieve energie en haald het kind in mij weer naar boven wat dan stiekum weg toch durft te genieten...
En zo komt er nog veel meer voorbij zoals een baantje, ontmoetingen met nieuwe mensen, en natuurlijk nog de reis in september die ik alleen aan ga en langzaam met open armen tracht te ontvangen en ruimte te geven voor wat is
Mjjn kinderen spiegelen mij in het zettten van nieuwe stappen zoals zij doen op weg naar het creëren van die eigen wereld /leven.
En tegelijker tijd kunnen ze die stappen nemen en ruimte geven omdat ik zie dat zij weer blij zijn
dat ik de dans van het leven weer stap voor stap aan ga!

Zo is dan weer het cirkeltje rond en start er weer een nieuwe beweging, een nieuwe stroming want ook het leven heeft vele dansen die allemaal een eigen verhaal vertellen!

Warme zomer groet,

Michaela



vrijdag 8 juli 2016

En dan komt de zomervakantie, een tijd van samen zijn!

De zomervakantie ligt aan onze voeten, nog even en iedereen gaat op zijn haar wel verdiende vakantie, waar misschien sommige van ons wel het hele jaar heftig naar hebben verlangt!
De zomer roept normaal voor mij altijd vrolijkheid op, uitkijkend naar onze vakantie en het genieten met elkaar als gezin zondere verplichtingen en vooral het samen ondernemen en bezig zijn.
Nu is er ook vrolijkheid maar wel met een melachonisch tintje om het gemis van ons eens complete gezinnetje maar ook omdat er geen weg meer zal zijn in het samen genieten met jou mijn lief!
Afscheid nemen is niet alleen afscheid nemen van wat is maar ook van wat nog had kunnen komen oftewel wensen verlangen en domen.....
Natuurlijk kan ik vele verlangens het wensen nog gaan vervullen en dat zal op andere wijzen zeker eens gebeuren maar zal niet meer zo zijn als het was met jou....

 Botanische tuin buiten Bangdung!

Vorig jaar om deze tijd waren we nog onbevangen op vakantie in Indonesie op weg naar Surabaya om de zons ondergang te bewonderen bij de Bormo vulkaan.
Misschien maar goed ook dat we toen nog niet wisten wat ons boven het hoofd zou hangen, daardoor is deze laatste reis met elkaar er één met een gouden rand geworden.
Een mooi boek aan herinneringen prijkt op een kastje in de huiskamer en herinnert ons in moeilijke tijden aan hoe fijn we het hadden met elkaar.
En dat is maar goed ook want de tijden zijn hier net als het weer buiten nog steeds onstuimig!
Tegelijkertijd worden we met elkaar ook in ons kracht gezet, daar we elkaar op andere wijzen leren kennen omdat de deur van onze gevoels wereld meer openstaat dan ooit.
Elkaar horen zien en begrijpen staan hierin voorop en dat brengt ons uit eindelijk dichter bij elkaar dan ooit.
Ook al voelt het soms anders, na overwinning van elke stap is er ook blijdschap en komt de hunor van jou mijn lief altijd weer de hoek om!

Het lijkt misschien allemaal alle daags elkaar horen zien en begrijpen, maar onze basis wordt in alle opzichten steeds weer opnieuw gevormd  want de impact van het weg vallen van mijn lief sloeg werkelijk een krater voor ons.
Hoe krachtig we ook denken te zijn de invloed daarvan was groter dan we ooit van te voren hadden kunnen overzien.
Zoals ook nu weer deze zomer, de kinderen worden groter en plannen zelf een eigen vakantie ....
En daar sta je dan ...gelukkig wilde dochter lief nog wel een weekje met mij weg, natuurlijk heel fijn daar ze nog maar een aantal maandjes thuis zal zijn voor ook zij haar eigen thuis gaat creéren.
Verder laat ik de zomer maar komen zoals ze komt en zie ik onderweg wel wat ik tegen kom of wat zich nog aanbied.

Maar..... met in het vooruit zicht nog een weekje weg in september, een reis met een groep want uit eindelijk zal ik alleen mijn weg vorm gaan geven.
Want ook de jongste zet nu al flinke stappen naar een zelfstandig leventje en ook al rem ik hem nu nog een beetje af, eens komt toch die dag.........
Veel veranderingen in één jaar tijd maar langzaam stap voor stap ontstaat er een nieuwe weg.
Ik hoop mijn lief dat je ergens vandaan een blik op ons kan werpen, trots bent hoe wij die weg opnieuw vormen met elkaar zoals wij trots zijn op de vader en man die al die jaren aan onze zijden stond!

Geniet intens van jouw vakantie maar boven al van dat wat je dagelijks onderneemt.......laat het leven werkelijk jouw leven zijn!

Harte groet,

Michaela



maandag 13 juni 2016

Wandelen door een emotioneel tapijt van kleuren!

Er wordt wel eens gesproken overkleur bekennen oftewel kleuren laten zien wie je op dat moment bent!
Nou ben ik altijd wel een mens van kleuren geweest, graag en liefs veel kleur zoals moder natuur het ons nu dagelijks voorschotelt.
Maar die kleuren ook letterlijk vorm en inhoud geven is natuurlijk wel even een ander verhaal......
Toch ben ik mij nu bewuster van de kleuren dan ooit, in de lente vielen mij de vele kleuren groen  op en die kleuren brachten een deken van rust.

