dinsdag 31 januari 2017

De stilte als bron van een stromend leven!

De winter plaveid de weg van een nieuw leven, vanuit de stilte worden  langzaam de zaaidtjes gesellecteerd die in het vroege voorjaar hun weg in de grond mogen vinden.
Deze mogen langzaam mogen ontkiemen tot een plandje en in de zomer tot bloei komen.
Maar voor het zover is, gaat er in die stilte nog een heel proces vooraf.....


De stilte is de voedingsbron waarin dat naar de oppervlakte mag komen wat misschien al langer heeft zitten broeien of juist toen past in het dag licht werd getoond wat al die tijd onzichtbaar was.
Door het late voorjaar en het begin van de winter toonde zich nog een periode van loslaten ....
Of misschien beter gezegd de dingen/situaties laten zijn voor wat het is en vooral bewust voorbij laten komen zonder dat je er iets mee hoeft en pas dan gaat het loslaten vanzelf.
Vaak zijn dit nog de drukste momenten waarin dingen en situaties komen en gaan........
Mij overkomt het vaak dat ik dan door de bomen het bos niet meer zie, zoals dat er even te veel in een korte tijd gebeurd zoals o.a.;
Het voorbij trekken van een heftig anderhalf jaar van ziek zijn en overlijden van mij lief, de verhuizing van mijn dochter, en de vele kleine momenten zoals het behalen van beiden van hun rijbewijs en zelf gaan werken in een nieuwe omgeving en het weer opstarten van mijn eigen atelier.....

En juiste op zulke onverwachte moment gebeuren de meest mooie dingen en die er tevens voor zorgen dat ik mij beter ga begrenzen.
Ze schijnen een helder lichtje op mijn situatie van dat moment en laten mij werkelijk voelen waar ik op dat moment sta in mijn leven.
Het ontluiken van een mooie waarme vriendschap/liefde, het groeien bloeien van mijn kinderen in hun zelfsandigheid en de wijzen waarop ze met alles omgaan op hun pad.
Deze mooie momenten zijn een bron van rijkdom zoals de dankbaarheid die ik voel voor de vele mooie menten die ik heb gekend en als schatten mee neem naar heden,waar alles samen mag vallen.
Want het ene sluit het andere niet uit, het verleden draagt het heden en andersom.
Een rijkdom voor een vruchtbare grond waarin nieuwe zaadtjes gepland mogen worden...!

Zo onstaat er ook een weer een nieuw begin in Centrum Atelier SAL.Ook hier wordt het verleden met het heden samen gebracht..
Graag sta ik klaar om met ieder die een mooie persoonlijk schilderij voor zichzelf of een ander wil maken klaar, zowel door mij in opdracht of samen er is van alles mogelijk.
Het leven raakt ons op vele manier zoals o.a. Rouw/verlies, ziek zijn, verjaardag, jubileum en als heeft zijn eigen persoonlijk verhaal en wat is mooier dit te verwezelijken in een persoonlijk kunst werk.
laten doen of samen met mij zelf doen kan veel voldoening,maar pijn en verlies een plekje geven zonder dat daar de nadruk opligt.
Of een mooi herrinering vereeuwigen om daar nog eens vanuit dankbaarheid op terug te kijken.
Naast het schilderen ga ik lezingen geven die heel dicht bij mij staan  zoals;
_Wat is jouw plek in het leven!
_De dood omarmen als een goede vriend!   (kijk op wwwsensibilityalslevenstroom.nl)

Zo groeit weer veel in mijn leven naar een nieuwe vorm toe, met Liefde,dankbaarheid,rust,steun van en inspiratie vanuit dat wat ik mocht doorleven.
Vele lichtjes verhelderen de weg, mits we ze durven te aanvaarden,te zien en te omarmen!

Hare groet,

Michaela







woensdag 26 oktober 2016

Vanuit een schijnbaar einde opend zich een nieuw begin!

Al maanden  sliep ik licht en ook deze nacht schoot ik in eens wakker, jouw ademhaling was licht en regelmatig.......
Met jouw lijf dicht tegen mij aan en jouw hand in de mijne voelde ik de laaste energie uit jouw hand stromen,gelijktijdig gleed jouw ademhaling weg tot de stilte mij overviel.
Langzaam besefte ik dat jouw laaste reis was begonnen,intens verdrietig en nog niet instaat om dankbaarheid te voelen voor het leven wat we met elkaar zo intens hadden gedeeld.

Morgen precies een jaar geleden een jaar klinkt lang maar deze week kon ik je weer voelen, ruiken en zien als ik naar ons bed keek .....wat voelt een jaar dan dichtbij!

