donderdag 17 december 2015

De tijd van samen zijn en delen of is samen,alleen zijn!

Overal op TV , Facebook, kranten en in de stad hoor en zie je de slogan's en beelden dat het bijna kerst is oftewel de tijd van gezellig samen zijn!
De eens zo gezellige kerst tijd die voor mij altijd de kers op de taart was en nog eens extra liet voelen wat wij als gezin toch het hele jaar probeerde  zo goed mogelijk vorm te geven.
Of het nu op vakantie was, waar er nog steeds avonden waren die bestonden uit spelletjes doen en lol hebben met elkaar of thuis in ons knusse huisje waar we graag na babbelen over de dag die voorbij was getrokken.
Deze tijd lijkt mij ineens gestolen te kunnen worden, niet dat het samen zijn ineens niet meer belangrijk is maar de tijd een tijd naar voren haalt, die we nu zo hard missen.
Alles lijkt en voelt nu anders..........

Gelukkig won mijn dochter lief een kerstboom want anders had ik deze vast niet in huis gehaald!
De kerstboom pronkt in de woonkamer en hier en daar staat en ligt wat kerst versiering maar het steekt mager af bij wat ik de voorgaande jaren vorm gaf in huis.
Gek je wilt het voor je kinderen toch gezellig maken, maar het voelt niet goed om heel uitbundig uit te pakken.
Gelukkig geven ook de kinderen aan dat het goed is zo en meer niet hoeft, gelukkig  maar tevreden voelt het allerminst.
Ook het weer doet nog een duit in het zakje en vliegt van donkere dagen naar zonnige dagen waar het lijkt als of het mee vliegt met onze emoties.

We vliegen van het ene moment in het andere, soms heel gezellig en weer even later vliegen de woorden over en weer en uit eindelijk biggelen de tranen....
Blijkbaar hebben we ruimte nodig om samen te zijn, maar boven al ook ons zelf daarin te kunnen en mogen laten zien zoals we zijn.
Met elkaar besluiten we met de kerst niet rond de kerstboom te zitten oftewel deze geen hoofdrol te laten spelen en met elkaar er op uit te gaan.
De bestemming wordt uit waaien aan zee en misschien wel tegen de stroom in gaan en met de wind mee!
Rust, ruimte elkaar voelen en beleven en zijn in wat is en er gewoon mag zijn zonder oordeel van wat het zou moeten zijn/hoort.

Het doet mij terug denken aan één jaar geleden toen we nog nog mijn lief nog bij ons was en we met ons gezin in een huisje in de Ardennen kerst vierde.
Geen boom, maar een simpele kerstslinger en kaarsjes op de schoorsteen mantel en een bloemstukje met kaars op tafel.
S'vonds een oerdegelijke gourmet, wel zelf bereid en wat hadden we het gezellig met elkaar!
En natuurlijk deden we daarna een heerlijk potje yahtzee en een kaartspel.
Misschien is het een goed idee omdat maar eens in eren te houden, de krachtbron van toen in het samen zijn. Oftewel beter gezegd door simpelheid en eenvoud elkaar te zien zoals het is en niet zoals je denkt dat dat het hoort of zou moeten zijn want daar is het leven te kwetsbaar voor!

Warme winter groet,

Michaela


vrijdag 4 december 2015

Buiten gaat het door, binnen staat het stil.......!

Nog nooit zijn tegenstrijdigheden zo voelbaar en zichtbaar geweest als nu....!
Ruim een maand is het nu geleden dat mijn lief naar die andere wereld is gegaan en ik met de kinderen ben achter ben gebleven.
Langzaam en goed luisterend naar mijzelf probeer ik de touwtjes weer in handen te krijgen en weer grip te krijgen op mijn/ons leven.
Maar goed luisteren naar jezelf met kinderen is op zichzelf al een hele taak want net als jij behoefte hebt aan rust, worstelen zij met hun pijn en verdriet en dan roep je niet nu heb ik even tijd voor mijzelf nodig!
En naast de kinderen vragen ook nog allerlei zakelijke klussen de aandacht zoals bijvoorbeeld de financiën en de groente boer wil nu eenmaal geen enveloppen hebben voor zijn peren maar ziet graag geld.
Dus luisteren naar jezelf en met de kinderen weer in een ritme komen is zoals gezegd al een taak op zich!

En toch veel mensen denken dat na het overlijden van een dierbare dat alles zo maar door gaat,zonder te beseffen dat een heel systeem wat je jaren met elkaar hebt opgebouwd in duigen valt.
Rollen veranderen want er valt een rol weg wat weer invloed heeft op het gezin systeem want wie doet doet nu bijvoorbeeld de boodschappen....
Natuurlijk doe je dat als moeder in mijn geval en neem het hele taken pakket op je nek maar pas op want voor je het weet gaat overlevingsfase twee in....
Wordt je boos en gefrustreerd op de foto van je lief omdat jij je in de steek gelaten en alleen voelt en terwijl je in je hart weet dat hij daar niets aan kan doen.
Maar goed daar sta je dan ....dus met de kids in mijn geval om tafel en maar eens samen babbelen over.
Want ook zij staan vaak niet stil dat er zoveel veranderd en hoe kunnen zij het  dan voelen als ik het vanzelf sprekend in mijn rugzakje doe...
Gelukkig komen we dan wel weer dichter bij elkaar uit, maar toch blijft het continu werken aan de winkel en dat dicht bij elkaar blijven en het steeds weer tastbaar maken van.....

Het gemis van mijn liefs steekt dan weer de kop op  en laat de tranen weer stromen. Tranen van verdriet dat het niet meer mogelijk is om dit samen te delen,maar ook tranen van verwondering als ik de volgende morgen een na dagen afwezigheid weer het mereltje in mijn heg zie zitten tegen over het keuken raam en in dit geval met twee musje om hem/haar heen fladderend. Zou mijn lief mij dan toch stiekem in de gaten houden en zo laten weten dat hij er toch nog voor ons is....!
Ik hoop het maar in ieder geval geeft het mij weer kracht om een nieuwe dag te beginnen en te voelen dat we het met zijn drieën wel gaan redden, hoe moeilijk het soms ook is.

Mijn dochter maakte dat meteen waar door de volgende dag haar rijbewijs te halen een mooi lichtpuntje in deze moeilijke periode.
Elke dag dus opnieuw voelen, aftasten en bewegen naar dat wat mogelijk is en soms zijn de stapjes heel klein, maar het besef dat elk stapje er één is creëert vanzelf ruimte voor weer een nieuwe stap.
Voorlopig houden wij, zeker met de feestdagen voor de deur ons nog maar bij de kleine stapjes want dat is de enige mogelijkheid om die rugzak niet ongemerkt meteen vol te laten lopen.
Maar te blijven voelen wat nodig is en goed voelt en ruimte te geven in liefde aan dat wat is!
En ons misschien wel te verwonderen over wat ondanks het gemis van mijn lief  wat deze periode weer met zich meebrengt!

warme groet,

Michaela

vrijdag 20 november 2015

Liefde omarmt de angst in zachtheid en kwetsbaarheid!

Daar waar kwetsbaarheid en zachtheid mogen zijn is liefde en krijgt angst geen kans om te groeien tot haat.

De wereld staat bol met de berichten rondom de aanslagen in Frankrijk en angst voert daarin de boven toon....
De jacht op de mannen die HET zouden hebben gedaan komen op en af voorbij in het journaal en worden gezien als de bron van angst.
Zij hebben het controle net doorbroken, vele vragen worden afgevuurd op de veiligheid diensten oftewel angst roept controle op en geen controle roept angst op...

Het verlies van mijn maatje oftewel mijn lief en de vader van mijn kinderen laat de angst voor wat er in Frankrijk gebeurd niet meer zijn dan wat er nu is.
Het verlies van een een dierbare brengt je terug bij je bestaansrecht, wie je bent zonder je lief en zorgt ervoor dat alle veiligheidsnetten opnieuw vorm krijgen.
Oftewel de controle die je dacht te hebben over het leven valt volledig weg, al was het maar dat je meende te weten waar je aan toe was met elkaar.
Samen zoeken naar een nieuwe balans met elkaar, daarin het verdriet onder de boosheid durven te voelen en te laten zijn, geeft ruimte om liefdevol weer een nieuwe vorm te kunnen aanvaarden hoe de klein de stapjes er naar toe dan ook zijn.

De angst van het verlies van een dierbare gaat zo diep dat je de angst voor het andere niet meer kan voelen,het één overstemt het ander waardoor de angst naar de achter grond verdwijnt.
Zo was het ook in het ziekte proces van mijn lief, de ene pijn over steeg het andere toen kwetsbaarheid en verdriet de overhand kregen op de angst voor overlijden ontstond er een berusting.
De berusting dat je overgeleverd bent aan dat wat is de dood oftewel het loslaten van alles wat je dierbaar is.
Het enig wat toen overbleef was liefde want er was geen angst meer alle controle viel weg.....

Hierdoor er vaarde ik dat als er geen angst en controle meer is er alleen liefde kan zijn en dat mensen instaat stelt onmogelijke mogelijk te maken zoals mij lief deed.
Op zijn sterfbed deelde hij veel sleutels uit waardoor deuren open gingen die in zijn leven gesloten bleven, maar waar hij wel een laatste glimp van heeft opgevangen.
Die liefde vormt voor mij een krachtbron in het nu en zorgt er voor dat kwetsbaarheid en zachtheid er steeds mogen zijn zodat ik de liefde kan blijven omarmen en de angst los kan laten voor dat wat is.

Laten we ons leiden door liefde en geen slaaf worden van onze eigen angsten.
Besef controle bestaat niet want het leven wandelt zijn eigen pad daarin hebben we geen keuze maar wel hoe we daarmee omgaan!


Warme groet,

Michaela

dinsdag 10 november 2015

De tijd krabbelt voort, in het leven zoals het nu is!

Stap voor stap pikken we de draad weer op, soms door de dag voor bij te laten glijden en andere dagen door te schrijven over de afgelopen ziekte periode en het afscheid/loslaten wat allemaal plaats vond in ons kleine huisje.
Dit met als gevolg dat ik nu twee weken na de dood van mijn lief,al enkele dagen tegen het begrip keuze aan loop.
keuze impliceert toch dat je iets leuk of niet leuk vindt of een beetje en je kan kiezen of je daar wel of niet aan mee doet....
Binnen o.a. therapeutenland, Facebook, tv programma's  en de vele boeken worden we vaak aangesproken op het begrip je hebt een keuze maar is dat eigenlijk wel zo...