Er wordt ook wel eens gezegd  emoties en gevoelens kleuren je dag en niets is minder waar dan dat.
Want zo heb ik de afgelopen tijd ervaren en nu nog dat wanneer al die gevoelens er mogen zijn gaan ze samen met de kleuren van moeder natuur!
Juist die kleuren die jou op dat moment raken geven je de kracht en de rumte om die emoties en gevoelens te laten stromen, parkeren of gewoon te voelen...

Nog nooit heb ik zo'n onstuimige periode in mijn leven mee gemaakt waarin ik zo overvallen werd door emoties en gevoelens en vooral de dubbelheid daarvan....
Het verdriet wat voorbij komt en tegelijkertijd het besef dat het leven door gaat en ik hier op aaarde daar nu zelf zonder mijn lief vorm aan geef......
Een licht puntje is dat ik mij bewuster ben dan ooit van de natuur en al haar kleuren om mij heen.

De kleuren in mijn tuin zorgen dan ook nu voor een vrolijkheid met melachonies tintje.....

Door dat ik de ruimte durf te nemen voor wat op dat moment in mij leeft, de gevoelens die er zijn en de kleuren die mij raken kan ik het leven naar mij toe laten komen.
Wil niet zeggen dat het altijd meteen lukt of alles meteen opgelost is want dat gaat met vallen en opstaan.
En waarbij de oplossingen c.q. mogelijkheden zich van zelf aandienen om er iets mee te doen of juist niet.

De kleuren in mijn tuin die mij zo verbinden met mijn lief, wijzen mij altijd op het leven om mij heen.
De buurtjes, familie en vrienden die alle mooie en moeilijke momenten op ieder zijn eigen wijzen met mij  mee beleven zoals afgelopen week mijn verjaardag, de oudermiddag op de opleiding van mijn zoon, Alep de huzes waar Mark boegbeeld was om geld in te zamelen voor kankeronderzoek en het weekendje voor de jeugd (wat mijn lief opgezet heeft)en o.a. mijn dochter afgelopen weekend heeft laten plaats vinden.

Zo zijn de kleuren mijn wegwijzers die mij langzaam weer terug brengen bij mijzelf,  mij ondersteunen weer plek in te nemen in de wereld om mij heen.
Zoals mijn lief vast vanuit de kosmos naar mij toe kijkt en mij zo ondersteunt in mijn weg hier op aarde!

Ik wens iedereen een kleuige harte groet toe!

Michaela



zaterdag 21 mei 2016

De stroom van het leven!

De tijd glijd langzaam door mijn vingers heen,maar wat is tijd eigenlijk......Toch zijn we veel geneigd te koppelen aan tijd.....
Dat begint al op school zoals lezen binnen de tijd,huiswerk inlever binnen de tijd, werk en resultaat binnen een tijspad en ga zomaar door.
Een tijdspad geeft controle en overzicht en daar zijn we in de maatschappij goed in!

Hier werd ik pas bewust van doordat het leven ineens anders liep als anders en een tijdspad niet meer werkte en je de controle en overzicht verliest en niets anders kan als vertrouwen op jezelf.
Vertrouwen op dat wat je doet en wat voor jou goed voelt er mag zijn en op die levens stroom blindelings durft te varen....
Dat ben ik wel achter is de kunst van leven als o.a. kersverse weduwe, (en dat geld natuurlijk voor meerder mensen waarbij het leven anders loopt als men had gedacht)

Een kunst van leven omdat de vele kuilen in de weg mij steeds weer thuis brengen bij mij zelf .
En mij steeds laat voelen en ervaren dat ik meer aan kon en kan als ik zelf had gedacht....
Wat ik daar absoluut niet bij kan gebruiken is een tijdspad......zoals hoe lang ik nog verdrietig mag zijn of mijn lief nog mag missen, of wanneer ik weer zou moeten gaan werken of al had moeten werken of dat mijn dochter nu wel op zichzelf mag gaan wonen en ga zo maar door.
Het klinkt misschien gek maar dat is waar gesprekken over gaan als men het niet eng vindt dat ik over jouw mijn lief mag praten of anderen er zelf over durfven te beginnen....
De mooiste woorden die dan vaak worden gezegd zijn; Je moet doen waar jij je goed bij voelt om daar vervolgens  dus allerlei voorwaarden aan te plakken.

Toen jij mijn lief er nog was, werd ik wel eens gefrustreerd van jouw tempo en vooral het gezegde morgen is er weer een dag!
Maar je had en hebt meer dan gelijk want alles heeft zijn eigentijdspad want zo heb ik nu ervaren ga je daar buiten dan ben je de stroom van het leven meteen weer kwijt.....
De stroom van het leven ben ik niet kwijt als het even stil wordt om mij heen.,maar wel als ik mij laat leiden en in verwarring laat brengen door anderen en bovenal doe wat niet bij mij past.

