dinsdag 29 september 2015

Geluks momenten!

Geluks- momenten  wanneer zou je deze het meest ervaren in je leven.....op het moment dat je vol wel varen in het leven staat  en je ervaart als een zondags kind of als je ziek bent ....een ding is zeker dat het vast voor iedereen anders is.Waarom... omdat ieder zijn eigen beleving wellicht plaatje heeft bij het woord geluksmoment!

Voor mij is het nu duidelijk  en tastbaarder dan ooit dat geluksmomenten pas tastbaar worden in het ziekte proces, als je deze al kon ervaren op de mooie momenten in je leven.
Mooie(geluks) momenten zijn voor mij de meeste kleine en simpele momenten.
Zoals in het voorjaar toen er een steenuil in onze morellenboom zat en goed van zich liet horen op nota benen een klaar lichte dag.
Verrast waren we door het geluid en bovenal toen we de na zachtjes speuren de uil aantroffen in de boom.
Het was zomaar een zondag in het voorjaar waarin we samen in de tuin zaten en genoten van het leven wat aan ons voor bij trok en de uil onze aandacht trok.
Die dag wisten we niet wat ons enkele maanden later te wachten zou staan!

Ziek zijn, zorgen voor een zieke en voor onze kinderen die daarmee worden geconfronteerd, vraagt  om een uithoudingsvermogen van een topsporter.
Want van beiden kanten vraagt het om mee te bewegen met het ritme wat elke dag weer totaal anders kan zijn....
En juist deze periode van zoeken,aftasten en meebewegen zijn het juist die eerdere geluksmomenten
die de dagen zo mooi kleuren.


Vanmorgen met de rolstoel op pad en het zonnetje in het gezicht togen we naar de polder omdat mijn lief zo gek van vogels is.
Genietend van het heldere uitzicht, de geur van net gemaaid gras en de vormen van de kleine stapel wolkjes gebeurde het;Je riep kijk eens wat een span wijdte en daar was hij dan weer het steen uiltje!
Nu niet in de boom maar weid verspreid in de lucht en cirkelde voor ons langs en vloog daarna hoog over de bomen.
We stonden stil tot het steenuiltje uit het zicht verscheen,even stond de tijd stil even waren we terug in het moment waarop de steen uil zagen in onze boom.
Het geluks- moment van toen werd het geluks moment van nu en alsof de uil wilde zeggen;Neem de ruimte die nodig is en laat deze je dag kleuren!
Vol energie weer op pad om samen de weg weer te vervolgen en de geluksmomenten weer naar ons toe te halen!


Warme groet,

Michaela

zondag 20 september 2015

De kracht van samen zijn!

Nooit gedacht dat ik een periode in mijn leven zou tegen komen dat ik anderen meer nodig zou hebben dan ooit....
Het ligt behoorlijk in mijn natuur en in mijn verleden besloten om alles maar even in mijn eentje op te lossen.gewoon de kar te trekken en verder niet zeuren er was immers vaak een uitzicht wanneer het ongeveer over zou zijn.

Nu is er geen uitzicht, geen tijdspad alleen het nu moment want niemand kan ons vertellen of de behandelingen gaan werken en wat eventueel het perspectief is of zou kunnen zijn.
Misschien is dat wel waarom we leven bij het moment en het ruimte kunnen geven wat het op dat moment van ons vraagt.
Natuurlijk het ene moment wat beter als het andere maar toch...leven bij de dag!


Soms moeilijk maar juist daardoor ook weer intenser zijn de momenten van delen met mijn lief. Nog meer aftasten van elkaars belangen, grenzen en behoeftes want deze veranderen allemaal naar mate het ziekte proces steeds langer duurt.
Ook verwondering daar we elkaar op een andere wijzen leren kennen en ervaren in onze kwetsbaarheid die niet meer weg te stoppen valt onder een dikke winter mantel.
Het grote geluk (ook al waren andere omstandigheden fijner geweest)dat we elkaar op die wijzen ook mogen leren kennen en zo diep elkaars hart mogen raken.

Voor het eerst alle touwtjes loslaten, de touwtjes liggen in zijn handen,ik kan voor hem alleen maar die bruggenbouwer zijn naar het voor hem juiste touwtje toe.
Dienstbaar zijn maar daarin wel mijzelf laten zien als zijn muze die hem kracht geeft om steeds weer een nieuw stapje te zetten.

Nooit gedacht dat ik ooit zover zou komen niet vooruitlopen maar naast en achter hem staan, wat zich weer terug vertaalt in de mensen om mij heen
Door kwetsbaar durven te zijn, mensen een kijkje te gunnen in jouw keuken komt
steun, hulp en liefde ineens overal vandaan oftewel bruggenbouwers die mede het licht aan de horizon weer laten schijnen,
Wat daar dan ook te voorschijn mag komen in ieder geval lucht en ruimte voor de dag van vandaag en dat is de kracht van samen zijn!



warme groetjes,

Michaela



donderdag 10 september 2015

Angst,liefde, hoop en leven!

