donderdag 17 december 2015

De tijd van samen zijn en delen of is samen,alleen zijn!

Overal op TV , Facebook, kranten en in de stad hoor en zie je de slogan's en beelden dat het bijna kerst is oftewel de tijd van gezellig samen zijn!
De eens zo gezellige kerst tijd die voor mij altijd de kers op de taart was en nog eens extra liet voelen wat wij als gezin toch het hele jaar probeerde  zo goed mogelijk vorm te geven.
Of het nu op vakantie was, waar er nog steeds avonden waren die bestonden uit spelletjes doen en lol hebben met elkaar of thuis in ons knusse huisje waar we graag na babbelen over de dag die voorbij was getrokken.
Deze tijd lijkt mij ineens gestolen te kunnen worden, niet dat het samen zijn ineens niet meer belangrijk is maar de tijd een tijd naar voren haalt, die we nu zo hard missen.
Alles lijkt en voelt nu anders..........

Gelukkig won mijn dochter lief een kerstboom want anders had ik deze vast niet in huis gehaald!
De kerstboom pronkt in de woonkamer en hier en daar staat en ligt wat kerst versiering maar het steekt mager af bij wat ik de voorgaande jaren vorm gaf in huis.
Gek je wilt het voor je kinderen toch gezellig maken, maar het voelt niet goed om heel uitbundig uit te pakken.
Gelukkig geven ook de kinderen aan dat het goed is zo en meer niet hoeft, gelukkig  maar tevreden voelt het allerminst.
Ook het weer doet nog een duit in het zakje en vliegt van donkere dagen naar zonnige dagen waar het lijkt als of het mee vliegt met onze emoties.

We vliegen van het ene moment in het andere, soms heel gezellig en weer even later vliegen de woorden over en weer en uit eindelijk biggelen de tranen....
Blijkbaar hebben we ruimte nodig om samen te zijn, maar boven al ook ons zelf daarin te kunnen en mogen laten zien zoals we zijn.
Met elkaar besluiten we met de kerst niet rond de kerstboom te zitten oftewel deze geen hoofdrol te laten spelen en met elkaar er op uit te gaan.
De bestemming wordt uit waaien aan zee en misschien wel tegen de stroom in gaan en met de wind mee!
Rust, ruimte elkaar voelen en beleven en zijn in wat is en er gewoon mag zijn zonder oordeel van wat het zou moeten zijn/hoort.

Het doet mij terug denken aan één jaar geleden toen we nog nog mijn lief nog bij ons was en we met ons gezin in een huisje in de Ardennen kerst vierde.
Geen boom, maar een simpele kerstslinger en kaarsjes op de schoorsteen mantel en een bloemstukje met kaars op tafel.
S'vonds een oerdegelijke gourmet, wel zelf bereid en wat hadden we het gezellig met elkaar!
En natuurlijk deden we daarna een heerlijk potje yahtzee en een kaartspel.
Misschien is het een goed idee omdat maar eens in eren te houden, de krachtbron van toen in het samen zijn. Oftewel beter gezegd door simpelheid en eenvoud elkaar te zien zoals het is en niet zoals je denkt dat dat het hoort of zou moeten zijn want daar is het leven te kwetsbaar voor!

Warme winter groet,

Michaela


vrijdag 4 december 2015

Buiten gaat het door, binnen staat het stil.......!

Nog nooit zijn tegenstrijdigheden zo voelbaar en zichtbaar geweest als nu....!
Ruim een maand is het nu geleden dat mijn lief naar die andere wereld is gegaan en ik met de kinderen ben achter ben gebleven.
Langzaam en goed luisterend naar mijzelf probeer ik de touwtjes weer in handen te krijgen en weer grip te krijgen op mijn/ons leven.
Maar goed luisteren naar jezelf met kinderen is op zichzelf al een hele taak want net als jij behoefte hebt aan rust, worstelen zij met hun pijn en verdriet en dan roep je niet nu heb ik even tijd voor mijzelf nodig!
En naast de kinderen vragen ook nog allerlei zakelijke klussen de aandacht zoals bijvoorbeeld de financiën en de groente boer wil nu eenmaal geen enveloppen hebben voor zijn peren maar ziet graag geld.
Dus luisteren naar jezelf en met de kinderen weer in een ritme komen is zoals gezegd al een taak op zich!

En toch veel mensen denken dat na het overlijden van een dierbare dat alles zo maar door gaat,zonder te beseffen dat een heel systeem wat je jaren met elkaar hebt opgebouwd in duigen valt.
Rollen veranderen want er valt een rol weg wat weer invloed heeft op het gezin systeem want wie doet doet nu bijvoorbeeld de boodschappen....
Natuurlijk doe je dat als moeder in mijn geval en neem het hele taken pakket op je nek maar pas op want voor je het weet gaat overlevingsfase twee in....
Wordt je boos en gefrustreerd op de foto van je lief omdat jij je in de steek gelaten en alleen voelt en terwijl je in je hart weet dat hij daar niets aan kan doen.
Maar goed daar sta je dan ....dus met de kids in mijn geval om tafel en maar eens samen babbelen over.
Want ook zij staan vaak niet stil dat er zoveel veranderd en hoe kunnen zij het  dan voelen als ik het vanzelf sprekend in mijn rugzakje doe...
Gelukkig komen we dan wel weer dichter bij elkaar uit, maar toch blijft het continu werken aan de winkel en dat dicht bij elkaar blijven en het steeds weer tastbaar maken van.....

Het gemis van mijn liefs steekt dan weer de kop op  en laat de tranen weer stromen. Tranen van verdriet dat het niet meer mogelijk is om dit samen te delen,maar ook tranen van verwondering als ik de volgende morgen een na dagen afwezigheid weer het mereltje in mijn heg zie zitten tegen over het keuken raam en in dit geval met twee musje om hem/haar heen fladderend. Zou mijn lief mij dan toch stiekem in de gaten houden en zo laten weten dat hij er toch nog voor ons is....!
Ik hoop het maar in ieder geval geeft het mij weer kracht om een nieuwe dag te beginnen en te voelen dat we het met zijn drieën wel gaan redden, hoe moeilijk het soms ook is.

Mijn dochter maakte dat meteen waar door de volgende dag haar rijbewijs te halen een mooi lichtpuntje in deze moeilijke periode.
Elke dag dus opnieuw voelen, aftasten en bewegen naar dat wat mogelijk is en soms zijn de stapjes heel klein, maar het besef dat elk stapje er één is creëert vanzelf ruimte voor weer een nieuwe stap.
Voorlopig houden wij, zeker met de feestdagen voor de deur ons nog maar bij de kleine stapjes want dat is de enige mogelijkheid om die rugzak niet ongemerkt meteen vol te laten lopen.
Maar te blijven voelen wat nodig is en goed voelt en ruimte te geven in liefde aan dat wat is!
En ons misschien wel te verwonderen over wat ondanks het gemis van mijn lief  wat deze periode weer met zich meebrengt!

warme groet,

Michaela