Deze fase van mijn leven laat jouw woorden en wijzen van leven mijn lief bij mij tot bloei komen...
En laat het muur bloempje dat ik eens was opnieuw stralen en dichter bij mij zelf uitkomen dan ooit.
Jij mijn lief geeft mij de kracht de weg van mijn hart meer dan ooit te volgen,
Zelfs nu de kinderen langzaam onder mijn vleugels uit gaan en ik meer dan ooit bij mij zelf thuis kom in de stroom van het leven.
En er op te vertrouwen dat ook dat weer een nieuwe weg opend zonder de stroom van het leven te verliezen.
Jouw eigen stroom zoals jij (mijn lief)mij hebt geleerd raak je nooit kwijt zolang ik er maar op vertrouw en daarin mijn eigentijds pad volg!

Ik geniet nu van de tuin de vogels en de vlnders alles waar jij ook zo trots op was en waar we samen zo fijn in en mee bezig konden zijn, de gulle lach en spontaniteit van jouw zoon en humorische grapjes van jouw dochter die mij steeds zo bekend in de oren klinken...
Zo ben jij mijn lief heel dicht bij mij en volg ik stap voor stap mijn weg naar een nieuwe levenstroom!

Lieve groet,

Michaela



zaterdag 30 april 2016

Vasthouden, loslaten, koesteren en omarmen!

Nu 6 maanden geleden moest ik jou loslaten na een innig samen zijn,maar het voelt als de dag van gisteren....
Het lijkt nog zo dichtbij en zo kort geleden dat je nog hier was en het aardse leven nog met ons deelden.
De talloze momenten waarop herinneringen voorbij schieten wat wij het jaar daarvoor nog samen deden. Niet beseffend wat er nog boven ons hoofd zou komen te hangen...en onbevangen het leven nog te gemoed tredend...

Mooie herinneringen zoals gisteren van onze trouwdag omarmen ik met de kinderen, door samen te delen en de dag op speciale wijzen in het licht te zetten.
Een lach en een traan vullen de ruimte door blijschap om wat is geweest en verdriet omdat jij wordt gemist......
Beiden heffen elkaar op en koesteren dat speciale moment zoals zoveel momenten nu voor glijden.
Want zo'n eerste jaar is een groot schommelschip waarin steeds twee werelden met elkaar worden gemengd.
De wereld waarin wij als gezin nog samen waren en de wereld waarin ik nu alleen verder leef  met ons gezin.
Zoals de zee de ene keer beukt op strand en de andere keer haar weer liefde vol in de armen sluit, zo gaan mijn emoties op en neer.
Vallen en weer opstaan, tranen weg vrijwen en weer lachen, de kleiding glad trekkend en de verse lucht diep inademend weer bewust zijn van een nieuw begin..........

Soms gaat het vanzelf zoals de stroming van de zee, maar op andere momenten lijkt het alsof ik met een ketting om mijn nek een zwaar pakket achter mij aan moet zeulen...
Vaak zijn het jouw woorden , gedachten of gebaren die ik dan voor mij zie of waar anderen mij aan herinneren die mij moed geven.
Goud waard zijn die lieve vrienden en andere mensen die de herinneringen aan jou blijven delen.
Die momentjes zijn echt goud waard en dragen bij om jou levend te mogen houden in ons hart en het leven te leven zoals de seizoenen ons steeds weer laten zien.

Het geeft kracht om de nieuwe stappen in het leven weer te omarmen zoals onze dochter die gaat samenwonen en jou mist in deze nieuw stap in haar leven en ik jou mis om dit mooie moment te delen.
Ondanks dat ik stiekum weet dat je ons vast van boven zult volgen.......
Voor de mensen om ons heen lijkt het gewoon dat het leven weer door gaat, voor ons is dat anders......
We zitten niet meer in de hogesnelheidslijn, maar in de sneltrien die zich dan weer afwisseld met de stop trein,,,,,,
Het is steeds een oude herinnering koesteren en weer verweven met een nieuwe herinnering in omarming met dat wat is in het nu moment.
Dat kost tijd en vraagt om stapjes en net als de zee die steeds weer terug komt bij het strand, blijven er schelpjes achter maar gaan er ook weer schelpen mee terug naar zee...

Geduld,liefde samen delen en beleven zoals jij mijn lief in straalde en er voor ons en andere in was.
Dat zijn de ingrediente om een een thuis zijn te scheppen voor elkaar, waarin vasthouden ,loslaten, koesteren en omarmen de hoofdrolspelen..........dank je wel voor jouw op rechte liefde!



Warme groet,

Michaela




donderdag 21 april 2016

Het leven zoals het is!

Het leven zoals het is was eens de titel van mijn eerste boekje en onwerkelijk zijn de woorden als ik ze nu weer lees.
Eens was het boekje mijn eerste uitlaat klep om mijn gevoelens emoties de ruimte te geven en te laten leven.
Afgelopen jaar toen mijn lief overleed was het precies tien jaar geleden dat mijn boekje werd uitgegeven.
De woorden lijken in eens zoveel meer inhoud te geven/hebben, meer als ik mij toen had voor kunnen stellen.
Op het moment dat je iets uitvindt denk je altijd de macht in pacht te te hebben maar niets is minder waar.
Vaak sta je pas in het voorportaal van alles wat nog moet of zou kunnen ontluiken en tot bloei zou kunnen komen.
En dat is wat ik nu ook ervaar in mijn leven en de dood vooral in jouw eigen gezin, is daarin één van de grootste leer meesters in.

