vrijdag 20 november 2015

Liefde omarmt de angst in zachtheid en kwetsbaarheid!

Daar waar kwetsbaarheid en zachtheid mogen zijn is liefde en krijgt angst geen kans om te groeien tot haat.

De wereld staat bol met de berichten rondom de aanslagen in Frankrijk en angst voert daarin de boven toon....
De jacht op de mannen die HET zouden hebben gedaan komen op en af voorbij in het journaal en worden gezien als de bron van angst.
Zij hebben het controle net doorbroken, vele vragen worden afgevuurd op de veiligheid diensten oftewel angst roept controle op en geen controle roept angst op...

Het verlies van mijn maatje oftewel mijn lief en de vader van mijn kinderen laat de angst voor wat er in Frankrijk gebeurd niet meer zijn dan wat er nu is.
Het verlies van een een dierbare brengt je terug bij je bestaansrecht, wie je bent zonder je lief en zorgt ervoor dat alle veiligheidsnetten opnieuw vorm krijgen.
Oftewel de controle die je dacht te hebben over het leven valt volledig weg, al was het maar dat je meende te weten waar je aan toe was met elkaar.
Samen zoeken naar een nieuwe balans met elkaar, daarin het verdriet onder de boosheid durven te voelen en te laten zijn, geeft ruimte om liefdevol weer een nieuwe vorm te kunnen aanvaarden hoe de klein de stapjes er naar toe dan ook zijn.

De angst van het verlies van een dierbare gaat zo diep dat je de angst voor het andere niet meer kan voelen,het één overstemt het ander waardoor de angst naar de achter grond verdwijnt.
Zo was het ook in het ziekte proces van mijn lief, de ene pijn over steeg het andere toen kwetsbaarheid en verdriet de overhand kregen op de angst voor overlijden ontstond er een berusting.
De berusting dat je overgeleverd bent aan dat wat is de dood oftewel het loslaten van alles wat je dierbaar is.
Het enig wat toen overbleef was liefde want er was geen angst meer alle controle viel weg.....

Hierdoor er vaarde ik dat als er geen angst en controle meer is er alleen liefde kan zijn en dat mensen instaat stelt onmogelijke mogelijk te maken zoals mij lief deed.
Op zijn sterfbed deelde hij veel sleutels uit waardoor deuren open gingen die in zijn leven gesloten bleven, maar waar hij wel een laatste glimp van heeft opgevangen.
Die liefde vormt voor mij een krachtbron in het nu en zorgt er voor dat kwetsbaarheid en zachtheid er steeds mogen zijn zodat ik de liefde kan blijven omarmen en de angst los kan laten voor dat wat is.

Laten we ons leiden door liefde en geen slaaf worden van onze eigen angsten.
Besef controle bestaat niet want het leven wandelt zijn eigen pad daarin hebben we geen keuze maar wel hoe we daarmee omgaan!


Warme groet,

Michaela

dinsdag 10 november 2015

De tijd krabbelt voort, in het leven zoals het nu is!

Stap voor stap pikken we de draad weer op, soms door de dag voor bij te laten glijden en andere dagen door te schrijven over de afgelopen ziekte periode en het afscheid/loslaten wat allemaal plaats vond in ons kleine huisje.
Dit met als gevolg dat ik nu twee weken na de dood van mijn lief,al enkele dagen tegen het begrip keuze aan loop.
keuze impliceert toch dat je iets leuk of niet leuk vindt of een beetje en je kan kiezen of je daar wel of niet aan mee doet....
Binnen o.a. therapeutenland, Facebook, tv programma's  en de vele boeken worden we vaak aangesproken op het begrip je hebt een keuze maar is dat eigenlijk wel zo...

Naar mijn idee had ik geen keuze in het ziekte proces van mijn lief, het was een situatie die ons overkwam.
We leefde niet buitensporig of hadden veel last van stress,aten meestal vers voedsel en konden samen oeverloos genieten van de eenvoud.
Erfelijkheidsfactoren speelde wel een rol en misschien hebben daardoor andere factoren wel iets aangezwengeld wat anders geen vat zou hebben gehad.
En dan wordt in de bloei van je leven op het hoogte punt van samen zijn, je wereld in eens onderste boven gedraaid en kom je in het diepste dal van je leven terecht.