Vorig jaar was de week vooral getekend door intens verdriet, loslaten van mijn geliefde en de vader van onze kinderen.
Het was allemaal ook zo snel gegaan, dat het voor ons allemaal nauwlijks te bevatten was en dat dag meer leek op de nacht, verduisterd door alleen donkere wolken.
Dromen en verlangens een toekomst die voor ons lag was in eens een gesloten boek met een verhaal zonder einde.


Het gemis blijft en wordt alleen maar groter en intenser op momenten waar jij eigenlijk bij had (moeten)kunnen zijn zoals o.a familie momentjes of de dag dat je dochter binnekort gaat verhuizen, of toen ik weer met nieuwe werkzaamheden begon of gewoon als de man die je voor mij was en samen zijn wat we deelden op velen manieren...

Het verdriet verzacht door momenten waarop de zon in eens door breekt en waarin het lukt om weer nieuwestappen te zetten.
Daar ik weet en voel dat jij op moeilijke momenten bij mij bent en jouw woorden van steun vloeien dan weer door mij heen.
Een enorme krachtbron als de opkomende zon op een mooie herfstdag.....
Ik hield altijd van de herfst en nog ook al was dat het moment dat ik jou lost moest laten ....
De kleuren van herfst weer spiegelen het fijne en intense leven wat wij samen hebben gehad en gedeeld met onze kinderen.


Oftewel door het loslaten van jou mijn lief werd ik mij daarvan bewuster dan ooit en dat maakte  dit jaar langzaam plaats voor een enorme dankbaarheid.

Elk nieuw nieuw stapje zal altijd verbonden blijven met jou want samen hebben we een geschiedenis geschreven waarvan o.a. onze kinderen het bewijs zijn en ik deze in mijn hart en het leven wat ik nu leef met mij mee en uit draag!
Verbonden voor het leven waardoor vanuit een schijnbaar einde een nieuw begin ontluikt!

Vanuit het diepst van mijn hart dank je wel voor alles mijn lief, liever dan lief!


Mich.








donderdag 22 september 2016

Mee deinen met de stroom van het hart!

Na een mooie ontmoeting met en op de Azore glijden we van de zomer /nazomer langzaam richting de herfst.
Na een prachtige week waarop de zomer mij nog op omarmde op de Azoren is het voor mij toch even schakelen....
De zon heeft meer tijd nodig om zich s'morgens te laten zien en de avonden worden steeds korter.
Toch voel ik mij nog steeds omhuld door het warme zomer briesje van de Azoren, zoals o.a. het samen zijn, delen en verbinden doormiddel van de mooie natuur, energie en het rustige levensritme waarop we automatisch mee deinde....

Een way of live wat het hart misschien wel gemakkeljker laat stromen als thuis.... Althans misschien als we dit gevoel vast kunnen houden voor thuis, door alles wat we hier handen en voeten willen geven en op onze eigen wijzen laten stromen blijft het hart vast wel openstaan...
Want is een open mind niets anders als een stromend hart!



Onze eigen gedachten blokeren vaak de weg naar het hart oftewel de weg van ongekende mogelijkheden.
Zoals ik dit jaar ook zelf ook vaak heb gemerkt  willen we vaak vast houden aan het bekende onze eigen comfortzone oftewel veiligheidsnet want dat is nu eenmaal voor ons zelf bekend....
Het niet kunnen zien of overzien van die weg is reden dat we voor de drempel van onze wensen of het nieuwe blijven staan....

Mijn lief had één grote wens op zijn sterf bed en dat was dat ik door zou gaan en niet in mijn cocon zou blijven hangen oftewel mijn eigen comfort zone...
Een grote opgave en uitdaging voor mij om te ervaren dat door gaan ook betekend en het oude weer in het nieuwe te kunnen weven en dat er niets verloren hoeft te gaan.

En deze mooie reis naar de Azoren was een van die mooie uitdagingen want eens hadden we dit samen willen doen...
Een stap uit mijn comfort zone om het oude met het nieuwe te weven, door het onbekende te armen, de Azoren en de ontmoetingen met andere mooie mensen kleurt mijn wereld opnieuw.
Nieuwe energie en stroming die ik mag en kan om armen om zowel o.a. thuis, in mijn gezin en werk weer te laten vormen en kleuren.
Kleine stapjes,aanwezig zijn in het nu en naar je toe laten komen,meer is er niet nodig!

Als het hart zich opend, kunnen we delen met anderen, een stroom van voelen , ervaren en beleven wat zich opend tot een weg van ongekende mogelijkheden.