Naar mijn idee had ik geen keuze in het ziekte proces van mijn lief, het was een situatie die ons overkwam.
We leefde niet buitensporig of hadden veel last van stress,aten meestal vers voedsel en konden samen oeverloos genieten van de eenvoud.
Erfelijkheidsfactoren speelde wel een rol en misschien hebben daardoor andere factoren wel iets aangezwengeld wat anders geen vat zou hebben gehad.
En dan wordt in de bloei van je leven op het hoogte punt van samen zijn, je wereld in eens onderste boven gedraaid en kom je in het diepste dal van je leven terecht.


De enige keuze die ik had was hoe ik op dat moment met de situatie om ben gegaan, het vinden van onze en mijn weg in die situatie.
Maar ook daarin werden mijn keuzes beperkt tot kan ik meegaan in het proces van die ander want die ander/mijn lief onder ging het uit eindelijk.
Het hele ziekte proces en afscheid van mijn lief heeft een ander licht geworpen op het maken en kunnen maken van keuzes

Ook nu want in eens zijn we een één ouder gezin en ook dat was geen keuze want ook dit overkwam ons Wel wordt ook nu weer van mij gevraagd hoe ik daar mee om wil gaan oftewel hoe ga ik dit inkleuren en vorm geven.

Een ding besef ik nu wel om keuzes te kunnen maken, vraagt het eerst om de situatie te accepteren zoals deze nu is en het verdriet te laten zijn zodat de nacht weer plaats maakt voor de dag.
Pas dan is het mogelijk om stap voor stap vorm te geven en kleur aan de situatie zoals deze is ...

Besef dat er situaties zijn die je gewoon overkomen en blijkbaar op jouw pad horen, ook al kan je het nog niet plaatsen zoals ik omdat het verdriet nog de dagen overmeestert.
Maar door de tranen heen is er ook een lach die de rijkdom van het verleden door de druppels heen laat schijnen en mij bewust houdt van de schoonheid van het leven.

keuzes hoe groot of klein ze ook zijn elke moment is er één en zolang je maar beseft dat je daarmee niet alles in de hand hebt kan je de schoonheid van het leven dus blijven zien!

Warme groet,

Michaela

maandag 2 november 2015

Waar liefde woont is geen voorbij!

Mijn lief heeft zijn levensreis alleen voorgezet, de bomen met het mooie kleuren pallet waren voor hem onzichtbaar geworden door heftige pijnen die hem over meesterde.
Geen kruit was er tegen opgewassen hem daarin te verzachten, zijn lichaam wilde niet meer en het protest was groot.

Mijn lief zo'n mooie man en in de bloei van zijn leven, veranderde in een kwetsbaar smal mannetje en alleen zijn stem en glimlach verraden nog de man die hij eens was geweest.
S'morgens gaf je aan dat de strijd gestreden was en het afscheid was dichter bij dan ooit.

Samen huilend en troostend nog een keer elkaar aan kijken, elkaar strelen en lieve woordjes delen.
Veel meer dan een positieve aanmoediging en blijdschap over elkaars samen zijn in liefde  werd er niet gezegd  want immers in het leven wat achter ons zou gaan liggen hadden we vaak genoeg eerlijk en puur van alles met elkaar uitgesproken.

De familie kwam en jij sprak ze allemaal persoonlijk toe en liet ze dan één voor één weer los als het vallend blad van de bomen.
Toen de zon onderging en de dag op weg was naar de nacht ging ook voor jou het licht langzaam uit.
Drie dagen in een diepe slaap waarin jij ons en wij jou langzaam moesten laten gaan.

Drie dagen waarin je nog tastbaar bij ons was, we konden je zien, horen aan je ademhaling en ruiken jouw vertrouwde geur.
Maandag verscheen er een berusting op jouw gezicht, je lag er rustig bij, evenals het weer dat na twee donkere weken de mooiste herfstdagen te voorschijn toverde.

Dinsdag nacht hoorde ik jou heel rustig je laatste adem uitblazen, ons leven samen kwam tot stilstand.
Jij rijst nu verder zonder ons en wij moeten onze aardse reis zonder jou verder gaan maken,wetende dat je niet Verweg zult zijn en ons zeker in de gaten zult houden.

Zowel ik als de kinderen zijn bedroefd dat jij niet meer met ons kan zijn en vandaag van dit mooie weer met mij zou kunnen genieten,maar het is een troost dat je geen pijn meer hoeft te lijden en rust gevonden hebt.

Hoe moeilijk dit grote gemis ook is,je leeft voort in ons hart, jouw energie hangt om ons heen en dragen we met ons mee en dat elke dag weer!
De herinneringen aan jou zijn daardoor on uit wisbaar!


Lieve lief van mij ik hou van jou en in The ligt of love you are home!https://www.youtube.com/watch?v=2EEFSB0zyE0

liefs michaela Xxx

donderdag 22 oktober 2015

Natte herfst dagen als stroom van Liefde!

Vele natte en donkere herfstdagen laten zich zien horen en voelen, door de natte stroom van regen en soms de mooie zonsopgangen als de zon toch poogt om door te komen....
Een ritme wat ook hier binnen in ons huisje een regelmaat lijkt te worden, rustige dagen worden afgewisseld met onstuimige dagen waarbij een heldere zonnestralen zich afwisselen met een woeste storm die door het huis waait.

De periodes van de mooie en heldere dagen lijken steeds kleiner te worden ten opzichte van de dagen waarbij de storm maar door het huis blijft ebben.
Want als we denken houvast te hebben gevonden in het ritme wat deze ziekte beheerst verliezen meteen het heft uit handen.
Zoals de bomen hun kleurrijke bladeren moeten loslaten en de veranderingen geruisloos steeds weer zullen onder gaan.

Niets is zo moeilijk als geen houvast te hebben en lijdzaam te moeten toe zien wat er met mijn lief gebeurd.
Geen vinger in de pap hebben zoals wij vrouwen kunnen, maar dienstbaar zijn in  het volgen van zijn ritme en er in liefde zijn van uit het hart.

Men spreekt wel eens over de regie hebben in jouw eigen leven, maar ik vraag mij af in hoeverre dat werkelijk zo is.
Als de omstandigheden zodanig zijn dat het leven niet meer beheersbaar is(zoals met mijn lief), heb je dan nog werkelijk de regie over je leven of was het de schijn dat we dachten dat we ons leven beheersbaar konden maken.
In ieder geval is het mij duidelijk dat de regie hebben over je leven maar voor een heel klein deel maakbaar is en dat het grootste gedeelte komt zoals komt.
Zoals ieder herfst seizoen weer totaal anders is en het ritme volgt van de zomer en de lente daarvoor.


Zo is alles met elkaar verbonden en verstrengeld en leren we door het leven dat er maar een mogelijkheid is om hier mee om te gaan en dat is het volgen van je hart.
Vertrouwen in dat wat mag zijn en ruimte geven aan dat wat is!

Vanuit mijn hart blijf ik het ritme volgen wat zich aan dient in deze onstuimige herfst dagen, houdt ik mijn wereldje klein om zo te blijven voelen wat nodig is in het nu moment en zo er volledig te kunnen zijn voor mijn lief en mijn kinderen die maar al te vaak mee moeten/gaan in een ritme wat niet van hen is .............

Warme groetjes Michaela


maandag 12 oktober 2015

De kleine momenten vormen de brug naar de wereld van het nu!

De afgelopen week waren het de kleine momenten die dagen kleur gaven en tastbaar maakte en brug legde tussen mijn eiland en de grote buiten wereld.

Terwijl de herfst zich van zijn beste kant lied zien, de felle zon, een pallet aan kleuren en vallend blad mij er op attendeerde dat de herfst nu echt begonnen is, vertoefde ik tussen de muren van het ziekenhuis waardoor houtgeur van de herfstbladeren aan mij voor bij gingen.

Mijn lief vertoefde in een onstuimige fase van ziekte proces waarbij de koorts als een herfst wind hem inpakte en niet meer los liet.
Zittend aan zijn bed,trachten we elkaar door de herfst wind heen te bereiken....



Beiden hebben we last van de ruis veroorzaakt door ons eigen cocon van emoties.
Allebei op eigen wijzen geraakt de kwetsbaarheid van het leven, die de dood laat voelen als een paddenstoel in het vochtige herfst gras waar een hert langs heen scheert en rakelings haar pad vervolgt.



Gevangen in emoties van die eigen pijn en verdriet creëren we een mos laagje om ons heen zodat de intensiteit gemeden wordt en we kunnen overleven in dat eigen cocon van emoties.
Even bestaat er dan ook niets meer als dat eigen cocon oftewel mij lief, onze kinderen en ik zelf.
Het enige bereikbare zijn handen die elkaar raken en een zachte wang.
Misschien maar goed ook want hoe kunnen we anders de ergste stormen overwinnen en een nieuwe najaarsdag vol zon en kleurenpalet weer aanvaarden.

Maar als de wind is gaan liggen ontstaat er weer ruimte om elkaar te zien in een nieuw dag licht.
Ook al stromen de beekjes over en zit er veel vochtigheid in de lucht, elkaar zie in dat wat is en mag zijn vormt de brug naar de wereld van het nu.
Als de herfst bladeren die verkleuren, vallen en verteren en zorgen dat nieuwe bloemen,mossen en padenstoelen kunnen groeien!



Warme groet,

Michaela

zaterdag 3 oktober 2015

Het sprookje van die andere wereld!

Het sprookje van die andere wereld waarin de tijd lijkt stil te staan en er alleen aandacht is voor het nu.....
De tijd van toen zijn de herinneringen die nu meer dan ooit als gouddraad met ons verbonden zijn en koestering naar de hoop van het nu.
De toekomst is te ver weg, te ongrijpbaar om ons vast te kunnen houden en of te vertrouwen op wat nu zo belangrijk voor ons is.
Dus al wat is zijn de herinneringen van toen en de herinneringen die worden geweven en gekoesterd in het nu moment.

Deze week scheen en verlichte zoals ook vandaag de zon,zachtjes door de bomen ons gazon als een groot podium in de spotlight.
Terwijl we voor ons gevoel en zeker voor mijn lief bivakkeren in een wereld die kleiner is dan ooit
Dubbel want tegelijkertijd voelt het alsof we steeds weer in een verkeerd toneel stuk zijn beland....
In plaats van de hoop te kunnen koesteren als het zonlicht tussen de bomen worden we steeds weer op de proef gesteld,door hoge koorts en nieuwe uitzaaiingen.
En dan blijkt weer dat het nu moment de enige hoop is om te koesteren en houvast geeft in het zien, voelen, beleven en ervaren van wat is.


De overgave die dan ontstaat in het zorgen voor en je afhankelijk durven stellen  van je partner,is niet makkelijk maar ook een moment om te koesteren van tederheid.
Het klaar kunnen staan voor elkaar in moeilijke momenten , liefdevol dienstbaar zijn zonder jezelf te verliezen, de dankbaarheid zien in de ogen van mijn lief maakt het nu moment meer dan waard.
Het voert ons terug naar het sprookje waarin we voor elkaar kozen, trouw beloofde om er te zijn in zowel mooie als moeilijke tijden en daar zijn we dan in het nu moment.

