woensdag 26 augustus 2015

Hoop, licht en leven......!

Alsof we een klap kregen met een grote vuist recht in het gezicht en we nog dizzy na sudderen, lijkt de wereld aan mij voorbij te trekken...
Ik zie de wereld maar verdoofd van pijn en verdriet doe ik wat ik altijd doe en misschien ook wel wat ik zelden doe of nooit....
Bezig houden met dingen die nodig zijn , die gevraagd worden, rust zoeken tussen de drukte door, veel praten met anderen, huilen,mopperen, gillen, maar even hard ook weer lachen door de tranen heen.
Zou dat gewoon zijn als als je de dood om de hoek ziet gluren van je zielen maatje oftewel je lief....
Ik weet het niet want het is mij nog nooit overkomen althans niet achter mijn eigen voordeur ....


Opkrabbelend moed zoeken om elke dag het lichtje weer te zien en te beseffen dat er buiten nog echt niets is veranderd,terwijl tegelijkertijd alles is veranderd.
Niet te veel denken, kleine stapjes nemen, luisteren naar jezelf, toe staan dat je verdrietig mag zijn,steeds weer elkaar opporren om het lichtje te blijven zien, opletten dat hij goed eet, soms alleen maar hand in hand zitten en kijkend naar onze kinderen die nog minder als  mij (wij) beseffen wat hen allemaal boven het hoofd hangt.
Een nieuw recept van leven en wachtend op de volgende stap chemo's in Amsterdam een nieuw traject wat ik het traject van hoop!

Gisteren was ik bezig de stofzuiger zak schoon te maken,een paar weken geleden vond ik dat zelfs nog moet karweitjes, gisteren vond ik het zelfs leuk om te doen.
Waarom gewoon doen zonder ergens over na te denken  en misschien stond op dat moment het leven wel even stil.....
Ik wist niet, had niet het besef dat zulke kleine stapjes al zoveel rust konden bieden.....hele kleine stapjes zien,nemen en ervaren geeft kracht en laat hoop weer leven.

Nu dan ook de aandacht bij elk klein stapje want elk stapje is er één en de vrees laten overschaduwen door hoop,licht en leven.

Warme groet,

Michaela



zaterdag 22 augustus 2015

Het leven,leven door het te laten gebeuren....!

Na onze mooie reis Indonesië kwam voor mijzelf tot de conclusie dat;Ik het leven wat meer moest leven door het te laten gebeuren oftewel minder bezig zou moeten zijn met het sturen van het leven zelf.

Voor onze reis, had ik het idee daarin toch al behoorlijk wat stappen, door de tijd heen te hebben gemaakt ,maar Indonesië hield mij meteen een spiegel voor.....Daar waar de levensomstandigheden beperkt zijn roeien de mensen met de riemen die ze hebben en creatief denken ontwikkelt zich vanzelf waardoor mogelijkheden ontstaan....

Thuis gekomen begon ik aan de eerste stappen van het laten gebeuren zoals o.a., niet meer plannen als nodig, meer ruimte geven aan dat wat nu nodig is en meer berusten als er niet meteen antwoorden of oplossingen voor het oprapen liggen en het allemaal wat meer naar mij toe te laten komen.



Al snel kwam ik de eerste obstakels op mijn pad tegen,mijn lief zou een souvenirtje mee genomen hebben uit het buiten land, na enkele weken in onzekerheid te hebben gezeten,waren het meteen reuze stappen om het late gebeuren van het leven ook echt te laten gebeuren.
onderzoeken kan je niet sturen,wel met een wakend oog aan de zij lijn blijven staan om het proces te volgen.
De uil in mijn ontwaakte weer, kijken/volgen, ervaren en doen! Want laten gebeuren is ook actief aanwezig zijn in dat wat het leven op dat moment vraagt.

Het tropische souvenirtje werd een mysterieus pakketje oftewel een ziekte die nog al alle kanten op kan gaan.Nog veel gaat vragen van ons hele gezin en ons allemaal een grote levensles geeft in het laten gebeuren van het leven.
Wakend voor een emotioneel dwaalspoor of misschien is soms even verdwalen wel handig om in alle drukte die er nu ontstaat wat rust te vinden en op het juiste moment de weg weer te kunnen vervolgen.
Ook dat is misschien wel het laten gebeuren van het leven!

Warme groet,

Michaela

donderdag 6 augustus 2015

Vakantie en ligt en luchtig leven zonder dwaal spoor van emoties en gevoelens!