De enige keuze die ik had was hoe ik op dat moment met de situatie om ben gegaan, het vinden van onze en mijn weg in die situatie.
Maar ook daarin werden mijn keuzes beperkt tot kan ik meegaan in het proces van die ander want die ander/mijn lief onder ging het uit eindelijk.
Het hele ziekte proces en afscheid van mijn lief heeft een ander licht geworpen op het maken en kunnen maken van keuzes

Ook nu want in eens zijn we een één ouder gezin en ook dat was geen keuze want ook dit overkwam ons Wel wordt ook nu weer van mij gevraagd hoe ik daar mee om wil gaan oftewel hoe ga ik dit inkleuren en vorm geven.

Een ding besef ik nu wel om keuzes te kunnen maken, vraagt het eerst om de situatie te accepteren zoals deze nu is en het verdriet te laten zijn zodat de nacht weer plaats maakt voor de dag.
Pas dan is het mogelijk om stap voor stap vorm te geven en kleur aan de situatie zoals deze is ...

Besef dat er situaties zijn die je gewoon overkomen en blijkbaar op jouw pad horen, ook al kan je het nog niet plaatsen zoals ik omdat het verdriet nog de dagen overmeestert.
Maar door de tranen heen is er ook een lach die de rijkdom van het verleden door de druppels heen laat schijnen en mij bewust houdt van de schoonheid van het leven.

keuzes hoe groot of klein ze ook zijn elke moment is er één en zolang je maar beseft dat je daarmee niet alles in de hand hebt kan je de schoonheid van het leven dus blijven zien!

Warme groet,

Michaela

maandag 2 november 2015

Waar liefde woont is geen voorbij!

Mijn lief heeft zijn levensreis alleen voorgezet, de bomen met het mooie kleuren pallet waren voor hem onzichtbaar geworden door heftige pijnen die hem over meesterde.
Geen kruit was er tegen opgewassen hem daarin te verzachten, zijn lichaam wilde niet meer en het protest was groot.

Mijn lief zo'n mooie man en in de bloei van zijn leven, veranderde in een kwetsbaar smal mannetje en alleen zijn stem en glimlach verraden nog de man die hij eens was geweest.
S'morgens gaf je aan dat de strijd gestreden was en het afscheid was dichter bij dan ooit.

Samen huilend en troostend nog een keer elkaar aan kijken, elkaar strelen en lieve woordjes delen.
Veel meer dan een positieve aanmoediging en blijdschap over elkaars samen zijn in liefde  werd er niet gezegd  want immers in het leven wat achter ons zou gaan liggen hadden we vaak genoeg eerlijk en puur van alles met elkaar uitgesproken.

De familie kwam en jij sprak ze allemaal persoonlijk toe en liet ze dan één voor één weer los als het vallend blad van de bomen.
Toen de zon onderging en de dag op weg was naar de nacht ging ook voor jou het licht langzaam uit.
Drie dagen in een diepe slaap waarin jij ons en wij jou langzaam moesten laten gaan.

Drie dagen waarin je nog tastbaar bij ons was, we konden je zien, horen aan je ademhaling en ruiken jouw vertrouwde geur.
Maandag verscheen er een berusting op jouw gezicht, je lag er rustig bij, evenals het weer dat na twee donkere weken de mooiste herfstdagen te voorschijn toverde.

Dinsdag nacht hoorde ik jou heel rustig je laatste adem uitblazen, ons leven samen kwam tot stilstand.
Jij rijst nu verder zonder ons en wij moeten onze aardse reis zonder jou verder gaan maken,wetende dat je niet Verweg zult zijn en ons zeker in de gaten zult houden.

Zowel ik als de kinderen zijn bedroefd dat jij niet meer met ons kan zijn en vandaag van dit mooie weer met mij zou kunnen genieten,maar het is een troost dat je geen pijn meer hoeft te lijden en rust gevonden hebt.

Hoe moeilijk dit grote gemis ook is,je leeft voort in ons hart, jouw energie hangt om ons heen en dragen we met ons mee en dat elke dag weer!
De herinneringen aan jou zijn daardoor on uit wisbaar!


Lieve lief van mij ik hou van jou en in The ligt of love you are home!https://www.youtube.com/watch?v=2EEFSB0zyE0

liefs michaela Xxx