Dat sprookje en die herinneringen van gouddraad die zo met ons verbonden zijn weven als vanzelf nieuwe herinneringen in het u.
Waarom? Ze herinneren ons in wie we toen waren en nu zijn en het sprookje van die andere wereld is dichter bij dan ooit!
Het zit in ons hart die we ten alle tijden kunnen openen zodat we  voor elkaar zichtbaarder, tastbaarder en voelbaarder zijn dan ooit.

Is het wel het sprookje van die andere wereld, of  gewoon het sprookje van nu!

Warme groet,

Michaela

dinsdag 29 september 2015

Geluks momenten!

Geluks- momenten  wanneer zou je deze het meest ervaren in je leven.....op het moment dat je vol wel varen in het leven staat  en je ervaart als een zondags kind of als je ziek bent ....een ding is zeker dat het vast voor iedereen anders is.Waarom... omdat ieder zijn eigen beleving wellicht plaatje heeft bij het woord geluksmoment!

Voor mij is het nu duidelijk  en tastbaarder dan ooit dat geluksmomenten pas tastbaar worden in het ziekte proces, als je deze al kon ervaren op de mooie momenten in je leven.
Mooie(geluks) momenten zijn voor mij de meeste kleine en simpele momenten.
Zoals in het voorjaar toen er een steenuil in onze morellenboom zat en goed van zich liet horen op nota benen een klaar lichte dag.
Verrast waren we door het geluid en bovenal toen we de na zachtjes speuren de uil aantroffen in de boom.
Het was zomaar een zondag in het voorjaar waarin we samen in de tuin zaten en genoten van het leven wat aan ons voor bij trok en de uil onze aandacht trok.
Die dag wisten we niet wat ons enkele maanden later te wachten zou staan!

Ziek zijn, zorgen voor een zieke en voor onze kinderen die daarmee worden geconfronteerd, vraagt  om een uithoudingsvermogen van een topsporter.
Want van beiden kanten vraagt het om mee te bewegen met het ritme wat elke dag weer totaal anders kan zijn....
En juist deze periode van zoeken,aftasten en meebewegen zijn het juist die eerdere geluksmomenten
die de dagen zo mooi kleuren.


Vanmorgen met de rolstoel op pad en het zonnetje in het gezicht togen we naar de polder omdat mijn lief zo gek van vogels is.
Genietend van het heldere uitzicht, de geur van net gemaaid gras en de vormen van de kleine stapel wolkjes gebeurde het;Je riep kijk eens wat een span wijdte en daar was hij dan weer het steen uiltje!
Nu niet in de boom maar weid verspreid in de lucht en cirkelde voor ons langs en vloog daarna hoog over de bomen.
We stonden stil tot het steenuiltje uit het zicht verscheen,even stond de tijd stil even waren we terug in het moment waarop de steen uil zagen in onze boom.
Het geluks- moment van toen werd het geluks moment van nu en alsof de uil wilde zeggen;Neem de ruimte die nodig is en laat deze je dag kleuren!
Vol energie weer op pad om samen de weg weer te vervolgen en de geluksmomenten weer naar ons toe te halen!


Warme groet,

Michaela

zondag 20 september 2015

De kracht van samen zijn!

Nooit gedacht dat ik een periode in mijn leven zou tegen komen dat ik anderen meer nodig zou hebben dan ooit....
Het ligt behoorlijk in mijn natuur en in mijn verleden besloten om alles maar even in mijn eentje op te lossen.gewoon de kar te trekken en verder niet zeuren er was immers vaak een uitzicht wanneer het ongeveer over zou zijn.

Nu is er geen uitzicht, geen tijdspad alleen het nu moment want niemand kan ons vertellen of de behandelingen gaan werken en wat eventueel het perspectief is of zou kunnen zijn.
Misschien is dat wel waarom we leven bij het moment en het ruimte kunnen geven wat het op dat moment van ons vraagt.
Natuurlijk het ene moment wat beter als het andere maar toch...leven bij de dag!


Soms moeilijk maar juist daardoor ook weer intenser zijn de momenten van delen met mijn lief. Nog meer aftasten van elkaars belangen, grenzen en behoeftes want deze veranderen allemaal naar mate het ziekte proces steeds langer duurt.
Ook verwondering daar we elkaar op een andere wijzen leren kennen en ervaren in onze kwetsbaarheid die niet meer weg te stoppen valt onder een dikke winter mantel.
Het grote geluk (ook al waren andere omstandigheden fijner geweest)dat we elkaar op die wijzen ook mogen leren kennen en zo diep elkaars hart mogen raken.

Voor het eerst alle touwtjes loslaten, de touwtjes liggen in zijn handen,ik kan voor hem alleen maar die bruggenbouwer zijn naar het voor hem juiste touwtje toe.
Dienstbaar zijn maar daarin wel mijzelf laten zien als zijn muze die hem kracht geeft om steeds weer een nieuw stapje te zetten.

Nooit gedacht dat ik ooit zover zou komen niet vooruitlopen maar naast en achter hem staan, wat zich weer terug vertaalt in de mensen om mij heen
Door kwetsbaar durven te zijn, mensen een kijkje te gunnen in jouw keuken komt
steun, hulp en liefde ineens overal vandaan oftewel bruggenbouwers die mede het licht aan de horizon weer laten schijnen,
Wat daar dan ook te voorschijn mag komen in ieder geval lucht en ruimte voor de dag van vandaag en dat is de kracht van samen zijn!



warme groetjes,

Michaela



donderdag 10 september 2015

Angst,liefde, hoop en leven!

Dat het leven zo broos is, daar staan we gelukkig maar niet elke dag bij stil, misschien zouden we anders nog verkrampter leven als we misschien nu eigenlijk al doen...........
De afgelopen weken is mij wel duidelijk geworden dat het laten gebeuren van mijn leven groten deels afhangt van mijn eigen angsten.
Een controle freak als ik was , dacht ik al bergen verzet te hebben in mijn eigen angsten en misschien heb ik dat ook wel maar toch ........de ziekte van mijn lief laat mij duidelijk voelen wat het is om jouw eigen angsten onder ogen te zien, te voelen , te ervaren en weer los te laten.
Gek genoeg als je er bewust bij blijft, lijkt ook het loslaten weer vanzelf te gaan.....
Mits ik mijzelf maar de ruimte geef om te voelen wat het met mij doet en het uiteindelijk te delen met mijn lief hoe moeilijk dat soms ook is.


Zo besloot ik deze week toch maar naar een receptie gaan van mensen die hun 60 jarige bruiloft vierden.
Een groot gezin met kinderen,kleinkinderen,achter klein kinderen met een rijke familie geschiedenis.
Fantastisch om te zien hoe deze twee mensen op die dag door hun familie in de watten werden gelegd en op handen werden gedragen.


De rijkdom van samen zijn,ervaren en delen in het grote geluk maar ook in verdriet en pijn wat het geluk nu een glans geeft!
Te gelijkertijd voelde ik ook de pijn in mijn hart want deze dag zal er voor mij en mijn lief hoogstwaarschijnlijk niet zijn,ten zij een engel anders besloten heeft.
En toch het delen van deze heftige emoties en gevoelens met mijn lief zorgt voor tedere momenten,waarin hand en hand zitten nu meer beroering geeft,en elkaar dieper raken waar we voorheen misschien wel een hele dag voor nodig hadden om daar te komen.
Natuurlijk zou ik liegen/niet trouw zijn aan mijzelf, als ik die film toch niet een stukje terug zou willen halen.....

Zo mooi en broos is dus het leven........het is maar goed dat we van te voren niet weten hoe ons levenspad er uit ziet en wat het ons allemaal zou brengen.
We zouden ons niet meer kunnen verwonderen en ons alleen verkrampen van de angst voor dat wat ons pad weer zal gaan kruisen.
De grootste levensles die deze moeilijk periode met zich meebrengt is het voelen en ruimte te nemen om dat te doen!
Na al mijn cliënten daarmee om de oren te hebben geslagen, is het blijkbaar nu tijd voor mij om daar mee bezig te zijn en te blijven en bovenal de broosheid van het leven te delen!


warme groetjes

Michaela






woensdag 2 september 2015

Zo gewoon zo bijzonder, krachtig zijn door kwetsbaarheid!

Vandaag realiseer mij hoe eenvoudig het leven kan zijn maar ook hoe bijzonder en vermoeiend.
Elk stapje brengt weer een nieuwe vloed golf van emoties en gevoelens met zich mee, als de surfer op zee die hoogste golven wil bedwingen!
De onmacht die soms grote ontij viert omdat het proces direct invloed heeft op mijn lief en pas indirect op ons als gezin.
keuzes maken, daar samen over praten ,wetend dat het stuur in handen ligt van je lief en aan de zijlijn wachten tot die ander daar klaar voor is of misschien toch een zacht duwtje geven .....

Het valt niet mee, een ziekte proces ervaar ik echt als een nieuwe uitdaging voor mijn relatie.
Het aangaan van confrontaties, omtrent de keuzes van het ziektebeeld en mogelijkheden en nog maar niet te spreken over alles wat daar nog naast speelt zoals o.a. het  wel niet informeren van anderen, de stroom visite en het indelen van je dagelijks leven...Wat  ik vroeger in een zucht uitte en nu ervaar als een waterval komt er nu in brokjes en beetjes naar buiten.
Waarom? Omdat ik nu breekbaarheid ervaar van mijn lief, de dood in ogen maakt breekbaar/kwetsbaar en gooit gemakkelijk je hele gevoelsbeleving onderste boven, door elkaar en levert een chaotische stroom op van emoties en gevoelens.


Maar als je het uit levert het ook een enorme kracht op,..gisteren liep ik vast tussen mijn eigen vier muren waarom omdat er keuzes gemaakt moesten worden omtrent de behandeling van mijn lief.
Ik worstelde met mijn eigen gedachten emoties en gevoelens en dacht dat ik die ander wilde ontzien in zijn kwetsbaarheid.Het was toch direct zijn proces.... ?
Al gauw kwam het besef, ik loop ook mee in dat proces en dat ook mijn kwetsbaarheid daar een deel vanuit maakt.
Eigenlijk wilde ik mij lief niet ontzien maar was ik nog meer bezig mijzelf te ontzien wat natuurlijk alleen maar averechts werkt.Want wie wordt er dan niet gehoord...,wie zet je aan de zij kant.....

