maandag 26 augustus 2013

 De batik fabriek.
 Foto een en twee
 Een schooltje foto 3
 Zingen en dansen met elkaar gebeurd overal! foto 4
Zomaar in een dorpje! foto 5

De zomer voorbij.......!!!

De zomer voorbij....... niet helemaal natuurlijk daar we nu de nazomer in gaan maar de grote vakantie is echt over althans in het zuiden.

De zomer is een zomer vol verrassingen geworden en rijkdommen die we vergaard hebben zonder op zoek te zijn!.
Samen met mijn dochter hebben ik twee paarden verzorgt en getraind en daarnaast nog ons eigen paard.
De ervaring die ik op wilde doen met paarden lag ineens zomaar voor het oprapen.!
De methode van Klaus Ferdinand Hemfling heb ik op de twee mooie vriezen kunnen toepassen en hoe.....
Wat een heb ik veel van ze geleerd en wat een rust brachten ze mee en dat in het hete zomer weer.
Ze zeggen weleens als je het loslaat komt het vanzelf naar jou en dat is echt waar,mits je bewust blijft van de weg waarop je op dat moment bevind.
Het mooiste was dat mijn dochter nu mij volgde terwijl dat lang andersom zo was.
Zij was het meisje met jaren lang paarden ervaring en ik kwam net kijken!
Zeer rustig volgde ze gewoon wat ik deed en stelde zo nu en dan een vraag en aan het einde van de tweede week ging ze het oudere paard over nemen en experimenteren.
De invloed van deze twee paarden /friezen die heel aards zijn in hun doen oftewel echte werkpaarden.
Ze gaven mij heel veel rust en besef hoe groots geaardheid kan voelen en wat dat met je doet.
Wat een innerlijke rust en je dus niet verliezen in conflictjes zoals met mijn dochter want we hebben beiden graag de touwtjes in handen al kan zij daar vaak beter voor staan als ik en ben ik bijna de puber die zich krachtig moet laten gelden. Nu ging het gewoon van zelf ,vanuit innerlijke kracht in wie we zijn en kunnen  en mogen zijn.


In Afrika/Gambia en Senegal, waar we van de zomer zijn geweest na ons paarden avontuur; Zijn we gewoon wie we zijn en niet alleen achter een gesloten deur maar in heel het dagelijks doen en laten.
De mensen daar hebben geen keus in leven en overleven, het is gewoon overleven.
Als de regering bepaald dat hoe meer kinderen hoe meer land t'ja wat gebeurd er dan.......
Men heeft gemiddeld 4 vrouwen 25 kinderen waarvan er misschien 5 naar school gaan en de rest voor het inkomen moeten zorgen.
Maar toch geen van de kinderen die we hebben gezien zijn wanhopig ,maar overal blije gezichten ook onder soms barre omstandigheden.
Vrouwen die hard werken en al het zware werk moeten doen met kleintjes op hun rug, lopen trots over de akkers en op straat in hun kleurrijke gewaden.
Gesproken over zien en gezien worden,zij worden gewoon gezien!
De innerlijke kracht die zij hebben ontwikkelen ze gewoon uit hun dagelijkse routine van doen, er is geen tijd om stil te staan of je iets wel of niet angstig vindt je zult gewoon moeten overleven en dus door gaan.
Is het gek dat ze dan stil gaan staan als ze blanken zien?Blanken hebben vaak iets bij zich en delen.
Onze dochter schrok zich wilde toen we in een inheems dorpje waren en de kleding bijna uit haar koffer werd gehaald,toen zij deze wilde uitdelen.
Letterlijk overleven als een dier en niet over de kennis beschikken  dat je moet wachten voor je iets krijgt,zij hebben immers geen scholing gehad.
Gelukkig kwam het stam hoofd een verzoeningshand geven als excuus, maar konden zij er iets aan doen?
Toch voelen de mensen zich geen slachter van hun arm zijn en oveal is het rijk aan talenten die ingezet worden zoals houtsnijwerk , batik, landarbeid enz waardoor de mensen toch wat dagelijkse producten kunnen kopen en overleven.
Die innerlijke kracht zouden wij wel in westen kunnen gebruiken, niet door therapie maar door de krachten samen te bundelen en misschien wat meer te overleven als te leven.
En we zouden wat van onze kennis uit het westen kunnen delen in afrika zodat zij verder kunnen en niet altijd te hoeven overleven.
Niet alleen kennis maar ook daadkracht iets van zij van nature hebben  want als daar de straat blankstaat van de regen ,wordt deze gezamenlijk door de bewoners/ opgeknapt  zodat ieder weer over die zelfde weg kan.
Met elkaar zouden we ook wat van de kinderen kunnen leren want blank of zwart onze kinderen speelde gewoon met elkaar
Geen muren geen bergen van oordelen maar zien ,ervaren en voelen van dat wat is en dat is innerlijke kracht!

Thuis was de stilte welkom om alle opgedane levens ervaringen de ruimte te geven,gelukkig hebben we een grote groene tuin!
En wat voelen we ons rijk , rijk omdat we zoveel beleeft hebben met de Afrikaanse bewoners , zoveel levenservaringen die maken dat we nu toch wat langer bij de dingen stil staan en hele simpele dagelijks 
handelingen anders aanpakken oftewel stiekem willen we contact houden met onze eigen innerlijke kracht.
Dank je wel Gambia, Senegal en medereizigers wat een mooie en rijke zomer!

michaela