Na een heerlijke reis naar Indonesië, kwamen we rond 18 juli weer thuis en konden we de vakantie sfeer nog lekker even vast houden. Dit daar in Brabant net de zomervakantie van start is gegaan!
Werken is in de periode voor mij altijd wat luchtiger, daar het minder druk is en je na het werk nog even in de vakantie sfeer kan blijven hangen. De eerste week deed het weer daarin ook nog zijn best en kon het buiten leven gewoon door gaan!
En alle kwaaltjes en na prikkelingen die er nog kunnen zijn van de vakantie worden zoals bij ons een jetlag worden door het weer verzacht en het lichaam krijgt nog iets meer ruimte om te herstellen daar er minder verplichtingen zijn. Of misschien leggen we ons door de vakantie sfeer minder verplichtingen op of voelen ze minder als verplichtingen!

Maar goed nu scheelt het  ook dat de kinderen al wat ouder zijn en de oudste al bijna volwassen,minder bezig gehouden te hoeven worden en meer hun eigen dagen indelen.
Maar toch bepaalde dingen blijven belangrijk om de rust in huis te bewaren en niet aan het einde van de 6 weken met zijn allen op ons tandvlees te gaan lopen...
De tweede week thuis was het ook minder weer en zitten we gemakkelijker in elkaars vaar water daar ik aan huis werk!

Dus de puntjes op de i: A) de kalender wordt ingevuld zodat duidelijk is wie wanneer moet werken want beide kids hebben een bijen vakantie baantje!
Dat creëert rust en overzicht, vroeger toen ze klein waren maakte een planning in de zin van welke dagen we iets zouden gaan doen en welke dagen we thuis zouden blijven. Dit gaf de kinderen rust daar zij zich konden zich instellen op.Op de lege dagen konden ze lekker ontladen en rust vinden.
Ik weet nog dat op de thuis dagen de knutsel tafel de hele dag vol stond en ze meerder malen per dag opnieuw gingen zitten om iets te maken en genoten dat ik dan mee deed!
B)Duidelijke regels zijn ook belangrijk en dus aan het begin van de vakantie even duidelijk aan geven wat je verwacht,. Mijn jongste heeft dat hard nodig dus even herhalen zoals wat belangrijk is zoals bijvoorbeeld kleding mee naar beneden nemen en in de was gooien.
Voorkom dat je zelf overal achter aanloopt of in een emotionele discussie beland!
C) Geef ruimte om hen zelf met ideeën te laten komen voor een uitje of thuis een activiteit en beloon ook goed gedrag met een leuke activiteit. Vraag wat ze graag zouden willen doen en biedt eventueel opties aan als ze het moeilijk vinden.
D) Leer kinderen zelf de situatie op te lossen, door te luisteren en mogelijkheden aan te bieden/opties hoe ze daar dan mee om zouden kunnen gaan. Loop niet op hen vooruit maar luister vooral!
Dit scheel veel energie voor jezelf en leert hen zelf met bepaalde situaties omgaan.
E)Neem ook af en toe ruimte voor jou zelf als ouder en geef dit duidelijk van te voren aan d.m.v. een tijdspad en bij kleine kinderen kan je een kookwekker zetten. Ga rustig bij hen in de buurt zitten lezen maar maak een duidelijke concrete afspraak wanneer ze jou mogen storen!







Vijf belangrijke regels en niet dat het hier daarom altijd vlekkeloos verloopt! Wel zie ik duidelijk hoe beter je als ouder met deze regels om kan gaan en jezelf daarin ruimte kan geven het een stuk gemakkelijker en meer ontspannen is,wordt en kan zijn in de vakantie!
Op school heeft een kind ritme en in de vakantie vervalt dat thuis, terwijl het kind wel de behoefte heeft tot ..zoek een midden weg die voor beiden zowel ouder als kind fijn is! Een vakantie zonder dwaal spoor van emoties en gevoelens al mogen die er wel zijn natuurlijk maar zorg dat je er niet in verzuipt!

Kinderen groeien het hardst in de vakantie en dat zie ik ook bij mijn jongste, ik ontspannen hij ontspannen! En van een druk ondernemend en enthousiast klein ventje ontpopt hij zich nu als een grote vent van 16 die toch maar mooi zijn mannetje staat.alle verantwoordelijkheid neemt op zijn werk/thuis en zonder morren het gras maait en af en toe heerlijk zijn moedertje in de lucht tilt en kroelt!

Ach ja zo gloort er toch altijd hoop aan de horizon en ik trots als moeder op mijn twee lange leien!!!!!

Zonnige groet,

Michaela Esseveld