Toen we door het oog van de storm elkaar weer zagen, hoorden en voelden ontstond er weer begrip.
Bewust zijn van elkaar oftewel elkaar opnieuw ontmoeten, er zijn door kwetsbaarheid te tonen zonder het stuur over te nemen van die ander maar maakt dat je krachtig kunt zijn door kwetsbaarheid en de hoge golven weer kunt bedwingen als een surfer in de oceaan!

Warme groet,

Michaela

woensdag 26 augustus 2015

Hoop, licht en leven......!

Alsof we een klap kregen met een grote vuist recht in het gezicht en we nog dizzy na sudderen, lijkt de wereld aan mij voorbij te trekken...
Ik zie de wereld maar verdoofd van pijn en verdriet doe ik wat ik altijd doe en misschien ook wel wat ik zelden doe of nooit....
Bezig houden met dingen die nodig zijn , die gevraagd worden, rust zoeken tussen de drukte door, veel praten met anderen, huilen,mopperen, gillen, maar even hard ook weer lachen door de tranen heen.
Zou dat gewoon zijn als als je de dood om de hoek ziet gluren van je zielen maatje oftewel je lief....
Ik weet het niet want het is mij nog nooit overkomen althans niet achter mijn eigen voordeur ....


Opkrabbelend moed zoeken om elke dag het lichtje weer te zien en te beseffen dat er buiten nog echt niets is veranderd,terwijl tegelijkertijd alles is veranderd.
Niet te veel denken, kleine stapjes nemen, luisteren naar jezelf, toe staan dat je verdrietig mag zijn,steeds weer elkaar opporren om het lichtje te blijven zien, opletten dat hij goed eet, soms alleen maar hand in hand zitten en kijkend naar onze kinderen die nog minder als  mij (wij) beseffen wat hen allemaal boven het hoofd hangt.
Een nieuw recept van leven en wachtend op de volgende stap chemo's in Amsterdam een nieuw traject wat ik het traject van hoop!

Gisteren was ik bezig de stofzuiger zak schoon te maken,een paar weken geleden vond ik dat zelfs nog moet karweitjes, gisteren vond ik het zelfs leuk om te doen.
Waarom gewoon doen zonder ergens over na te denken  en misschien stond op dat moment het leven wel even stil.....
Ik wist niet, had niet het besef dat zulke kleine stapjes al zoveel rust konden bieden.....hele kleine stapjes zien,nemen en ervaren geeft kracht en laat hoop weer leven.

Nu dan ook de aandacht bij elk klein stapje want elk stapje is er één en de vrees laten overschaduwen door hoop,licht en leven.

Warme groet,

Michaela



zaterdag 22 augustus 2015

Het leven,leven door het te laten gebeuren....!

Na onze mooie reis Indonesië kwam voor mijzelf tot de conclusie dat;Ik het leven wat meer moest leven door het te laten gebeuren oftewel minder bezig zou moeten zijn met het sturen van het leven zelf.

Voor onze reis, had ik het idee daarin toch al behoorlijk wat stappen, door de tijd heen te hebben gemaakt ,maar Indonesië hield mij meteen een spiegel voor.....Daar waar de levensomstandigheden beperkt zijn roeien de mensen met de riemen die ze hebben en creatief denken ontwikkelt zich vanzelf waardoor mogelijkheden ontstaan....

Thuis gekomen begon ik aan de eerste stappen van het laten gebeuren zoals o.a., niet meer plannen als nodig, meer ruimte geven aan dat wat nu nodig is en meer berusten als er niet meteen antwoorden of oplossingen voor het oprapen liggen en het allemaal wat meer naar mij toe te laten komen.



Al snel kwam ik de eerste obstakels op mijn pad tegen,mijn lief zou een souvenirtje mee genomen hebben uit het buiten land, na enkele weken in onzekerheid te hebben gezeten,waren het meteen reuze stappen om het late gebeuren van het leven ook echt te laten gebeuren.
onderzoeken kan je niet sturen,wel met een wakend oog aan de zij lijn blijven staan om het proces te volgen.
De uil in mijn ontwaakte weer, kijken/volgen, ervaren en doen! Want laten gebeuren is ook actief aanwezig zijn in dat wat het leven op dat moment vraagt.

Het tropische souvenirtje werd een mysterieus pakketje oftewel een ziekte die nog al alle kanten op kan gaan.Nog veel gaat vragen van ons hele gezin en ons allemaal een grote levensles geeft in het laten gebeuren van het leven.
Wakend voor een emotioneel dwaalspoor of misschien is soms even verdwalen wel handig om in alle drukte die er nu ontstaat wat rust te vinden en op het juiste moment de weg weer te kunnen vervolgen.
Ook dat is misschien wel het laten gebeuren van het leven!

Warme groet,

Michaela

donderdag 6 augustus 2015

Vakantie en ligt en luchtig leven zonder dwaal spoor van emoties en gevoelens!

Na een heerlijke reis naar Indonesië, kwamen we rond 18 juli weer thuis en konden we de vakantie sfeer nog lekker even vast houden. Dit daar in Brabant net de zomervakantie van start is gegaan!
Werken is in de periode voor mij altijd wat luchtiger, daar het minder druk is en je na het werk nog even in de vakantie sfeer kan blijven hangen. De eerste week deed het weer daarin ook nog zijn best en kon het buiten leven gewoon door gaan!
En alle kwaaltjes en na prikkelingen die er nog kunnen zijn van de vakantie worden zoals bij ons een jetlag worden door het weer verzacht en het lichaam krijgt nog iets meer ruimte om te herstellen daar er minder verplichtingen zijn. Of misschien leggen we ons door de vakantie sfeer minder verplichtingen op of voelen ze minder als verplichtingen!

Maar goed nu scheelt het  ook dat de kinderen al wat ouder zijn en de oudste al bijna volwassen,minder bezig gehouden te hoeven worden en meer hun eigen dagen indelen.
Maar toch bepaalde dingen blijven belangrijk om de rust in huis te bewaren en niet aan het einde van de 6 weken met zijn allen op ons tandvlees te gaan lopen...
De tweede week thuis was het ook minder weer en zitten we gemakkelijker in elkaars vaar water daar ik aan huis werk!

Dus de puntjes op de i: A) de kalender wordt ingevuld zodat duidelijk is wie wanneer moet werken want beide kids hebben een bijen vakantie baantje!
Dat creëert rust en overzicht, vroeger toen ze klein waren maakte een planning in de zin van welke dagen we iets zouden gaan doen en welke dagen we thuis zouden blijven. Dit gaf de kinderen rust daar zij zich konden zich instellen op.Op de lege dagen konden ze lekker ontladen en rust vinden.
Ik weet nog dat op de thuis dagen de knutsel tafel de hele dag vol stond en ze meerder malen per dag opnieuw gingen zitten om iets te maken en genoten dat ik dan mee deed!
B)Duidelijke regels zijn ook belangrijk en dus aan het begin van de vakantie even duidelijk aan geven wat je verwacht,. Mijn jongste heeft dat hard nodig dus even herhalen zoals wat belangrijk is zoals bijvoorbeeld kleding mee naar beneden nemen en in de was gooien.
Voorkom dat je zelf overal achter aanloopt of in een emotionele discussie beland!
C) Geef ruimte om hen zelf met ideeën te laten komen voor een uitje of thuis een activiteit en beloon ook goed gedrag met een leuke activiteit. Vraag wat ze graag zouden willen doen en biedt eventueel opties aan als ze het moeilijk vinden.
D) Leer kinderen zelf de situatie op te lossen, door te luisteren en mogelijkheden aan te bieden/opties hoe ze daar dan mee om zouden kunnen gaan. Loop niet op hen vooruit maar luister vooral!
Dit scheel veel energie voor jezelf en leert hen zelf met bepaalde situaties omgaan.
E)Neem ook af en toe ruimte voor jou zelf als ouder en geef dit duidelijk van te voren aan d.m.v. een tijdspad en bij kleine kinderen kan je een kookwekker zetten. Ga rustig bij hen in de buurt zitten lezen maar maak een duidelijke concrete afspraak wanneer ze jou mogen storen!







Vijf belangrijke regels en niet dat het hier daarom altijd vlekkeloos verloopt! Wel zie ik duidelijk hoe beter je als ouder met deze regels om kan gaan en jezelf daarin ruimte kan geven het een stuk gemakkelijker en meer ontspannen is,wordt en kan zijn in de vakantie!
Op school heeft een kind ritme en in de vakantie vervalt dat thuis, terwijl het kind wel de behoefte heeft tot ..zoek een midden weg die voor beiden zowel ouder als kind fijn is! Een vakantie zonder dwaal spoor van emoties en gevoelens al mogen die er wel zijn natuurlijk maar zorg dat je er niet in verzuipt!

Kinderen groeien het hardst in de vakantie en dat zie ik ook bij mijn jongste, ik ontspannen hij ontspannen! En van een druk ondernemend en enthousiast klein ventje ontpopt hij zich nu als een grote vent van 16 die toch maar mooi zijn mannetje staat.alle verantwoordelijkheid neemt op zijn werk/thuis en zonder morren het gras maait en af en toe heerlijk zijn moedertje in de lucht tilt en kroelt!

Ach ja zo gloort er toch altijd hoop aan de horizon en ik trots als moeder op mijn twee lange leien!!!!!

Zonnige groet,

Michaela Esseveld

woensdag 22 juli 2015

Zorg en aandacht voor elkaar oftewel het hart op de juiste plaats hebben!

De zomervakantie is voor velen een feestje oftewel op vakantie gaan en de zorgen even vergeten,maarhelaas niet voor iedereen.Voor veel mensen zoals o.a. ouderen is het vaak een onzekere tijd.Hulp valt gedeeltelijk weg en sociale contacten staan op een laag pitje daar o.a. kinderen en vrienden vaak op vakantie zijn.Het dagelijkse ritme valt vaak weg en dat maakt mensen kwetsbaar en onzeker, Ook ik zie deze problemen vaak terug binnen het centrum, maar ook binnen mijn eigen familie!
In Indonesië zegt men het volgende;wanneer men ziet of hoort dat je zorgt voor je medemens:Je hebt jouw hart op de juiste plaats zitten!
Zorgen/ondersteunen of er gewoon zijn voor anderen zou zo gewoon moeten zijn als het aantrekken van je kleding wanneer je opstaat.Daar hangt geen kaartje aan of je dat twee drie dagen of een uurtje per week zou kunnen doen maar de intentie dat je even tijd maakt om te vragen hoe het met iemand gaat is al meer dan de moeite waard.En zeggen niet dat je geen tijd hebt een paar berichtjes minder op Facebook creëert al de tijd om die vraag te kunnen stellen aan de ander!Zoveel moeite kost het echt niet,een kwestie om net als de ouderen die wel moeten. in de zomervakantie even het geikte ritme loslaten en er zijn. Zij die hulp behoevend zijn kunnen niet zonder, wij wel!  Zoals o.a. en keer minder sporten of je kinderen leren wat meer zelf op te lossen is al het  creëren van mogelijkheden.Kleine stapjes worden vanzelf een grote!
Onze ouders zijn/waren een voorbeeld voor ons, wij zijn een voorbeeld voor onze kinderen,de regering zou dat voor de burgers moeten zijn.Zij vertegenwoordigen de burgers, evenals de mensen die de regels van de regering ten uitvoer brengen....
Vandaag op Facebook kwam ik dit bericht tegen................