Blijkbaar is het voelen, ervaren, leven en doorleven van de vele kennis die we in ons leven op doen de enige mogelijkheid om onze ziel te begrijpen. Te begrijpen en zo weer te kunnen delen met anderen en uit de vele wegen die naar Rome leiden onze eigen weg te vinden.
We denken als mens ook altijd dat we al genoeg hebben meegemaakt op een bepaald gebied daardoor wel weten hoe we die ander kunnen helpen, maar niets is minder waar.
Alles wat we mee maken is vaak maar een kleine spelde prik op een gloeide plaat en is dus maar een piepklein onderdeel van die weg die voor jou of mij naar Rome leidt.
Misschien is het wel handig als we leren dat er geen doelen of verwachtingen hoeven te zijn, maar dat het delen op zichzelf al meer dan genoeg is en zoals de natuur van zelf zijn werk doet.


De wijsheid van de uil in verbondenheid met kwetsbaarheid van de maan, zien, horen voelen en beleven in stilte.De nacht die jou van binnen vanuit de stilte raakt en de dag die jou helderheid biedt om te delen!









Laat ik eerlijk zijn ook ik was altijd maar met doelen bezig ook toen ik dit boekje schreef
Maar wat ik toen nog niet besefte was dat elke doel zoals ieder leven zijn eigen tijds pad heeft.
Ik besef dat het goed is om jouw levensdoel te zien, maar dat het even zo belangrijk is om de touwtjes onderweg regelmatig te laten vieren.

Anders zou je het mooiste aan jouw voorbij laten gaan en er gen verwondering meer zijn voor dat wat is.
En besef dat je levensdoel vaak kleiner is als jezelf denkt want wij mensen maken alles graag groot en onbereikbaar wat zijn we toch vreemde wezens.
En misschien moeten soms daarvoor wel in zwaar weer verkeren om ons bewust te blijven van het nu moment zoals de natuur ons dagelijks weer leert!
En dat is wat mijn lief zo goed kon laten zien in het leven hier op aarde waar ik mij wel eens aan kon ergeren maar hij was hier toch maar mooi uiteindelijk meer bewuster van dan ik!


Nu gebruik ik meer dan ooit de natuur als leidraad want zij vergist zich nooit. Ze brengt mij niet alleen dicht bij mijn lief maar zal ook nooit haar schoonheid verloochenen maar zich laten zien en zijn zoals het is! Zonder op haar tijdspad te verdwalen maar zich te voegen naar wat het nu moment van haar vraagt. En zo gaat de cirkel weer opnieuw zoals ook mijn boekje zich weer laat zien, beleven, voelen en ervaren in een nieuw dag licht!

Warme lente groet,

Michaela




maandag 4 april 2016

En dan is het lente en gaat alles langzaam ontkiemen!

Een leven vol verandering want als het lente wordt kleurt de wereld om ons heen!
Zowel letterlijk door de vele bloesem als dat alles van vorm veranderd, zoals de dieren die weer de wei in mogen oftewel het leeft weer buiten.......

Na de stilte van de winter worden we weer langzaam onze tent uit gelokt om in actie te komen.
De stilte van de winter laat ons altijd voelen en zaait wat we in de lente willen laten ontkiemen.
Nou was de winter voor mij een grote emotionele chaos maar tegelijkertijd zorgde dat er ook voor dat ik orden ging scheppen om mij heen.
Door het ziekte proces en overlijden van mijn lief was het huis de eerste plek waar orden moest worden geschept om weer rust te vinden en weer thuis te kunnen zijn in ons eigen huis.
Zo ging ik door de winter heen orden in mijn huis en tegelijkertijd kreeg ik ruimte in mijn hoofd.
Maar ook het schrijven over het ziekte proces en overlijden van mijn lief gaven rust ruimte .
Alle emoties en gevoelens mochten er op die manier zijn en gaven mij de  rust dat ik het verhaal van mijn lief en hun vader nu na kan laten aan hen.En zij dit kunnen lezen op het moment dat ze er behoefte aan hebben.
Het schilderij gemaakt van de kleding van mijn lief droeg daar ook meer dan aan bij want creativiteit en schrijven geven vorm aan het verhaal wat in mij leeft en gezien en gehoord mag worden.

Niet altijd is er meteen rust want ook de kinderen hebben hun verhaal en de balans is er nog lang niet altijd. Maar we weten altijd door het delen met elkaar het hoofd boeven water te houden en de golven te trotseren en dat alleen al geeft meer dan genoeg moed en vertrouwen om steeds weer een nieuwe stap te zetten.
Zo ook nu zich de weg naar buiten langzaam opent...........


De tuin vraagt haar aandacht nadat er bijna 9 maanden weinig aan is gedaan en met de aangeboden hulp merk ik hoe fijn het is om niet geheel alleen bezig te hoeven zijn en wat mis ik dus mijn lief!
Nooit zo beseft hoe fijn het is om te kunnen delen zoals even iets laten zien of vertellen en of een inspirerend woordje van die ander.....