Ik wens iedereen een hartverwarmende nazomer en een stromend najaar toe!


Harte groet,

Michaela




zondag 14 augustus 2016

Stromend met zon,wind en regen de zomer door!

Zo golfde we de zomer in en van alles trok aan onze deur voorbij....verdriet/gemis, maar boven al ook vreugde vormde een dans die mij en mijn kids uit nodigde om het leven aan te gaan.!

Nog nooit ben ik mij zo bewust geweest van het gegeven dat vreugde en verdriet/gemis zo dicht bij elkaar kunnen bestaan.
Dat vreugde het verdriet/gemis niet weg wist maar verzacht wanneer het gewoon mag zijn en wanneer er geen schaamte is voor vreugde.
Natuurlijk weet ik vanuit het denken wel dat het elkaar niet in de weg hoeft te zitten, maar het ook echt mogen voelen is toch wel een heel ander verhaal. En hoe mooi het is dat wanneer je daarvan bewust wordt wat volgens mij niet eerder kan, als wanneer het op jouw tijdspad aankomt.En dat is altijd op het juiste moment want dan ben je bereid om open te staan ......

Zo reed ik afgelopen vrijdag met mijn dochter na een weekje ardennen weer terug naar huis.
Voldaan van een mooie bijzondere reis te meer dat het haar laaste grote vakantie thuis zal zijn.
Ja kleine meisjes worden groot en gaan dan eigen stappen zetten oftewel een eigen wereld creëren!
Op de radio klonk een liedje over dat als je iemand mist, het goed is want je weet dan of wordt er bewust van wat je mist en daarvoor dankbaar mag zijn.
Gelijktijdig keken we elkaar aan waarop we de herkenning in elkaars ogen zagen, waarop ik reageerde en zei;Hoe vreemd het ook is dat dit ook weer heel gewoon voelt, als of we altijd al samen op vakantie gaan.



Het is vreemd want ik zou mij er bijna schuldig over kunnen voelen dat ik dit dacht. Maar niets zo fijn om dan bij mijn jonge dochter te zien dat het eigenlijk ook weer een hele gewone gedachte is.
Haar veerkracht geeft mij vaak positieve energie en haald het kind in mij weer naar boven wat dan stiekum weg toch durft te genieten...
En zo komt er nog veel meer voorbij zoals een baantje, ontmoetingen met nieuwe mensen, en natuurlijk nog de reis in september die ik alleen aan ga en langzaam met open armen tracht te ontvangen en ruimte te geven voor wat is
Mjjn kinderen spiegelen mij in het zettten van nieuwe stappen zoals zij doen op weg naar het creëren van die eigen wereld /leven.
En tegelijker tijd kunnen ze die stappen nemen en ruimte geven omdat ik zie dat zij weer blij zijn
dat ik de dans van het leven weer stap voor stap aan ga!

Zo is dan weer het cirkeltje rond en start er weer een nieuwe beweging, een nieuwe stroming want ook het leven heeft vele dansen die allemaal een eigen verhaal vertellen!

Warme zomer groet,

Michaela



vrijdag 8 juli 2016

En dan komt de zomervakantie, een tijd van samen zijn!

De zomervakantie ligt aan onze voeten, nog even en iedereen gaat op zijn haar wel verdiende vakantie, waar misschien sommige van ons wel het hele jaar heftig naar hebben verlangt!
De zomer roept normaal voor mij altijd vrolijkheid op, uitkijkend naar onze vakantie en het genieten met elkaar als gezin zondere verplichtingen en vooral het samen ondernemen en bezig zijn.
Nu is er ook vrolijkheid maar wel met een melachonisch tintje om het gemis van ons eens complete gezinnetje maar ook omdat er geen weg meer zal zijn in het samen genieten met jou mijn lief!
Afscheid nemen is niet alleen afscheid nemen van wat is maar ook van wat nog had kunnen komen oftewel wensen verlangen en domen.....
Natuurlijk kan ik vele verlangens het wensen nog gaan vervullen en dat zal op andere wijzen zeker eens gebeuren maar zal niet meer zo zijn als het was met jou....

 Botanische tuin buiten Bangdung!