 Uit de praktijk van Yana Dijkstra,
Twee mensen in de zeventig. Nog redelijk vitaal maar toch een gezondheid wat te wensen overlaat, waaronder hartklachten.
Wonen allebei nog zonder hulp op zichzelf. Allebei betalen ze huur, gas en licht voor hun eigen huis.
Samen hebben ze steun aan elkaar. Doen voor elkaar de boodschappen als de ander even niet kan. Eten soms samen bij de één en dan bij de ander. Of als één van tweeën ziek is of angstig en de nacht niet alleen kan zijn, blijft de een bij de ander slapen.
Een prachtige mogelijkheid om onafhankelijk te zijn, zonder hulp van buitenaf.
Ideaal zou je denken.
Hier zou onze regering trots op mogen zijn.......................................................!
Want wat was ook alweer de uitspraak? Zolang mogelijk op jezelf blijven wonen. Heeft u geen kinderen? Vraag dan aan uw buren of vrienden om hulp, want wij gooien de bejaarden centra dicht. Op ons hoeft u niet meer te rekenen.
Maar wat denk je dat er gebeurd?
Deze twee bejaarde mensen krijgen een brief van SVB met de verordening op kantoor te verschijnen. 
Hier worden ze dusdanig in de tang genomen en beschuldigd van samenwoning. De man zowel als de vrouw krijgen ieder een boete van € 20.000,00 wat ze af moeten betalen met hun AOW. Van allebei wordt ook nog een keer de AOW gekort tot het bedrag van een samenwonend stel.
Ondanks dat met bankafschriften aan getoond kan worden dat ze ieder hun eigen huis en eigen vaste lasten hebben.
De SVB heeft deze bejaarde mensen tijden lang bespioneerd, heeft buren ondervraagd enz.. En is tot de conclusie gekomen dat deze mensen de regel overtreden hebben van het aantal keren dat je elkaar mag bezoeken en de tijd die je samen door mag brengen.
Veranderingen zijn soms onvermijdelijk maar van vertrouwen in je medemens hebben is in dezen geen spraken.....de regering handelt vanuit wantrouwen evenals de mensen die de regels van de regering ten uitvoer brengen.Niets is namelijk zo moeilijk als het hanteren van regels ...waarom ? A Het is mensen werk en B ieder mens interpreteert de regels op zijn/ haar eigen wijzen.
Maar als het vertrouwen al ontbreekt is er geen basis waarop je kan samen werken, laat staan voor elkaar zorgen en ondersteunen! Wees dus voorzichtig voor je tot een conclusie komt en vraag je eens het volgende af.Als het jou moeder of vader was die dit overkomt zou je dan deze sancties ook op leggen.......?Ga niet alleen af op wat je ziet en hoort, voel of het verhaal klopt, je hart is een zuivere graad meter.
Laten we vanuit vertrouwen de wereld te gemoed treden en er voor elkaar zijn!

donderdag 11 juni 2015

Van negatieve gedachten, prikkels naar het positieve!

Het toelaten van negatieve prikkels zoals emoties,gevoelens en gedachten overkomt ieder mens of je extreem gevoelig bent of niet.En aangeven wat we niet willen daar zijn we vaak met z'n allen ook wel goed in.Maar het aangeven wat we wel willen en het ook werkelijk doen,hoeveel mensen doen dat?
En dat het dan ook nog gezelligheid en saamhorigheid beoogt onder elkaar!



Vanmorgen tijdens de koffie las ik iets bijzonders in de krant en dat doe ik alleen bij de stalhouderij want na flinke fysieke arbeid voel ik mij altijd helder van geest en lijf en kan kan ik feilloos filteren wat ik wel en niet wil lezen.
Oftewel vond ik een mooi artikel ;Een man uit Tilburg baalde van de honden poep voor zijn deur want voor zijn deur stond een mooie boom met een kaal perkje er onder en daar zaten de hondjes graag.
De man had zelf ook een hondje en die nam hij mee naar het honden veldje een eindje verder op.
In plaatst van oeverloos te klagen, kocht hij een zak potgrond en bloemen en legde een mooie bont perkje aan!
Hij kreeg vele positieve reacties over het perkje en het bleef wonderwel schoon en nog mooier was dat het perkje een sociale babbel plaats werd wanneer de man zijn perkje verzorgde...
Nog mooier was dat straat in het bezit was van de vele bomen met perkjes en dat na het eerste bloemen perkje er nog velen volgende.!
Het gaat zelfs nu zover dat de bewoners een mooie constructie bij de gemeente heeft neergelegd en wel een vergoeding voor de plantjes en de grond en de bewoners willen de perkjes dan met liefde en plezier onderhouden.
Dat een creatieve gedachten uit één goede daad tot zoveel positiviteit en samenhorigheid kan leiden.

Niet in de negativiteit blijven hangen maar door creatief denken en doen de positiviteit op te zoeken en bovenal beseffen het eerste initiatief ligt altijd bij jou zelf..
Niet afvragen of in de verwachting gaan zitten of het nog iets op gaat leveren naar anderen maar boven al eerst doen omdat jij jezelf er beter bij voelt en zo leiden bruggen van zelf tot meer!


Ik wens iedereen een creatieve denkgeest toe!!

Michaela

maandag 8 juni 2015

Juni de maand die in het teken staat van;Leef jouw leven!

Zorg dat je aanwezig bent in het leven,wat je hebt!
Jouw intentie is daarin de ballad die de flow in jouw leven in beweging houdt,ongeacht wat er op dat moment op jouw pad komt!

Vanmorgen voor mijn werkdag begon,maakte ik een wandeling waarin de stilte een hooft rol speelde,maar gek genoeg was er ook net zoveel beweging om mij heen.
De geluide van de vogels, jonge eendjes ,de auto's in de verte en gedachten die komen en gaan net als een film voor je er bij stil kunt staan zijn ze al voorbij of verdwenen.
Een heerlijk rustgevend gevoel dwarrelt er dan door mij heen waardoor er alleen aandacht blijft hangen voor dat wat echt nodig is!
De vele kleuren groen van de natuur geven mij rust, zoals de vele bonte kleuren de een heerlijk flow in mij op gang brengen en in evenwicht houdt.

De natuur zorgt altijd dat ik weer thuis kom bij mijzelf en weer wakker wordt voor dat wat echt mijn aandacht vraagt en nodig heeft.Als hoog gevoelig mens kon ik mij makkelijk verliezen in alles wat de wereld te bieden heeft waarom ? Omdat ik alles zie beleef en ervaar als ongeveer een 3D film en er dan vaak letterlijk in verdronk omdat ik geen overzicht meer had voor mijzelf.

Keuzes mogen maken werd een tover woord, want op dat moment dat ik keuzes maakte kon ik mij los trekken uit het veld van al die prikkels oftewel kleuren,vormen en ongekende mogelijkheden.Door de rust op te zoeken alles wat er is ruimte te geven ontstaan de keuze voor ...vanzelf.

Besef dat alleen al ruimte geven aan jou zelf op zich al een keuze is.
En dat is het begin om leven te leven zoals het bij jou past en waarin jij je thuis voelt en zoals bij mij die mooi 3D film vanzelf vorm krijgt door het leven en in het leven zelf.

Het zijn mijn talenten net zoals die van ieder ander, die alleen tot zijn recht kunnen komen en het leven pas geleefd kan worden als je bewust bent van(en aanwezig op) het moment waarin je nu leeft!

20 juni is er weer een zomerwandeling, doe je mee en,laat jij je ook raken door de natuur!


Warme groet,

Michaela

dinsdag 26 mei 2015

Bloeien en groeien is stralen!!

Buiten is de natuur in volle gang en alles groeit en bloeit meer dan we met onze ogen bij kunnen bijhouden. Daar de temperatuur vaak nog aan de lange kant is en de zon en regen elkaar afwisselen, maar juist dat is het recept voor de natuur om te kunnen groeien, bloeien en stralen! De wandeling bij centrum SAL is pas 20 juni maar zet ook zeker nu de stap naar buiten want de overvloed van moeder natuur is nu meer dan voel en zichtbaar! Binnen centrum SAL ontwikkelen we rustig met alles door en juist dat stille proces het ontluiken van de natuur nu, maakt ook de overvloed binnen centrum SAL meer dan zichtbaar. Juist door de stilte ontstaat een overdaad aan groei!




De stilte laat namelijk zien en voelen wat er op dat moment is, soms heel fijn ,maar vaak ook verwarrend daar het in mijn geval ook weer keuzes en vertwijfeling met zich mee bracht .
Wel niet die activiteit herhalen, doorzetten of later weer inzetten of gewoon loslaten en bezig zijn met wat op dat moment de aandacht vraagt.? Het werd het laatste gewoon omdat ik nog geen antwoord had voor mijzelf.Dus besteed ik de tijd aan mijn creativiteit in de kunst oftewel het schilderen,wandelen en het onderzoeken van plannen die al in de week lagen.....
En wat natuurlijk ook werkt even uit het ritme stappen, niet lopen in mijn huiselijke omgeving maar op weg naar mijn roots Nederhemert zuid.





Zo ontstonden er nieuwe ideeën voor de expositie en de invulling van het vrouwe atelier!
Want ook ik ben een vrouw die die zich nog al eens kan verliezen in alles waarvan ik denk dat het belangrijk is om mij heen,een zuchtend en soms tegen sputterend gezin achter mij aan die mij de ruimte geeft of  gewoon op de rem trapt.Je even terug zetten op jouw eigen benen en je bewust maken van dat wat je aan het doen bent. Soms fijn en soms oer vervelend niet omdat zij mij mij wakker schudden maar omdat ik genoodzaakt wordt de stilte toe te laten en te voelen wat ik daar allemaal aan het doen ben.
Ach ja en zo brengt de stilte ons steeds een stapje dichter bij dat wat we allemaal werkelijk willen verwezenlijken en echt belangrijk vinden.

De inspiratieavond,het vrouwen atelier de zomerwandeling, het zijn allemaal mogelijkheden om weer even stilte staan bij ons zelf en op een ontspannen en plezierige manier! En daarna weer met open vizier de wereld  te ontmoeten en bovenal onze plek daar te verstevigen in dat wat we echt belangrijk vinden in ons leven!