De frisse wind van buiten verplaatst zich ook naar mijn werkruimte want zo is er niet alleen een frisse wind buiten mij ontstaan maar ook binnen in mij...
Daar waar jij zo trots op was, mijn schilderijen en waar je mij zo in stimuleerde om daar meer mee te gaan doen...
Daar ga ik nu handen en voeten aangeven oftewel ik ga doen wat ik het liefst doe en dat is mijn creativiteit laten stromen !
Geen angst meer, niet meer twijfelen want door jou mijn lief ben ik gaan beseffen hoe belangrijk het is om verhalen laten leven !
Verhalen te laten leven is krachtig zijn vanuit kwetsbaarheid oftewel het leven leven waar het voor is bedoeld!

Zaadjes gaan ontkiemen een verhaal creatief uitbeelden, het liefst met kleding of voorwerpen van de persoon zelf is mijn grootste wens,laten doen door mij of meedoen alles is mogelijk.....
Mijn deur gaat weer langzaam open en kijk jij dan mijn lief stiekem om de hoek even mee.....!



Warme lente knuffel

Michaela




dinsdag 15 maart 2016

Het leven glijd zachtjes voorbij!

De dagen kabbelen voort en zo belanden we bijna aan bij de dag dat jij jarig zou zijn.
Met weemoed bedenk ik mij dat die dag er gewoon weer is maar dat jij dan zal ontbreken of toch misschien niet helemaal.....

Samen met de kinderen is besloten dat we richting zee zullen gaan, op de dag dat jij jarig bent worden wij weer wakker aan zee waar jij zo graag was.
In het huisje waar we de kinderen en de hond, jaar in en uit mee naar toenamen.
S'morgens gauw naar het winkeltje tegen over ons huisje, waar de geur van verse broodjes ons al te gemoed kwam.
Vliegeren op het strand met de kinderen of samen in de zon voor ons strandhuis koffie drinken in het zonnetje waarbij we tegelijkertijd genoten van koters die aan het spelen waren op strand.
Schelpjes zoeken, rennen met de hond op het strand en koffie drinken achter het glas bij een strandtent als de wind nog te guur was.
Bij terug komst in het huisje deden we spelletjes, buiten of binnen afhankelijk van de tijd van het jaar.
En t'ja zo was er in het voor jaar of najaar altijd wel een moment waarop wij aan zee belande in ons favoriete huisje.

Terug denkend aan die herinneringen wordt ik weer warm van binnen,wat een rijkdom hebben wij met elkaar gehad!
Een schat van onbetaalbare waarden waar we nu troost uit kunnen putten wetende dat niemand ons dit meer af kan nemen.
Ook al hadden we jou nu liever in ons midden deze herinneringen brengen jouw weer dicht bij en zijn een zachte troost.
En niet alleen een troost, maar houden ons ook met de beiden benen op de grond want deze herinneringen staan ook voor eenvoud oftewel kunnen genieten van het kleine en daar was jij bovenal goed in!
Jij kon het leven naar je toe laten komen, zoals de zee steeds weer opnieuw naar het strand komt en telkens weer in een veranderde vorm.
Oftewel verwachtingen loslaten en je bovenal laten verwonderen door dat wat aangereikt wordt in het nu moment
Jouw rust daarin temperde vaak mijn teleurstellingen wanneer ik weer eens te veel verwachtingen/plannen had en deze dus moest loslaten.



Vrijdag zijn we weer aan zee en laat ik het strand de zee omarmen zoals deze zich ontvouwd.
Met jouw in mijn hart,verwarmd door de herinneringen aan jou en in omarmingen met mijn kinderen
gaan we het weekend beleven, voelen en ervaren in het nu moment.
Jouw aardse leven is uit het oog/voorbij maar nooit uit ons hart want door de herinneringen zijn we vervlochten met elkaar!


Liefs

Michaela

donderdag 25 februari 2016

De verbondenheid tussen helderheid, verwarring en leegte!

Het is fijn om te voelen als het leven weer een beetje tastbaar is maar voor ik daar vaak over na kan denken of na voelen is het zachte briesje zich weer aan het ontwikkelen als een orkaan....

Zo gaven de dagen mij wat meer overzicht en begon ik langzaam beetje bij beetje wat ordening aan te brengen in ons leven, van mij en de kinderen.
Van binnen naar buiten achterstallige klusjes in halen en het mooiste is dat ik er nu met aandacht kan zijn voor mijn kinderen. Niet altijd maar toch, we delen meer en bovenal de verhalen mogen er weer zijn.
En misschien is dat wel de kunst geweest van mijn eigen verhaal toe te vertrouwen aan het linnen doek.
Afgelopen week heb ik een schilderij gemaakt van de spullen van mijn lief en daarin ons verhaal vertolkt.
Ruimte creëren dus, zowel van binnen naar buiten als terug en zo waait er een zacht briesje wat even voor rust zorgt.
En dan laait het briesje zich op als een krachtige wind,de verjaardag van mijn jongste komt er aan.....
Zijn eerste verjaardag zonder zijn vader, 17 lentes jong en nu al zonder......
De herinneringen trekken voorbij van de mooie tijden die hij had met zijn vader, tot grote kerel waar mijn jongste zich nu in ontpopt!
Een weemoedig windje trekt zich door mij heen...........

Tot ik mijn achterbuurman van 88 jaar oud zie die niet kan horen en geen kinderen heeft, hij laat mij een briefje lezen van het ziekenhuis.....

