dinsdag 21 augustus 2012

Dinsdag 21 augustus en de zomer al weer bijna voorbij en weer twee maanden verder na mijn laatste blog bericht!

De zomer heeft normaal  altijd het magische tintje voor mij van alles even loslaten en uit het gareel mogen komen van alles wat ons normaal in het dagelijks leven bezig houdt.
Deze zomer liep het toch wat anders.........................
Zowel binnen het gezin ,de jongste en zijn zoektocht  naar een passende school en een zoektocht die  helaas voor de vakantie niet afgesloten kon worden.
De kinderen die meegingen met opa en oma naar Newyork en help jaaa weer zo'n ouder die het lastig vindt om los te laten en ja ik wel te verstaan.!
Op het werk, mijn echtgenoot die een verbouwing had wat ook niet bepaald volgens een positief ritme verliep.
De familie oftewel de zorg rondom mijn schoonvader, die langzaam moet gaan toe geven aan zichzelf dat met een nieuwe diagnose  als acute leukemie er toch een einde in zicht komt van zijn leven.
Allemaal gebeurtenissen die een schaduw werpen over die normaal  zorgeloze en vrije zomervakantie.

Enerzijds ik als oplossend type en die meteen alles op mijn rug neemt, moest toegeven dat er niets anders bestond dan toch alle controle los te laten.
Als moeder kun je nu eenmaal niet overal grip op willen hebben en beseffen dat je toch wel een goede moeder bent zonder als maar te moeder kloeken ha ha
ook de zorg voor schoonfamilie vraagt vaak als schoondochter een stapje naar achter te doen want ze hebben al eigen familie zou ik zo zeggen met drie dochters.
Maar ja voor mij als regelneef en therapeut die altijd processen moet kunnen overzien niet altijd even makkelijk.

Dus pffffff je ook op nieuwe dingen blijven richten en daarbij vooral de energie halen uit de kleine dingen in het leven.
Toch een kunstwerk maken ,genieten van de moestuin als de eerste tomaten weer verschijnen,maar ook lol maken met elkaar en kunnen lachen om alle liefdes prikkelingen van onze puber zoon en de eerste vakantie van onze dochter met haar vriendje.
Het mooie van deze zomer was dat het intense emoties opriep en tevens door de ruimte voor een lach en een traan er een groot gevoel van delen en verbonden zijn met elkaar was en is.

 Want geloof mij ,als hoogsensitief gezinnetje, heb je elkaar hard nodig om niet met zijn alle te gaan vlinderen door alle emoties.
Zien,benoemen maar vooral ook delen/praten/doen met elkaar zorgen dat de voetjes stevig op de vloer blijven of dat we in iedergeval elkaar op tijd aan het jasje kunnen trekken en of ruimte geven!