Wie weet tot ziens!

Warme groet,

Michaela




woensdag 13 mei 2015

Gevoeligheid,,sensitiviteit, overgevoelig of hooggevoelig zo wat ik ben gewoon wie ik ben!!

Het val mij steeds meer op dat de multimedia een klankbord wordt van het deponeren van ik ben hooggevoelig dus laat ik weten hoe onbegrepen ik mij voel in de maatschappij zoals deze nu is.
Of er vliegen eindeloze berichten voorbij wat voor kenmerken hoog gevoeligheid heeft, goed bedoelde voorlichtingen die gelijktijdig tijd beogen dat ze voor jouw wel een oplossing hebben en meteen de gouden tips toevoegen of voor je het weet neem je deel aan een(gratis) online training!
Vaak wordt er nog aan de berichten toegevoegd Hoog gevoeligheid is geen stoornis, maar ondertussen wordt er net zo ver bericht als ADHD/ADD en nog veel meer.

Ik wil hiermee niet aangeven dat veel berichten over hooggevoelig niet waardevol zouden zijn, maar eerder zouden we ons de vraag moeten stellen,als het geen stoornis is waarom zijn we dan steeds geneigd het te kaderen en in te blikken.......
Willen we het vast pakken, houvast,controle hebben op die wijzen over ons leven........of wil jij je verschuilen onder.....of zoek je een leidraad om jou zelf te ontdekken....

Vooral dat laatste kan ik uit persoonlijke ervaring aan geven is heel waardevol want je kan kaderen zoveel als je wilt maar iedereen is anders .
Je ontkomt gewoon niet aan een persoonlijke een zoektocht  als je belemmerd wordt( in welke mate dan ook in jouw dagelijks leven) het overzicht verliest of misschien domweg jezelf niet gelukkig voelt.Kader/ richtlijnen zijn dan fijn maar uit eindelijk nooit de echte oplossing.
Kaders/richtlijnen geven jouw de mogelijkheid om jezelf te ontdekken,bevestigen van anderen daarin kan dan fijn zijn maar mogen ook nooit de oplossing zijn of het einde van jouw zoektocht.
Jij bent uniek zoals je bent en daarom altijd anders als die ander.......


(Boek van Barbara Driessen.)

In mijn ogen beschikt iedereen over een bepaalde mate van gevoeligheid en ik spreek dan over;
_Mentale gevoeligheid
_Fysieke gevoeligheid
_Sociaal emotionele gevoeligheid
_Spirituele gevoeligheid/levensovertuigingen.

De één heeft daarin een andere combinatie of frequentie in als de ander, sommige zijn op alle vlakken heel hooggevoelig anderen maar op één of een beetje op meerdere.
Niet iedereen heeft zich op elk gebied ontwikkelt in het leven waardoor je het soms gewoon niet weet van jezelf.

Er zijn veel boeken die inzicht bieden maar ook dan is het belangrijk dat te toetsen bij jouw zelf.
Zoals  o.a.Eliane Aaron Hoogsensitieve volwassenen /Hoogsensitieve kind,Barbara Driessen De Hoogsensitieve mens!Maar er zijn nog veel meer boeken........

Ik heb veel mensen mijn praktijk binnen zien lopen en iedereen was weer anders, zelfs na zoveel jaar ervaring kwam ik mensen tegen die voor mij uniek waren in hoe zij zijn.
Samen opende we een weg in het zoeken naar en accepteren van wie je bent en mag zijn van jezelf en het dus herkennen en erkennen van jouw gevoeligheid in combinatie met jouw hulp/levensvraag.

Wees voorzichtig met plakken van symptomen en als je besluit p onderzoek te gaan laat je zelf dan goed ondersteunen door een professional. Deze kan jou spiegelen in dat wat je voelt ervaart ziet en beleeft zodat jij weet voor jouzelf of dit van binnen klopt en kan vervolgens de stappen kan integreren in jouw zelf en kan toepassen in jouw dagelijks leven.

Uit ervaring als mens kan zeggen,dat ik heel blij ben geweest met een steuntje in de rug en alle vormen van... die mij daarbij hebben geholpen om mijzelf weer te ontdekken als mens met vele kwaliteiten,die nu bijdragen aan mijn levenswerk.

Door mijn gevoeligheid te tonen in mijn creativiteit kan ik een vertaalslag maken naar anderen, de ogen  openen, te laten voelen ,beleven en ervaren dat gevoeligheid is wie je bent.!

Dopper niet in je eentje wordt geen vis in een vissen kom want de zee is echt mooier want alles wat mag stromen geeft helderheid , ruimte en mogelijkheden om in vertrouwen jouw persoonlijk oerwoud te ontdekken!

Wil je meer weten over de verschillende vormen van gevoeligheid, kijk dan eens op mijn website op de wwwsensibilityalslevenstroom.nl info hoogsensitiviteit.

Warme zonnige groet,

Michaela

maandag 11 mei 2015

Moeders voor moeders!

Afgelopen weekend werd ik mij op een bijzondere manier weer eens bewust van de kracht van moeders en het moederschap!
En wel door mijn geliefde paard, een merrie die zichzelf meer dan eens heeft bewezen als een volwaardige moeder.
Vol waardig ja en daar bedoel ik mee dat zij onvoorwaardelijk lief heeft, en door de ander liefde te geven op het moment dat deze of gene deze het hardst nodig heeft.Ze voelt het, ziet het en is er dan gewoon.....en laat dat ook zeker merken.

Dor de ontmoeting met haar vond ik het moederschap in mijzelf terug, hoe? Zij was voor mij steeds een spiegel als ik mij weer eens verloor in de wereld om mij heen en de emoties gevoelens die dan weer over mij heen spoelden. Zij oordeelde niet was er gewoon en liet mij voelen als ik dus weer eens verdwaalde in mijn eigen oerwoud.Hoe ? Door haar hoofd op mijn schouder te leggen als ze mijn pijn of angst voelde, een troostend gebaar waardoor ze mij leerde door de angst heen naar mijzelf te kijken en bovenal te voelen.



Juist zei gaf mij achteraf het mooiste Moederdag cadeau......zaterdagavond werd ik gebeld dat ze zich niet goed voelde en zag bij aankomst dat ze verging van de krampen en zich moeilijk staande kon houden.
Twee hulpeloze ogen keken mij aan en haar snuit zocht mij meteen de vertrouwde geur in zich op te nemen en wat rust leek te geven.
Ik nam haar mee voor een rondje wandelen,

misschien dat haar darmen wat rustiger zouden worden als ze aan het werk werden gezet.
Helaas leverde het niets op en dus stond ik uren in haar stal haar lijf te masseren en drukte zij ondanks alle onmacht haar snuit steeds weer tegen mij aan.
Als of ze zeggen wilde gelukkig jij bent bij mij...en putte daar haar kracht uit zelf s toen ze op was van alle spanning, pijn en eigenlijk het liefste wilde gaan liggen bleef ze vertrouwen op mij.
Toch de dierenarts  laten komen voor twee spuiten waar ze eigenlijk heel bang voor is,bleef ze met haar snuiten tegen mij aan staan en vertrouwde ze op mijn stem en ving tussen door de blik in mijn ogen.
Gelukkig vond ze na de spuiten haar kracht terug en na even wandelen weer terug te zijn in de stal legde ze dankbaar haar hoofd weer op mijn schouder en voelde hoe ze mijn geur weer zacht naar binnen snoof.

Moederdag stond in het teken van deze moeder (mijn merrie)te verzorgen en de aandacht te geven die ze verdiende.
Door dat zei mij leerde voelen wat volwaardig moederschap was en is kon ik er nu onvoorwaardelijk zijn voor haar!
En mijn kinderen? Die zaten nadat ik s'morgens terug was van mijn paard,aan het Moederdag ontbijt met mij want onvoorwaardelijke liefde geef je dan vanzelf door!

Een klein gebaar is een groots moment, dank je wel lieverds!

warme groet,

Michaela





woensdag 6 mei 2015

Relaties,tussen moeders en dochters; Zie je zelf, zie je dochter!

Moeders en dochters, hebben vaak een bijzondere relatie!

Welke vorm,verhouding,mate of kleur ze ook hebben relaties tussen moeders en dochters blijven bijzonder.
Nu spreek ik over moeders en dochters maar het had ook kunnen gaan over vaders en zonen....

Niet altijd zijn we ons bewust wat de relatie met onze dochter voor ons betekend en wat het nu zo bijzonder maakt...Ik spreek vanuit we omdat ik zelf ook moeder ben van een prachtige dochter.


U/jij raad het misschien al, maar nergens spelen emoties zo'n grote rol als tussen moeders dochters.
Enerzijds is dat mooi want als het naar tevredenheid van beiden is creëert dat een band voor het leven.Een band waarin tijd, afstand, frequentie en omgeving geen rol spelen,maar de liefde oftewel het moment van samen zijn centraal staat en kleine momenten dus als groots ervaren worden.

Maar als de band niet zo vanzelfsprekend is kunnen emoties als o.a.boosheid, verdriet, angst  en gevoelens als o.a.afgewezen, geen erkenning in wie je bent als mens of dochter van  eenzaamheid, overleven,onzekerheid, wantrouwen een grote rol spelen!

Ook ik kom dit tegen met mijn dochter...Ook zij is een mooi en gevoelig meisje en eerder zal huilen als boos worden.emoties komen bij haar nu eenmaal heftig binnen.
Ook ik vond het moeilijk om mijn  kwetsbaarheid in haar terug te zien. Want juist dat stuk veegde ik het liefst onder het tapijt. Maar juist op het moment dat ik ruimte kon geven aan mijn emoties/gevoelens en dat kon delen, begon mijn dochter in haar kracht te groeien.En toen de mentor (eindelijk na lang aandringen een gesprek met haar aanging op school) en vroeg waarom huil je nu zei mijn dochter; Als ik boos ben huil ik......en als ik huil huil ik! Oftewel het potje loopt nu over en als het leeg is kan ik praten....
Ze gaf zelf aan waar haar behoeftes lagen op dat moment,ze stond in haar plek en gaf haar grenzen!



Niets is zo belangrijk dat emoties en gevoelens er mogen zijn, betekend dat ze getoond mogen worden en er over gesproken mag worden. Dat men elkaar de ruimte geeft zonder alles meteen te kaderen zoals zou moeten of hoort te zijn, Hoort te zijn omdat we denken dat de omgeving of de maatschappij dat van ons vraagt.Geef ruimte naar elkaar en bovenal verschillen mogen er zijn want juist die maken ons bijzonder als mens.Ben niet bang dat jouw dochter anders is of doet als jij, het is juist gezond want het laat zien dat zij zelf hun weg onderzoeken en zo kunnen plaveien.