Zijn vrouw heeft twee hart infarcten gehad en is zo zwak dat de kans klein is dat ze weer thuis komt.
Op dat moment voel ik een orkaan door mij heen trekken en alle herinneringen aan de dood van mijn lief mijn keel weer dicht snoeren.
Ik voel wat er door hem heen woed en hij de buurman  kijkt mij aan en voelt het ook en met betraande ogen zegt hij;
dat van jou man is erger hij was zo jong, had ik daar maar gelegen ik ben zo oud.

Waarop ik antwoord en met mijn hoofd schud , jullie zijn al zo lang samen dat is echt heel verdrietig.
Gelukkig hebben we een saamhorig dorp en wordt hij zeker goed opgevangen maar toch.....
Ik voel zijn angst voor het alleen zijn, hij deelde waarschijnlijk nog meer met haar als ik met mijn lief want zij was letterlijk zijn lijdraad in het leven...
Nu is hij alleen in een wereld van stilte want ook als de wereld om je heen is kan de eenzaamheid zich aardig aan je opdringen.

Het gebeuren met de buurman brengt mij terug naar leven zoals het nu voor mij is, dat er licht puntjes zijn en dat we die mooie momenten van het leven vooral moeten koesteren.
Zuinig en dankbaar moeten zijn voor wat is en daar de kracht uit kunnen halen en bundelen  om de harde wind en de orkaan weer voorbij te laten trekken.
Zoals de boom in het bos die na de storm misschien een aantal takken verloren heeft, maar er zelf nog steeds is en zijn kruin in de nieuwe situatie ook weer richt naar de zon en de maan!



Warme groet,

Michaela







dinsdag 16 februari 2016

Zonnige dagen als vitamine bron op de lange weg naar huis!

Zonnige dagen zoals deze geven energie, een vitamine bron die aanzet tot ondernemen en doen!
Denk nu niet te groot over het woord doen maar toch....... in eens wordt er een licht op situaties en zaken geworpen die al enige tijd in de schaduw hebben gelegen........

Zo ook het groente kasje wat de afgelopen 7 maanden  onaangeroerd in de tuin heeft gestaan,
Het tuinhekje wat al maanden op de grond staat omdat het losgerukt was door de harde wind van de afgelopen tijd en zo kan ik nog wel even door gaan......
Mijn lijf borrelt om daar iets mee te gaan doen oftewel blijkbaar wordt het tijd om buiten langzaam orde te gaan scheppen .
Er daar er nu eenmaal niemand meer binnen de deur is die ik aan zijn jasje kan trekken. wordt het tijd om zelf de handen uit de mouwen te steken...

Ik merk dat orde nu belangrijk is te meer daar er al zoveel chaos om mij heen is.
En daarmee bedoel ik dat langzaam duidelijk wordt dat ik mijn eigen weg binnen die chaos moet gaan vinden.
Alles wat vanzelfsprekend was tussen mij en mijn lief, ligt nu op schop. We deden op alle vlakken veel samen en nu wordt dat een weg van mij alleen en natuurlijk ook een beetje van de kinderen.
Maar in mijn achter hoofd besef ik goed dat ook mijn kinderen van 17 en 20 op een dag het huis uit zullen gaan en ook dan zal ik het zelf allemaal moeten rooien.
Want ik wil geen zeurende moeder worden die steeds bij haar kinderen aan de bel trekt!
Dus wordt het nu al langzaam wennen aan...........


Als jouw pad zich verlicht, is de hemel open en raken jouw voeten de aarden!









De zon schijnt hoog aan de hemel en ondanks de kou geniet ik van het opruimen van mijn kasje want tegelijkertijd borrelen de mooiste herinneringen naar boven, die mij een zacht en weeïg gevoel geven.
Herinneringen toen we hier pas kwamen wonen en we ons zo verwonderde over de tuin, of de eerste woorden die jij in onze tuin uitsprak als; Hier worden wij samen oud en t'ja wat is dan oud? dat jij begon te mopperen dat ik het niet netjes genoeg deed of volgens jouw volgorde wat altijd uitmondde in een hoop humor geklier naar elkaar.Waarop de kids dan riepen hebben we weer een stel kleuters in de tuin!
Ik merk dat het mij rust geeft om zo bezig te zijn en het gelijk mijn tempo een beetje door breekt,
Want ik ben makkelijk altijd geneigd om in de sneltrein te stappen en te vergeten dat het leven echt niet zo'n haast heeft.

Zo blijkt wel dat ordenen van buiten dus ook gelijk orden van binnen is, ruimte en tijd geven en het leven een beetje naar je toe laten komen zorgt voor mooie momenten en rust in mijn lijf.
Momenten en rust die ruimte geven om je te verankeren in de wereld zoals die nu voor mij is.
Langzaam kan ik vanuit mijn hart voelen dat herinneringen niet alleen meer het verdriet en gemis markeren, maar ook de krachtbron en de weg van zijn in het nu.
Het mooiste cadeau hierin is dat ik het terug zie in de spiegel van mijn kinderen!

Warme groet,

Michaela





vrijdag 5 februari 2016

Het leven nemen zoals het is!