Vorig jaar om deze tijd waren we nog onbevangen op vakantie in Indonesie op weg naar Surabaya om de zons ondergang te bewonderen bij de Bormo vulkaan.
Misschien maar goed ook dat we toen nog niet wisten wat ons boven het hoofd zou hangen, daardoor is deze laatste reis met elkaar er één met een gouden rand geworden.
Een mooi boek aan herinneringen prijkt op een kastje in de huiskamer en herinnert ons in moeilijke tijden aan hoe fijn we het hadden met elkaar.
En dat is maar goed ook want de tijden zijn hier net als het weer buiten nog steeds onstuimig!
Tegelijkertijd worden we met elkaar ook in ons kracht gezet, daar we elkaar op andere wijzen leren kennen omdat de deur van onze gevoels wereld meer openstaat dan ooit.
Elkaar horen zien en begrijpen staan hierin voorop en dat brengt ons uit eindelijk dichter bij elkaar dan ooit.
Ook al voelt het soms anders, na overwinning van elke stap is er ook blijdschap en komt de hunor van jou mijn lief altijd weer de hoek om!

Het lijkt misschien allemaal alle daags elkaar horen zien en begrijpen, maar onze basis wordt in alle opzichten steeds weer opnieuw gevormd  want de impact van het weg vallen van mijn lief sloeg werkelijk een krater voor ons.
Hoe krachtig we ook denken te zijn de invloed daarvan was groter dan we ooit van te voren hadden kunnen overzien.
Zoals ook nu weer deze zomer, de kinderen worden groter en plannen zelf een eigen vakantie ....
En daar sta je dan ...gelukkig wilde dochter lief nog wel een weekje met mij weg, natuurlijk heel fijn daar ze nog maar een aantal maandjes thuis zal zijn voor ook zij haar eigen thuis gaat creéren.
Verder laat ik de zomer maar komen zoals ze komt en zie ik onderweg wel wat ik tegen kom of wat zich nog aanbied.

Maar..... met in het vooruit zicht nog een weekje weg in september, een reis met een groep want uit eindelijk zal ik alleen mijn weg vorm gaan geven.
Want ook de jongste zet nu al flinke stappen naar een zelfstandig leventje en ook al rem ik hem nu nog een beetje af, eens komt toch die dag.........
Veel veranderingen in één jaar tijd maar langzaam stap voor stap ontstaat er een nieuwe weg.
Ik hoop mijn lief dat je ergens vandaan een blik op ons kan werpen, trots bent hoe wij die weg opnieuw vormen met elkaar zoals wij trots zijn op de vader en man die al die jaren aan onze zijden stond!

Geniet intens van jouw vakantie maar boven al van dat wat je dagelijks onderneemt.......laat het leven werkelijk jouw leven zijn!

Harte groet,

Michaela



maandag 13 juni 2016

Wandelen door een emotioneel tapijt van kleuren!

Er wordt wel eens gesproken overkleur bekennen oftewel kleuren laten zien wie je op dat moment bent!
Nou ben ik altijd wel een mens van kleuren geweest, graag en liefs veel kleur zoals moder natuur het ons nu dagelijks voorschotelt.
Maar die kleuren ook letterlijk vorm en inhoud geven is natuurlijk wel even een ander verhaal......
Toch ben ik mij nu bewuster van de kleuren dan ooit, in de lente vielen mij de vele kleuren groen  op en die kleuren brachten een deken van rust.

Er wordt ook wel eens gezegd  emoties en gevoelens kleuren je dag en niets is minder waar dan dat.
Want zo heb ik de afgelopen tijd ervaren en nu nog dat wanneer al die gevoelens er mogen zijn gaan ze samen met de kleuren van moeder natuur!
Juist die kleuren die jou op dat moment raken geven je de kracht en de rumte om die emoties en gevoelens te laten stromen, parkeren of gewoon te voelen...

Nog nooit heb ik zo'n onstuimige periode in mijn leven mee gemaakt waarin ik zo overvallen werd door emoties en gevoelens en vooral de dubbelheid daarvan....
Het verdriet wat voorbij komt en tegelijkertijd het besef dat het leven door gaat en ik hier op aaarde daar nu zelf zonder mijn lief vorm aan geef......
Een licht puntje is dat ik mij bewuster ben dan ooit van de natuur en al haar kleuren om mij heen.

De kleuren in mijn tuin zorgen dan ook nu voor een vrolijkheid met melachonies tintje.....

Door dat ik de ruimte durf te nemen voor wat op dat moment in mij leeft, de gevoelens die er zijn en de kleuren die mij raken kan ik het leven naar mij toe laten komen.
Wil niet zeggen dat het altijd meteen lukt of alles meteen opgelost is want dat gaat met vallen en opstaan.
En waarbij de oplossingen c.q. mogelijkheden zich van zelf aandienen om er iets mee te doen of juist niet.