Daar hebben ze ons echt niet voor nodig, dochters hebben ons nodig om op terug te vallen als ze het even niet meer weten of gewoon omdat ze liefde nodig hebben en een knuffel willen.
Of omdat ze willen toetsen, dat wat ze aan het onderzoeken zijn wel klopt of dat het ook nog anders kan.
Blijf aan de zij lijn staan ook als je het er totaal niet mee eens bent wat ze doen. Maak het wel ken baar want grenzen stellen mag, maar geef ruimte dat ze binnen jouw grenzen hun eigen ontdekkingsreis mogen maken en vang ze voor al op als het mis gaat.Als jij jouw zelf kan zien zoals het is ,zie en hoor je ook jouw dochter in wie zij is en mag zijn van haar zelf!

Deel ook jouw kwetsbaarheid daar in want niemand is volmaakt, zo ook mijn verhaal hierboven over mijn dochter was en is het verhaal over mijzelf,mijn kwetsbaarheid en onvolmaaktheid!
Besef.... niets is zo mooi maar ook moeilijk om jouw eigen kwetsbaarheid tegen te komen in jouw bloed eigen dochter!

En als het even moeilijk is, denk dan eens terug aan een mooi moment waarop je heel blij werd van jouw dochter en neem dat gevoel mee als je elkaar weer ziet!


Warme groet, van een moeder!
(Michaela)

donderdag 23 april 2015

Wat bekend het om werkelijk aanwezig te zijn in een relatie......

Gisteren plaatste ik een berichtje over Zembla en de documentaire over passend onderwijs.
De documentaire leverde een prachtige spiegel op in het niet zien, horen en luisteren naar elkaar...
De school en de ouders hadden elk hun eigen verhaal in deze documentaire.Beiden hadden een eigen visie althans,de school in wat ze kunnen bieden en de ouders in wat graag zouden willen zien voor hun kinderen.
Jammer genoeg stopt daar dan ook het verhaal en begint de strijd....waarom omdat er niet meer gedacht wordt in hoever het nog mogelijk is om naar elkaar toe te werken. Dus in laats alleen onmogelijkheden te zien, eens te kijken naar waar nog mogelijkheden liggen om nader tot elkaar te komen.
Oftewel school zegt wij bieden dit en ouders geven aan maar dat willen wij voor ons kind.........
Maar daar tussen zou nog een weg kunnen liggen waardoor je dichter bij elkaar zou kunnen uit komen.
Maar dat vraagt van de geijkte paden af te gaan en dus buiten de bestaande concepten te wandelen.
Laat dat laatste nou juist zo moeilijk zijn voor scholen,.....waarom? omdat men bang is dat als ze een keer toegeven dat er dan meer ouders aan de bel gaan trekken.
Dat laatste lijkt mij juist een voordeel want dan kan je krachten gaan bundelen en setting creëren die voor bepaalde kinderen een juist optimaal en veilig klimaat opleveren om te leren.

Sommige scholen zijn daar al voorzichtig mee bezig door ouders te betrekken in het onderwijs dus binnen de school.
In de praktijk blijkt dit vaak nog eng want wat moet je als leerkracht met een ouder die tips heeft of advies en dus veranderd je rol als leerkracht.
Je staat niet meer alleen op jouw eilandje en gaat van binnen uit samenwerken op dat eilandje ai!
Besef dat ouders veel ervaring hebben met hun eigen kind zet ze dus niet mond dood aan de kant maar tracht in ieder geval te luisteren!
En stel je als leerkracht de vraag wanneer er problemen zijn met een kind in jouw klas, wat zou ik doen als ik de ouder was van dat kind en kan jij dan nog achter die oplossing staan....
Het schept ruimte om nog naar mogelijkheden te kijken waarvan je eerst dacht dat ze er niet zouden zijn.
Besef ouders open geen aanval naar de school, maar zijn verdrietig en dus geëmotioneerd als een kind niet kan krijgen wat hij of zij  recht op heeft en verdiend.



Zelf heb ik als ouder van mijn zoon en dochter, (beide bijna het voorgezet onderwijs zijn ontgroeid ) hier veel ervaring mee daar mijn kinderen niet in een hokje te vangen waren. Geen doorsnee leerlingen en dus niet altijd gemakkelijk voor ene leerkracht om te kunnen volgen. Wat ik vooral geleerd heb als ouder is om goed, duidelijk en bovenal concreet aan te geven wat ik dan wel zou willen voor mijn kinderen. En schroom bovenal niet om andere deskundige daarvoor in te zetten.
Niet om je gelijk te behalen maar soms duidelijker te kunnen laten zien aan de leerkracht waar de essentie van een probleem ligt.Zo kan je weer gemakkelijker tot nieuwe mogelijkheden komen.
Als ouder wordt je vaak gemakkelijk versluiert door emoties en iemand anders of een deskundige kan het vaak dan weer verhelderend weergeven.
Besef dat je met elkaar daar voor het zelfde doel staat / wil gaan en van een onmogelijke situatie, nu een mogelijke situatie wil creëren.
Zorg als ouder dat je een school kiest voor jouw kind, wat bij hem/haar past zoals hij /zij in wezen is met zijn /haar talenten.
Een visie van een school kan mooi zijn maar moet wel passen/aansluiten bij jouw kind!
Zelf heb ik met de oudste een overstap gemaakt op de basisschool, koos voor een visie die bij haar paste maar de school op dat moment niet uit kon voeren door omstandigheden.
Dat vraagt van jou als ouder om een keuze te maken en gelukkig was het ten goede.
Ook bij de jongste overkwam mij dat op de middelbare school, de school van zijn zus bleek niet passend voor hem te zijn ondanks de hulp die hij daar kon krijgen.
Door te vertrouwen op mijn kind en duidelijke afspraken met elkaar te maken en alles bespreekbaar te maken kwam ook hij op zijn plaats terecht.
Niet altijd makkelijk ook als ouder moet je leren om los te laten en te vertrouwen op.

Even terug komend op de scholen zou het mooi zijn als de inspectie ouders zou betrekken bij het inspectie rapport.
Er niet alleen vanuit resultaten wordt beoordeelt, maar ook vanuit het menselijk wel bevinden oftewel wordt er degelijk een veilig klimaat ervaren op de scholen. Want een veilig klimaat is de grootste voorwaarden om tot ontwikkeling te komen voor een kind zowel op IQ als EQ niveau.

Aanwezig zijn in een relatie is niets meer dan zien horen en luisteren wat die ander te vertellen heeft.
Zo nodig dat te spiegelen met de belangen die jij op dat moment dient....,en eventueel te vertalen naar jullie gezamenlijke doelstelling wens van..........

Wil je meer weten of hier over verder praten, dat kan op de inspiratieavond van 28 mei, liever individueel maak dan een afspraak! Michaela Esseveld 061787770 of mail mjj.essveld@online.nl


Warme groet,

Michaela




woensdag 15 april 2015

Liefdevolle relaties oftewel relaties vanuit het hart!

Relaties lopen als een rode lijn door ons hele leven heen. Relatie met o.a. je partner, kinderen, op je werk met collega's en vriendinnen/vrienden.Het zijn allemaal verschillende vormen van relaties. Door alle relaties worden we stukje bij beetje gevormd in wie we zijn en mogen zijn als mens van ons zelf.

Net zo als bij het thema ouderschap vanuit het hart,waarin de relatie met jouw kind essentieel is voor de wijze waarop je vorm en ruimte geeft aan het ouderschap. Zo is dat ook bij alle andere relaties, alleen de ene relatie is wat meer aanwezig in je leven dan de andere relatie. De wijze waarop je daarin gevormd wordt begint al in het gezin waarin we worden geboren,als we voor het eerst de buiten wereld in gaan naar school, gaan werken en nog veel meer.

Bij iedereen kan dat dan ook weer anders zijn want we komen allemaal uit een ander gezin en we lopen allemaal een andere weg in het leven. Zo is de ene persoon is heel hecht met zijn gezin, doen veel samen en sociale relaties staan vaak op een laag pitje of zijn tweede keus. Anderen hebben weer een nauwe band met hun partner kinderen komen daarbij volgen, eigenlijk het leven van pa en ma en en sociale vriendschappen en werkrelaties worden als zeer belangrijk ervaren. Weer anderen zijn veel sociaal bezig, komen af en toe met de deur in huis vallen over de was waar ze misschien steeds weer niet aan toe komen. En zijn een waar dienstmeisje van hun kinderen en sociale relaties. En zo zijn er nog veel meer vormen.

Welke vorm de juiste is zou ik niet weten, ik weet alleen maar wat voor mij goed voelt en dat kan voor iedereen dus weer anders zijn. Wat wel voor iedereen  geld is dat wat jij toelaat in een relatie, wat je ruimte geeft of waar je een keuze voor maakt vormt jou als mens en jou leven en uit eindelijk de relatie met anderen om jou heen.Zoals wat voor mij nu goed voelt, daar stond ik jaren geleden niet bij stil.

Waarom niet?Ik stond liever stil bij een ander dan bij mijzelf..Natuurlijk wilde ik gezien en gehoord worden maar werd er eigenlijk ook weer zenuwachtig van als ik wel in de picture stond.Zo trok ik mensen aan die graag wilde dat er voor hen gezorgd en naar hen geluisterd werd en ik nam de leiding.Zo ook met mijn partner en kinderen en in mijn werk.Zo ontwikkelde ik mijzelf tot steunpilaar waar iedereen tegen aan kon hangen tot mijn energie op raakte en het lontje steeds korter wordt.En daar kan je lang in door gaan maar tot het koortje een keer goed knakt.Ik was van vroeger uit gewend om voor mijzelf te zorgen en deed dat dus ook voor anderen.





Toch voelde het niet goed want er was geen balans oftewel geven en nemen waren totaal niet in evenwicht. En dan zou je zeggen vrienden weg doen, nieuwe zoeken misschien soms, maar eerst eens goed naar jezelf in de spiegel kijken want wie ben ik nou eigenlijk. De verandering die je aan wilt brengen in jouw relatie starten altijd bij jou zelf. Mijn leiding geven had ook zijn kwaliteiten dus die hoefde echt niet in de koelkast of de vriezer. Belangrijker werd dat ik de aandacht eens bij mijzelf neer ging leggen.

Door te erkennen/accepteren dat ik een zeer gevoelige vrouw ben en gemakkelijk geraakt wordt door emoties sta ik mijzelf toe eerst een pauze te nemen voor ik een ander een reactie geef.Eerst voelen of dat wat binnen komt ook klopt en wat ik daar zelf mee wil.
En of dat nu gaat om een vriendin die belt met een probleem, mijn kinderen die ergens met een lekke band staan of mijn man die moppert over het eten, zo kan ik rustiger reageren en boven al beter bij mijzelf blijven en bedenken of ik de oplossing moet zijn voor de situatie van die ander.
Paarden zijn voor mij een mooie schakel hierin, zij zijn heel basaal in hun emoties en gevoelens,want als jij niet zuiver handelt oftewel gevoel volgt, weigeren zij jou gewoon te volgen.
Beter gezegd ze spiegelen gewoon jouw gedrag........