Begrip, liefde en machteloosheid niets ligt zo dicht bij elkaar en roept zo gemakkelijk de onmacht op als  warmte en troost!

Steeds meer wordt ik mij bewust dat het leven gewoon door gaat,iedereen gaat naar zijn werk en tracht zijn levens ritme daarom heen weer vorm te geven...
De telefoon rinkelt nu maar af en toe en chronische stroom van berichtjes en appjes is over en
dat maakt mij dan weer bewust en alert om zelf stapjes te gaan ondernemen.
Steeds meer wordt mij ook duidelijk dat hoe belangrijk het is dat ik ruimte geef aan het puzzelen  van mijn verleden oftewel dat wat is geweest er te laten zijn.
Of dit nu gaat over het leven voor het ziek zijn of tijdens of na, alles wordt(zo ervaar ik) opnieuw beleefd en vormt zo een weer een puzzel stukje naar het heden oftewel de toekomst.
En dat heeft tijd nodig en vraagt soms om kleinere stapjes als die ik zelf vaak zet,ach het vogeltje wordt dan vanzelf weer terug gefloten.


Zo kwam ik de afgelopen weken tot de conclusie dat ik graag mensen op wilde zoeken die iets voor mijn lief betekend hadden en waar ik nog graag wat meer over zou willen weten.
Werk is tenslotte een grote invulling van ons leven en ik was nieuwsgierig of dat wat ik gedeeld had met mijn lief(zijn werk) ook een beleving was van zijn baas.
Na een mailtje en een telefoontje belande ik bij de Baas(van mijn lief) en zijn vrouw waarop ik rijker naar huis ging als toen ik naar binnen ging.
Het maakt weer een van de puzzelstukjes compleet en zo mooi om te ervaren dat zelfs mensen die een stukje van je afstaan toch het zelfde kunnen ervaren als jij.
En bovenal trots op mijn lief die blijkbaar overal zich zelf liet zien zoals hij was in dit aardse leven.

Daarnaast werd ik mij tevens bewust dat het niet gemakkelijk is voor anderen om iemand  die aan het rouwen is te benaderen en zeker niet als het ook nog eens wat verder van je af staat.
Rouwen is ook een moeilijk proces omdat het voor iedereen anders is en bovenal ook omdat we in een maatschappij leven waarin we graag handleidingen hebben in het omgaan met en we het moeilijk vinden om te vertrouwen op dat waar we ons zelf goed in en bij voelen.
Het ziekte proces zorgde voor mij dat ik door een berg angst moest, geen controle geen houvast maar misschien was dat ook wel goed want nu durf ik des te meer te varen op mijn kompas.
Beter gezegd net als mijn lief dichter bij mij zelf te blijven en minder te twijfelen over.

Dus lieve mensen ik zet weer een stapje als ik voel dat er weer ruimte is en dat maakt dat mijn ritme voor anderen soms misschien traag aan voelt.
En ook al zou je misschien denken dat ik  mij afsluit, niets is minder want alles heeft zijn eigen tijd en ruimte.
Ik vergeet je zeker niet, kom bij je langs of aan als de tijd daar is en bel anders gewoon nog een keertje .......
En zit de deur dicht dan laat ik waarschijnlijk even mijn batterij op wees niet teleurgesteld en denk niet dat als ik niets vraag of even onbereikbaar ben je niets voor mij betekend.
Niets is zo moeilijk als een rouw proces omdat elke dag anders is en soms wil je bij de hand worden genomen en soms wil je de moeilijkste stappen in je eentje doen.
Maar alle stapjes hebben nu eenmaal te maken met verwerken en omgaan met ........en daar is nu eenmaal handleiding voor.

Houdt de deur open en ben niet bang voor een tijdelijke gesloten deur één handreiking en we vinden elkaar zo weer terug met begrip als sleutel woord!
Dat wat het hart laat voelen is altijd het juiste om te doen en is de enige manier om dicht bij jezelf te blijven net zoals mijn lief.
Dat is mijn krachtbron voor nu en later waar de mooiste schatten in verborgen liggen!







maandag 18 januari 2016

Lichte dagen geven lucht en laten voelen dat mijn vleugels er nog zijn!

Zoals een vogel na misschien even te hebben stil gezeten met zijn vleugels klapt om ze weer te voelen voor hij op kan stijgen.... Zo gaan ook hier de stapjes één voor één, voelen kijken en ervaren om vervolgens weer een nieuwe stap te zetten of juist even niet om het ruimte te geven.

De eerste weken van het jaar vielen zwaar al was het maar omdat je voor jezelf bewust wordt dat je nu echt zelf verder moet gaan en mijn de lief geen onderdeel meer zal zijn van die nieuwe geschiedenis die zich nu vormt.
Althans niet meer op die aardse wijzen zoals het altijd was en ging .......
En als de dagen zich omhullen in duisternis en regen wordt het nog moeilijker om de lichtpuntjes te blijven zien die zin geven aan het bestaan maar toch.....

Dagen zoals deze zijn echt een zegen en geven lucht en ruimte misschien ook omdat ze meteen een verbinding scheppen met de herinneringen aan mijn lief.
Hij had een grote liefde voor dieren en bovenal vogels, deze dagen brengen gelijk de herinnering boven dat ik op mijn vroege ochtend wandelingen waarin we vaak elkaar een smsje of appje stuurde waarin we deelde wat we op dat moment onderweg zagen...