Dat het leven zo broos is, daar staan we gelukkig maar niet elke dag bij stil, misschien zouden we anders nog verkrampter leven als we misschien nu eigenlijk al doen...........
De afgelopen weken is mij wel duidelijk geworden dat het laten gebeuren van mijn leven groten deels afhangt van mijn eigen angsten.
Een controle freak als ik was , dacht ik al bergen verzet te hebben in mijn eigen angsten en misschien heb ik dat ook wel maar toch ........de ziekte van mijn lief laat mij duidelijk voelen wat het is om jouw eigen angsten onder ogen te zien, te voelen , te ervaren en weer los te laten.
Gek genoeg als je er bewust bij blijft, lijkt ook het loslaten weer vanzelf te gaan.....
Mits ik mijzelf maar de ruimte geef om te voelen wat het met mij doet en het uiteindelijk te delen met mijn lief hoe moeilijk dat soms ook is.


Zo besloot ik deze week toch maar naar een receptie gaan van mensen die hun 60 jarige bruiloft vierden.
Een groot gezin met kinderen,kleinkinderen,achter klein kinderen met een rijke familie geschiedenis.
Fantastisch om te zien hoe deze twee mensen op die dag door hun familie in de watten werden gelegd en op handen werden gedragen.


De rijkdom van samen zijn,ervaren en delen in het grote geluk maar ook in verdriet en pijn wat het geluk nu een glans geeft!
Te gelijkertijd voelde ik ook de pijn in mijn hart want deze dag zal er voor mij en mijn lief hoogstwaarschijnlijk niet zijn,ten zij een engel anders besloten heeft.
En toch het delen van deze heftige emoties en gevoelens met mijn lief zorgt voor tedere momenten,waarin hand en hand zitten nu meer beroering geeft,en elkaar dieper raken waar we voorheen misschien wel een hele dag voor nodig hadden om daar te komen.
Natuurlijk zou ik liegen/niet trouw zijn aan mijzelf, als ik die film toch niet een stukje terug zou willen halen.....

Zo mooi en broos is dus het leven........het is maar goed dat we van te voren niet weten hoe ons levenspad er uit ziet en wat het ons allemaal zou brengen.
We zouden ons niet meer kunnen verwonderen en ons alleen verkrampen van de angst voor dat wat ons pad weer zal gaan kruisen.
De grootste levensles die deze moeilijk periode met zich meebrengt is het voelen en ruimte te nemen om dat te doen!
Na al mijn cliƫnten daarmee om de oren te hebben geslagen, is het blijkbaar nu tijd voor mij om daar mee bezig te zijn en te blijven en bovenal de broosheid van het leven te delen!


warme groetjes

Michaela






woensdag 2 september 2015

Zo gewoon zo bijzonder, krachtig zijn door kwetsbaarheid!

Vandaag realiseer mij hoe eenvoudig het leven kan zijn maar ook hoe bijzonder en vermoeiend.
Elk stapje brengt weer een nieuwe vloed golf van emoties en gevoelens met zich mee, als de surfer op zee die hoogste golven wil bedwingen!
De onmacht die soms grote ontij viert omdat het proces direct invloed heeft op mijn lief en pas indirect op ons als gezin.
keuzes maken, daar samen over praten ,wetend dat het stuur in handen ligt van je lief en aan de zijlijn wachten tot die ander daar klaar voor is of misschien toch een zacht duwtje geven .....

Het valt niet mee, een ziekte proces ervaar ik echt als een nieuwe uitdaging voor mijn relatie.
Het aangaan van confrontaties, omtrent de keuzes van het ziektebeeld en mogelijkheden en nog maar niet te spreken over alles wat daar nog naast speelt zoals o.a. het  wel niet informeren van anderen, de stroom visite en het indelen van je dagelijks leven...Wat  ik vroeger in een zucht uitte en nu ervaar als een waterval komt er nu in brokjes en beetjes naar buiten.
Waarom? Omdat ik nu breekbaarheid ervaar van mijn lief, de dood in ogen maakt breekbaar/kwetsbaar en gooit gemakkelijk je hele gevoelsbeleving onderste boven, door elkaar en levert een chaotische stroom op van emoties en gevoelens.


Maar als je het uit levert het ook een enorme kracht op,..gisteren liep ik vast tussen mijn eigen vier muren waarom omdat er keuzes gemaakt moesten worden omtrent de behandeling van mijn lief.
Ik worstelde met mijn eigen gedachten emoties en gevoelens en dacht dat ik die ander wilde ontzien in zijn kwetsbaarheid.Het was toch direct zijn proces.... ?
Al gauw kwam het besef, ik loop ook mee in dat proces en dat ook mijn kwetsbaarheid daar een deel vanuit maakt.
Eigenlijk wilde ik mij lief niet ontzien maar was ik nog meer bezig mijzelf te ontzien wat natuurlijk alleen maar averechts werkt.Want wie wordt er dan niet gehoord...,wie zet je aan de zij kant.....

Toen we door het oog van de storm elkaar weer zagen, hoorden en voelden ontstond er weer begrip.
Bewust zijn van elkaar oftewel elkaar opnieuw ontmoeten, er zijn door kwetsbaarheid te tonen zonder het stuur over te nemen van die ander maar maakt dat je krachtig kunt zijn door kwetsbaarheid en de hoge golven weer kunt bedwingen als een surfer in de oceaan!

Warme groet,

Michaela