De kleuren in mijn tuin die mij zo verbinden met mijn lief, wijzen mij altijd op het leven om mij heen.
De buurtjes, familie en vrienden die alle mooie en moeilijke momenten op ieder zijn eigen wijzen met mij  mee beleven zoals afgelopen week mijn verjaardag, de oudermiddag op de opleiding van mijn zoon, Alep de huzes waar Mark boegbeeld was om geld in te zamelen voor kankeronderzoek en het weekendje voor de jeugd (wat mijn lief opgezet heeft)en o.a. mijn dochter afgelopen weekend heeft laten plaats vinden.

Zo zijn de kleuren mijn wegwijzers die mij langzaam weer terug brengen bij mijzelf,  mij ondersteunen weer plek in te nemen in de wereld om mij heen.
Zoals mijn lief vast vanuit de kosmos naar mij toe kijkt en mij zo ondersteunt in mijn weg hier op aarde!

Ik wens iedereen een kleuige harte groet toe!

Michaela



zaterdag 21 mei 2016

De stroom van het leven!

De tijd glijd langzaam door mijn vingers heen,maar wat is tijd eigenlijk......Toch zijn we veel geneigd te koppelen aan tijd.....
Dat begint al op school zoals lezen binnen de tijd,huiswerk inlever binnen de tijd, werk en resultaat binnen een tijspad en ga zomaar door.
Een tijdspad geeft controle en overzicht en daar zijn we in de maatschappij goed in!

Hier werd ik pas bewust van doordat het leven ineens anders liep als anders en een tijdspad niet meer werkte en je de controle en overzicht verliest en niets anders kan als vertrouwen op jezelf.
Vertrouwen op dat wat je doet en wat voor jou goed voelt er mag zijn en op die levens stroom blindelings durft te varen....
Dat ben ik wel achter is de kunst van leven als o.a. kersverse weduwe, (en dat geld natuurlijk voor meerder mensen waarbij het leven anders loopt als men had gedacht)

Een kunst van leven omdat de vele kuilen in de weg mij steeds weer thuis brengen bij mij zelf .
En mij steeds laat voelen en ervaren dat ik meer aan kon en kan als ik zelf had gedacht....
Wat ik daar absoluut niet bij kan gebruiken is een tijdspad......zoals hoe lang ik nog verdrietig mag zijn of mijn lief nog mag missen, of wanneer ik weer zou moeten gaan werken of al had moeten werken of dat mijn dochter nu wel op zichzelf mag gaan wonen en ga zo maar door.
Het klinkt misschien gek maar dat is waar gesprekken over gaan als men het niet eng vindt dat ik over jouw mijn lief mag praten of anderen er zelf over durfven te beginnen....
De mooiste woorden die dan vaak worden gezegd zijn; Je moet doen waar jij je goed bij voelt om daar vervolgens  dus allerlei voorwaarden aan te plakken.

Toen jij mijn lief er nog was, werd ik wel eens gefrustreerd van jouw tempo en vooral het gezegde morgen is er weer een dag!
Maar je had en hebt meer dan gelijk want alles heeft zijn eigentijdspad want zo heb ik nu ervaren ga je daar buiten dan ben je de stroom van het leven meteen weer kwijt.....
De stroom van het leven ben ik niet kwijt als het even stil wordt om mij heen.,maar wel als ik mij laat leiden en in verwarring laat brengen door anderen en bovenal doe wat niet bij mij past.

Deze fase van mijn leven laat jouw woorden en wijzen van leven mijn lief bij mij tot bloei komen...
En laat het muur bloempje dat ik eens was opnieuw stralen en dichter bij mij zelf uitkomen dan ooit.
Jij mijn lief geeft mij de kracht de weg van mijn hart meer dan ooit te volgen,
Zelfs nu de kinderen langzaam onder mijn vleugels uit gaan en ik meer dan ooit bij mij zelf thuis kom in de stroom van het leven.
En er op te vertrouwen dat ook dat weer een nieuwe weg opend zonder de stroom van het leven te verliezen.
Jouw eigen stroom zoals jij (mijn lief)mij hebt geleerd raak je nooit kwijt zolang ik er maar op vertrouw en daarin mijn eigentijds pad volg!

Ik geniet nu van de tuin de vogels en de vlnders alles waar jij ook zo trots op was en waar we samen zo fijn in en mee bezig konden zijn, de gulle lach en spontaniteit van jouw zoon en humorische grapjes van jouw dochter die mij steeds zo bekend in de oren klinken...
Zo ben jij mijn lief heel dicht bij mij en volg ik stap voor stap mijn weg naar een nieuwe levenstroom!

Lieve groet,

Michaela