donderdag 22 oktober 2015

Natte herfst dagen als stroom van Liefde!

Vele natte en donkere herfstdagen laten zich zien horen en voelen, door de natte stroom van regen en soms de mooie zonsopgangen als de zon toch poogt om door te komen....
Een ritme wat ook hier binnen in ons huisje een regelmaat lijkt te worden, rustige dagen worden afgewisseld met onstuimige dagen waarbij een heldere zonnestralen zich afwisselen met een woeste storm die door het huis waait.

De periodes van de mooie en heldere dagen lijken steeds kleiner te worden ten opzichte van de dagen waarbij de storm maar door het huis blijft ebben.
Want als we denken houvast te hebben gevonden in het ritme wat deze ziekte beheerst verliezen meteen het heft uit handen.
Zoals de bomen hun kleurrijke bladeren moeten loslaten en de veranderingen geruisloos steeds weer zullen onder gaan.

Niets is zo moeilijk als geen houvast te hebben en lijdzaam te moeten toe zien wat er met mijn lief gebeurd.
Geen vinger in de pap hebben zoals wij vrouwen kunnen, maar dienstbaar zijn in  het volgen van zijn ritme en er in liefde zijn van uit het hart.

Men spreekt wel eens over de regie hebben in jouw eigen leven, maar ik vraag mij af in hoeverre dat werkelijk zo is.
Als de omstandigheden zodanig zijn dat het leven niet meer beheersbaar is(zoals met mijn lief), heb je dan nog werkelijk de regie over je leven of was het de schijn dat we dachten dat we ons leven beheersbaar konden maken.
In ieder geval is het mij duidelijk dat de regie hebben over je leven maar voor een heel klein deel maakbaar is en dat het grootste gedeelte komt zoals komt.
Zoals ieder herfst seizoen weer totaal anders is en het ritme volgt van de zomer en de lente daarvoor.


Zo is alles met elkaar verbonden en verstrengeld en leren we door het leven dat er maar een mogelijkheid is om hier mee om te gaan en dat is het volgen van je hart.
Vertrouwen in dat wat mag zijn en ruimte geven aan dat wat is!

Vanuit mijn hart blijf ik het ritme volgen wat zich aan dient in deze onstuimige herfst dagen, houdt ik mijn wereldje klein om zo te blijven voelen wat nodig is in het nu moment en zo er volledig te kunnen zijn voor mijn lief en mijn kinderen die maar al te vaak mee moeten/gaan in een ritme wat niet van hen is .............

Warme groetjes Michaela


maandag 12 oktober 2015

De kleine momenten vormen de brug naar de wereld van het nu!

De afgelopen week waren het de kleine momenten die dagen kleur gaven en tastbaar maakte en brug legde tussen mijn eiland en de grote buiten wereld.

Terwijl de herfst zich van zijn beste kant lied zien, de felle zon, een pallet aan kleuren en vallend blad mij er op attendeerde dat de herfst nu echt begonnen is, vertoefde ik tussen de muren van het ziekenhuis waardoor houtgeur van de herfstbladeren aan mij voor bij gingen.

Mijn lief vertoefde in een onstuimige fase van ziekte proces waarbij de koorts als een herfst wind hem inpakte en niet meer los liet.
Zittend aan zijn bed,trachten we elkaar door de herfst wind heen te bereiken....



Beiden hebben we last van de ruis veroorzaakt door ons eigen cocon van emoties.
Allebei op eigen wijzen geraakt de kwetsbaarheid van het leven, die de dood laat voelen als een paddenstoel in het vochtige herfst gras waar een hert langs heen scheert en rakelings haar pad vervolgt.



Gevangen in emoties van die eigen pijn en verdriet creƫren we een mos laagje om ons heen zodat de intensiteit gemeden wordt en we kunnen overleven in dat eigen cocon van emoties.
Even bestaat er dan ook niets meer als dat eigen cocon oftewel mij lief, onze kinderen en ik zelf.
Het enige bereikbare zijn handen die elkaar raken en een zachte wang.
Misschien maar goed ook want hoe kunnen we anders de ergste stormen overwinnen en een nieuwe najaarsdag vol zon en kleurenpalet weer aanvaarden.

Maar als de wind is gaan liggen ontstaat er weer ruimte om elkaar te zien in een nieuw dag licht.
Ook al stromen de beekjes over en zit er veel vochtigheid in de lucht, elkaar zie in dat wat is en mag zijn vormt de brug naar de wereld van het nu.
Als de herfst bladeren die verkleuren, vallen en verteren en zorgen dat nieuwe bloemen,mossen en padenstoelen kunnen groeien!



Warme groet,

Michaela

zaterdag 3 oktober 2015

Het sprookje van die andere wereld!

Het sprookje van die andere wereld waarin de tijd lijkt stil te staan en er alleen aandacht is voor het nu.....
De tijd van toen zijn de herinneringen die nu meer dan ooit als gouddraad met ons verbonden zijn en koestering naar de hoop van het nu.
De toekomst is te ver weg, te ongrijpbaar om ons vast te kunnen houden en of te vertrouwen op wat nu zo belangrijk voor ons is.
Dus al wat is zijn de herinneringen van toen en de herinneringen die worden geweven en gekoesterd in het nu moment.

Deze week scheen en verlichte zoals ook vandaag de zon,zachtjes door de bomen ons gazon als een groot podium in de spotlight.
Terwijl we voor ons gevoel en zeker voor mijn lief bivakkeren in een wereld die kleiner is dan ooit
Dubbel want tegelijkertijd voelt het alsof we steeds weer in een verkeerd toneel stuk zijn beland....
In plaats van de hoop te kunnen koesteren als het zonlicht tussen de bomen worden we steeds weer op de proef gesteld,door hoge koorts en nieuwe uitzaaiingen.
En dan blijkt weer dat het nu moment de enige hoop is om te koesteren en houvast geeft in het zien, voelen, beleven en ervaren van wat is.


De overgave die dan ontstaat in het zorgen voor en je afhankelijk durven stellen  van je partner,is niet makkelijk maar ook een moment om te koesteren van tederheid.
Het klaar kunnen staan voor elkaar in moeilijke momenten , liefdevol dienstbaar zijn zonder jezelf te verliezen, de dankbaarheid zien in de ogen van mijn lief maakt het nu moment meer dan waard.
Het voert ons terug naar het sprookje waarin we voor elkaar kozen, trouw beloofde om er te zijn in zowel mooie als moeilijke tijden en daar zijn we dan in het nu moment.

Dat sprookje en die herinneringen van gouddraad die zo met ons verbonden zijn weven als vanzelf nieuwe herinneringen in het u.
Waarom? Ze herinneren ons in wie we toen waren en nu zijn en het sprookje van die andere wereld is dichter bij dan ooit!
Het zit in ons hart die we ten alle tijden kunnen openen zodat we  voor elkaar zichtbaarder, tastbaarder en voelbaarder zijn dan ooit.

Is het wel het sprookje van die andere wereld, of  gewoon het sprookje van nu!

Warme groet,

Michaela