Zo was er een jaar waarin we door de seizoenen heen elkaar op de hoogte hielden van een zwanen familie, geboren zien worden en in elk seizoen de jongen groter zagen worden.

Deze herinneringen laten mijn hart stromen en voelen dat ze verbonden zijn met de geschiedenis  die nu weer wordt gevormd.
Ook al hadden we het veel liever anders gezien zijn deze herinneringen de krachtbron om mijn vleugels weer langzaam te spreiden....
In ieder geval is de blik weer een beetje op buiten, samen met een oudere man, (waar ik voor het ziek zijn van mijn lief mee schilderde )heb ik de afgelopen twee weken een weer een vogeltje op doek gezet.
Ook de oudere man heeft een grote liefde voor vogels, door te delen zijn de ondersteunende rollen nu met elkaar verweven en vormen een stap voor mij om na ruim 6 maandenweer te schilderen.
Hoe helend kan het zijn om op deze wijzen, al delend en elkaar ondersteunend de herinnering van toen(mijn lief) op deze wijzen naar het nu te halen in een nieuwe vorm!

Door de ruimte die er in mij ontstaat varen ook mijn kinderen er wel bij want alleen dan is het mogelijk ook binnen te blijven delen vanuit een lach en een traan en waardoor

ook zei weer nieuwe stapjes zetten!
Daarom probeer ik mij bewust te blijven dat elke dag weer een nieuw begin zal en mag zijn!

Warme groet,

Michaela

zondag 3 januari 2016

2016 een nieuw begin, nu nog.. zonder vleugels!

Een weekje strand met de kinderen, volledig uitgewaaid en overgeleverd aan de stroming van zee oftewel met een lach en een traan en vele herinneringen rijker in het hart.
Herinneringen die in de afgelopen week weer boven kwamen drijven nadat ze door het heftige verdriet van de afgelopen tijd waren versluierd.
In het warme en heftige samen zijn met de kinderen was er dus weer ruimte om deze herinneringen te delen en weer te koesteren.

Nog amper bekomen en ruimte kunnen gegeven aan de beleving van deze bijzondere week, belande we bij mijn schoonfamilie op oudjaar's dag.
Een confronterende dag, wat ondanks dat we allemaal bij elkaar waren waren er toch twee lege plekken oftewel die van mijn lief en mijn schoonvader, maar ook een mooie dag /avond.
Mooi omdat delen en beleven centraal stonden, want zo kreeg ik van mijn schoonzusjes een prachtig foto album met foto's van lief van zijn geboorte jaar tot nu. De moeite die gedaan was om gezamenlijk foto's bij elkaar te leggen en daar één boek van te maken maakte het delen op zich al bijzonder.
Want een lach en een traan dat is het leven ,niet alleen het mooie maar ook dat wat verdriet of pijn doet kleurt ons leven en maakt boven al wie zijn en mogen zijn van ons zelf.




Wanneer herinneringen het hart raken wordt ver weg ineens heel dicht bij en is voelen beleven van dat wat is en mag zijn!





Het boek is voor mij een troostboek en een brug naar het nieuwjaar want het nieuwe jaar ben ik letterlijk begonnen zonder de fysieke aanwezigheid van mijn lief maar met de herinneringen van hem en ons gezin in mijn hart.
Want ondanks dat ik hem vreselijk mis en zoals Jos brink heel mooi verwoord in zijn boekje over rouw, je hoeft er niet over heen te komen want dan zou het voorbij zijn en dat gaat het nooit,maar je kan er wel doorheen gaan en zo weer nieuwe stapjes zetten.......
Het troostboek met al die mooie foto's helpt mij er doorheen want het houdt mij wakker dat al die herinneringen in mijn hart zitten en raakt ze dus even aan oftewel laat ze weer leven want voelen is beleven!

Voor mij en de kinderen dus met het kleine stapjes het nieuwe jaar in, alle drie maar ook samen als gezin weer die eigen plek een vorm gaan geven.
Rouwen is letterlijk uit de rauwheid komen of door maken en de kwetsbaarheid die dat meebrengt weer een plekje geven opdat ik en de kinderen weer met zachtheid en een open hart in het leven kunnen staan.
Oftewel het leven weer kunnen omarmen waarvoor het is bedoeld, maar dat is nog een lange weg en als ik eerlijk ben vindt ik dat ook best eng....
Gelukkig heb ik de afgelopen tijd gemerkt hoef ik dat niet alleen te doen en zijn er veel lieve mensen om mij heen die steeds laten blijken dat ze er zijn, alleen moet ik zelf wel de stapjes maken....

Dus 2016 hier ben ik dan en misschien wordt mijn eerste stap wel om mijn penselen op te gaan zoeken om zo mijn binnen wereld weer vorm te geven naar buiten en langzaam mijn voordeur weer een beetje open te zetten......

Ik wens iedereen een mooi warm en liefdevol 2016 toe en
mijn motto is dit jaar geniet vooral van elkaar en verlies elkaar niet uit het oog want je weet nooti wanneer je elkaar weer tegen komt!

Warme groet,

Michaela