De sleutel in het omgaan met relaties en de keuzes die je daarin kan maken ben je dus zelf!
laat jij het gebeuren/het vormen in je relatie of maak jij bewust een keuze m.b.t.. jouw relatie op dat moment........ Natuurlijk laten we het wel eens gebeuren op de momenten dat weven niet alert zijn en dat zijn dan ook onze levenslesjes niet erg toch! Maar onderzoek eens, heb jij balans in jouw relaties, wat gebeurd er, wat voel je en wat heb jij dan nodig!

Niets is zo moeilijk om zuiver om te gaan met relaties omdat het vraagt volkomen eerlijk te zijn naar jouw zelf!

Op 28 mei is er weer een inspiratieavond bij centrum SAL waar dit thema centraal zal staan.
Jij bent er toch zeker ook bij!


Warme groet,

Michaela

woensdag 8 april 2015

De Lente!

Lente de tijd van zaaien en ontluiken oftewel plannen  die in de winter gemaakt zijn, gaan nu als zaadjes in de grond of zijn zich aan het ontkiemen en krijgen langzaam handen en voeten. Ik was vroeg met de zaadjes planten in mijn kasje en de ene helft is zich aan het ontkiemen en de andere helft lijkt nog in een diepe winter slaap te zijn. Zo voelt het ook voor mij, na de dood van mijn pas overleden lieve hond. Enerzijds bruist het van energie voor alle nieuwe activiteiten die langzaam handen en voeten beginnen te krijgen en de activiteiten die nu worden aangeboden, maar anderzijds liggen er ook activiteiten stil die misschien een nieuw jasje nodig hebben. Omstandigheden zoals nu met mijn hond maken je dan bewust om een stapje terug te doen en het moment af te wachten.

Je hoofd kan veel willen maar dat is niet altijd het verhaal wat je lichaam vertelt.
De natuur is veel meer solide en laat zich niet met zich sollen, zo als ook de zaadjes. Als er geen energie is en in dit geval aan de ene zijde van mijn kasje minder zon is en nog te veel schaduw, laten de planten gewoon op zich wacht.
Afstemming en balans is dan het tover woord en tijd en ruimte! Niet de beste eigenschappen die ik bezit en daar ik geneigd ben mij vast te houden aan het mooie/positieve als afleiding om niet te hoeven piekeren over het anderen Ja zo als veel mensen kan ik behoorlijk in mijn hoofd zitten.

De natuur help mij altijd weer die grens te vinden en dus uit mijn hoofd te komen en weer bewust te worden van mijn lichaam.
Mijn hond zorgde ervoor en nu nog (want in mijn hart leeft Tom volop) dat ik dagelijks voor de dag begint al 45 minuten tot een uur gelopen heb oftewel fris de dag beginnen en loslaten wat die dag geen aandacht behoeft.
Zo ontstaan er dan ook weer nieuwe vormen en ideeën voor centrum SAL!
Mijn maat maatje(mijn lieve hond) mis ik maar blijft voor mij het symbool van tijd nemen en tot rust komen en tegelijkertijd volop in het leven blijven staan.

Vroeger wil de ik nog wel eens in zo'n periode wegkruipen en het leven op dat moment bedanken oftewel er even niet willen zijn.
Nu voelen alle moment waardevol ook al kosten ze energie of als ik ze op dat moment even niet kan begrijpen of dragen.
Door de natuur in te gaan, al mijn zintuigen te laten raken ervaar ik steeds weer de mooiste cadeautjes van moeder natuur en die wereld weer een stuk lichter en tastbaarder maken.
Het begrijpen van die momenten komen dan net als de zaadjes op haar eigen tijd naar mij toe!

Zo ontstaat er dan weer een heerlijk lente briesje en met die warme zonnestralen zorgt dit dan weer voor ongekende mogelijkheden!

Warme groet,

Michaela


donderdag 12 maart 2015

Een leven vol keuzes .............en dan!

Vandaag een stralende lente dag ,zonnig allen nog wat aan de kille kant maar toch....
na een fijne ochtend wandeling ging ik met de auto op weg naar mijn afspraak in de stad.
Wat een drukte wat een mensen allemaal op weg naar iets anders maar toch, allemaal  rijden lopen of fietsen we door die zelfde stad als mieren die uit de of in de zelfde zandhoop komen of gaan.
Al toerend op mijn weg langs de vele winkels worden mij zintuigen geraakt door de vele vormen, kleuren en hoeveelheid van de producten.
Voor ik met mijn afspraak aan de koffie zat had mijn lijf al een waar tijdbommetje kunnen zijn.

Ik noem het een tijdbommetje omdat ik als kind, altijd alles om mij heen op nam en als limonade naar binnen zoog.Hoe langer in de stad hoe stiller ik werd van buiten en hoe drukker van binnen.Stilletjes liep ik mee en vonden mijn ouders mij het ideale kind om mee te nemen in de stad dit daar ze mij overal neer konden zetten en ik mij niet verroerde..De stad liet mij letter leeg lopen wat energie betreft en eten was dan ook geen overbodige luxe. Na de stad had ik echt tijd nodig om bij te komen, wilde ik stil spelen in een hoekje en even zijn in mijn eigen wereld was dan heel belangrijk.Het uiterlijk verschijn is dus niet altijd het verhaal wat van binnen leeft.Houdt jouw kind dus goed in de gaten en geef ruimte om die eigen keuzes te mogen maken.


Vandaag werd ik weer geraakt door het kind in mij, alleen ben ik mij er nu bewust van dat ik een keuze heb uit mijn eigen talenten om daar mee om te kunnen gaan.En dat is zo belangrijk dat je jouw eigen koers durft te varen want dat geef jij jou zelf wat je op dat moment nodig hebt Voor mij is in een drukke stad een rustige ruimte belangrijk om even bij te komen en dus ga ik niet eten als het spits uur is maar juist ervoor of er na! En als jij als ouder jezelf daarin durft te kennen en te zien en daar naar durft te handelen, neemt jouw kind die ruimte ook.Waarom? Omdat jij laat zien dat je rekening mag houden met jezelf en dat je aandacht hebt voor jezelf en met een beetje geluk hoor en zie jij daarmee ook jouw kind in zijn haar behoeften.En anders breng jij al mooie kaders/grenzen aan in het maken van keuzes en bewust keuzes en gewoon een keuze mogen maken!

 Keuzes maken wordt vaak belemmerd door oude pijntjes, trauma's, normen en waarden die je mee krijgt van thuis en die misschien niet de jouw zijn. En dat zijn de sluiers van ons hart waardoor we vaak maar doen zoals we doen.Neem eens de tijd om stil te staan en de sluiers van jouw hart op zij te schuiven en te voelen, wat jouw hart werkelijk te vertellen heeft.Jouw hart is de brug naar jouw talent en het kleurenpalet van het zijn in in wie jij bent! Wat houdt jou tegen.....?We willen toch allemaal een heerlijk leven voor onze kinderen!
Dat er een overvloed aan keuzes is daar kunnen we nu eenmaal niet om heen maar wel hoe we daar mee omgaan!

warme groet,

Michaela

woensdag 4 maart 2015

Nooit geweten dat ik zoveel ruimte had in mijn lijf!

Gisteren avond was de gratis introductie avond van Adem je mee!

Daar het in( mijn) Centrum SAL plaats vond,,had ik mij zo voorgenomen om toch maar eens aan die introductie avond deel te nemen.
Je moet toch immers wel weten wat je in huis haalt en dus even van de kookpot proeven!
Even had ik mijn twijfels daar ik zelf de ademhaling gebruik als paradepaardje in mijn werk.
En niet alleen dat, daarnaast is het niet alleen een bijbeltje wat niet naast maar in mijn bed ligt,daar ik elke morgen een ademhaling meditatie onderneem (in mijn bed )voor ik op sta.
Ach ja je kunt maar ergens in geloven vindt je niet!
Om een lang verhaal kort te maken,zo nam ik gisterenavond dus toch deel aan de ademhalingscursus Adem je mee!

Het was geen drukke avond maar des te meer aandacht voor de cursisten die er wel waren.
Misschien dat mensen het toch lastig vinden om voor te stellen hoe je nou plezierig en ontspannen kunt genieten van een avondje ademhalen?
Nou ik kan je vertellen plezierig en ontspannen was het helemaal en zelfs ik als door gewinterde adembeoefenaar heb in één avond al meer dan genoeg geleerd.
Alleen al dat ik weer eens bewust stil stond bij mijn eigen ademhaling,zonder als zo veel routinematig mijn nummertje af te draaien want dat gebeurd bij mij ook!
T'ja  ben gewoon maar een mens onder de mensen hé!
Daarnaast het bewust voelen van mijn lijf en gewoon weer eens een handvaatje en steun van een ander krijgen om net wat verder te gaan als je het voor jezelf doet.
En dus zo nog beter je lijf kunnen waarnemen en voelen, alles werd warm en stroomde van kruin tot tenen.
Mijn lijf voelde als een stralende ochtend zon en elk hoekje van mijn lijf werd benut, wauw wat een ruimte!
Tussen door was er tijd voor een kopje thee om even de keel te smeren en te babbelen.
Als laatste volgde een ademhalingsmeditatie oftewel Ademhalen op muziek in jouw eigen tempo om zoals de adem coach Naveen Devos zegt een verbonden ademhaling te creëren.!
Een verbonden ademhaling oftewel ademhaling als verbinding tussen lichaam en geest!

Met een lichaam als een houtkacheltje verliet ik uit eindelijk ontspannen,fit en vol energie de les, 
En wie denkt dat je met een lichaam vol energie niet kan slapen heeft het mis, meer dan dat zelfs!
En zelfs de volgende dag weer fit en helder van geest de dag begonnen en met een lichaam dat drie keer zo groot/ruim voelt als het eigenlijk is en dat is nog al wat voor zo'n klein vrouwtje als ik!
Een ding weet ik zeker ik ben weer thuis in mijn lijf!

Naveen Devos                                                           Lucht en ruimte hebben we allemaal nodig om te 
Dank je wel voor de fijne les!                                   zijn als mens!


Warme groet,

Michaela

Baal jij dat er niet bij was...?
Vergeten op te geven of twijfelde je een beetje, doe gewoon lekker mee!
Meld je dan nu aan want er zijn  nog vier plaatsen vrij!